Spis treści:
1. Pełna nazwa produktu, dawka, postać produktu
2. Wielkość opakowania
3. Skład. Substancje czynne i pomocnicze
4. Jak działa lek Visipaque? Właściwości
5. Wskazania do stosowania
6. Przeciwwskazania. Kiedy nie stosować leku?
7. Poinformuj lekarza przed zastosowaniem. Środki ostrożności
8. Dawkowanie leku Visipaque
9. Jak przyjmować lek Visipaque z jedzeniem i piciem?
10. Połączenie leku Visipaque z alkoholem
11. Wpływ leku Visipaque na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn
12. Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią
13. Działania niepożądane i możliwe powikłania
14. Interakcje z innymi lekami
15. Sposób przechowywania leku Visipaque
16. Nazwa producenta

Pełna nazwa produktu, dawka, postać produktu

Visipaque, 550 mg/ml, (270 mg I/ml), 652 mg/ml, (320 mg I/ml), roztwór do wstrzykiwań

Wielkość opakowania

Fiolki i butelki z bezbarwnego szkła zamykane korkami z czarnej gumy chlorobutylowej lub szarej gumy bromobutylowej lub aluminiowymi kapslami i wieczkami polipropylenowymi, w tekturowym pudełku. Butelki polipropylenowe (USB), w tekturowym pudełku.

 

Visipaque (550 mg/ml oraz 652 mg/ml) jest dostępny w opakowaniach ze szkła:

• 10 fiolek po 20 ml.
• 10 butelek po 50 ml.
• 10 butelek po 100 ml.
• 6 butelek po 200 ml.

 

Visipaque (550 mg/ml) jest dostępny w opakowaniach z polipropylenu:

• 10 butelek po 50 ml.
• 10 butelek po 100 ml.

 

Visipaque (652 mg/ml) jest dostępny w opakowaniach z polipropylenu:

• 10 butelek po 50 ml.
• 10 butelek po 100 ml.
• 10 butelek po 150 ml.
• 10 butelek po 200 ml.
• 6 butelek po 500 ml.

Skład. Substancje czynne i pomocnicze

Substancją czynną leku jest jodiksanoll. Pozostałe składniki to: trometamol, sodu chlorek, wapnia chlorek, sodu wapnia edetynian, kwas solny (do ustalenia pH), woda do wstrzykiwań.

 

Lek Visipaque zawiera sód

Lek Visipaque (550 mg/ml) zawiera 0,76 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdym mililitrze roztworu. Odpowiada to 0,038% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.
Lek Visipaque (652 mg/ml) zawiera 0,45 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdym mililitrze roztworu. Odpowiada to 0,023% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.

Jak działa lek Visipaque? Właściwości

Produkt przeznaczony wyłącznie do diagnostyki.

Substancją czynną leku jest jodiksanol.

Pozostałe składniki to: trometamol, sodu chlorek, wapnia chlorek, sodu wapnia edetynian, kwas solny (do ustalenia pH), woda do wstrzykiwań.

Wskazania do stosowania

Lek Visipaque jest stosowany do kardioangiografii, angiografii mózgowej (konwencjonalnej), arteriografii obwodowej (konwencjonalnej), angiografii brzusznej (m.in. DSA – dotętnicza cyfrowa angiografia subtrakcyjna), urografii, flebografii, w tomografii komputerowej wzmocnionej kontrastowo.

Mielografia lędźwiowa, piersiowa i szyjna.

W porównaniu z jonowymi środkami kontrastowymi, środki niejonowe w mniejszym stopniu wpływają na układ krzepnięcia w warunkach in vitro.

Jodiksanol może przekroczyć barierę krew-mózg, co umożliwia wychwyt środka przez korę mózgową i jest widoczne w obrazie CT do następnego dnia po badaniu.

Przeciwwskazania. Kiedy nie stosować leku?

• jeśli pacjent ma uczulenie na jodiksanol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.
• jeśli u pacjenta występuje tyreotoksykoza przebiegająca z widocznymi objawami.
• jeśli u pacjenta wystąpiły potwierdzone ciężkie reakcje na lek Visipaque.

Poinformuj lekarza przed zastosowaniem. Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Visipaque należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

Ogólne ostrzeżenia dotyczące stosowania wszystkich niejonowych środków kontrastowych

Reakcje nadwrażliwości

Specjalnej uwagi wymagają pacjenci z alergią w wywiadzie, astmą oraz niekorzystnymi, nieprzewidzianymi reakcjami na jodowe środki kontrastowe.

W takich przypadkach należy rozważyć zastosowanie premedykacji glikokortykosteroidami lub środkami blokującymi receptory histaminowe H1 i H2.

Uważa się, że ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji po podaniu leku Visipaque jest niewielkie. Należy jednak pamiętać, iż jodowe środki kontrastowe mogą wyzwalać reakcje anafilaktoidalne lub inne objawy nadwrażliwości.

 

W związku z powyższym należy z wyprzedzeniem zaplanować i przygotować niezbędne leki oraz sprzęt, konieczne do zastosowania w takiej sytuacji. Przez cały okres badania radiologicznego należy utrzymywać w naczyniu żylnym kaniulę lub cewnik zapewniający natychmiastowy dostęp.

Należy zawsze brać pod uwagę możliwość wystąpienia rekcji nadwrażliwości, w tym poważnych, zagrażających życiu oraz śmiertelnych reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych. Większość ciężkich działań niepożądanych występuje w przeciągu pierwszych 30 minut po podaniu środka kontrastowego. Istnieje również możliwość wystąpienia opóźnionych reakcji nadwrażliwości (pojawiających się 1 godzinę po podaniu lub później).

Pacjentów należy obserwować przez co najmniej 30 minut po podaniu leku Visipaque.

Pacjenci przyjmujący jednocześnie leki blokujące receptor ẞ-adrenergiczny mogą mieć nietypowe objawy reakcji nadwrażliwości, które mogą być mylone z objawami związanymi z pobudzeniem nerwu błędnego.

Stosowanie leków blokujących receptor ẞ-adrenergiczny może powodować większą skłonność do skurczu oskrzeli po podaniu środków kontrastowych u pacjentów chorujących na astmę i może zmniejszać odpowiedź na leczenie adrenaliną.

Koagulopatia

W porównaniu z jonowymi środkami kontrastowymi, środki niejonowe w mniejszym stopniu wpływają na układ krzepnięcia w warunkach in vitro.

Zgłaszano przypadki krzepnięcia krwi po kontakcie ze strzykawkami zawierającymi środki kontrastowe, w tym środki niejonowe. Zastosowanie strzykawek plastikowych zamiast szklanych zmniejsza prawdopodobieństwo krzepnięcia krwi in vitro, jednak nie eliminuje go całkowicie.

Zgłaszano ciężkie, rzadko śmiertelne, przypadki powikłań zakrzepowo-zatorowych prowadzących do zawału mięśnia sercowego oraz udaru mózgu występujące podczas procedur angiokardiograficznych z zastosowaniem zarówno jonowych jak i niejonowych środków kontrastowych.

Na rozwój powikłań zakrzepowo-zatorowych może wpływać również wiele innych czynników, w tym czas trwania zabiegu, materiał, z którego wykonano cewnik i strzykawkę, stan zaawansowania choroby podstawowej oraz jednocześnie stosowane leki. Z tego względu, należy drobiazgowo przestrzegać właściwej techniki wykonywania angiografii, poświęcając szczególną uwagę na prawidłowe manipulowanie cewnikiem oraz prowadnikiem, zastosowanie systemów rozgałęziających i (lub) trójstronnych zaworów odcinających, konieczność częstego przepłukiwania cewnika heparynizowaną solą fizjologiczną oraz minimalizację czasu trwania procedury, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zakrzepu lub zatoru związanego z badaniem.

Należy zapewnić natychmiastowy dostęp do niezbędnych, zaawansowanych środków ratujących życie.

Opieką należy objąć pacjentów cierpiących na homocystynurię (ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych).

Nawodnienie

Przed oraz po podaniu środka kontrastowego należy zapewnić właściwe nawodnienie pacjenta. Dotyczy to szczególnie chorych z białaczką, cukrzycą, zaburzeniami czynności nerek, jak również niemowląt, małych dzieci oraz osób w podeszłym wieku. Niemowlęta (w wieku poniżej 1 roku), a szczególnie noworodki, są wrażliwe na zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hemodynamiczne.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe
Szczególną uwagę należy także zwrócić na pacjentów z poważnymi chorobami serca oraz nadciśnieniem płucnym. Mogą u nich wystąpić zaburzenia hemodynamiczne i zaburzenia rytmu serca.
W rzadkich przypadkach występowały ciężkie, zagrażające życiu reakcje lub zgony spowodowane zaburzeniami sercowo-naczyniowymi takimi jak zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia i oddechu oraz zawał mięśnia sercowego.

Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego
Przedmiotem szczególnej uwagi powinni być również chorzy z ostrymi patologiami mózgowymi, z przebytymi nowotworami lub padaczką w wywiadzie, ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia drgawek. Także u osób uzależnionych od alkoholu lub narkotyków występuje obniżony próg drgawkowy oraz obniżony próg występowania reakcji neurologicznych. W związku z podaniem donaczyniowym, opieką należy objąć również pacjentów z ostrym udarem mózgu lub ostrym krwawieniem wewnątrzczaszkowym oraz pacjentów ze zmianami w obrębie bariery krew-mózg, z obrzękiem mózgu lub z ostrą demielinizacją.

W trakcie lub krótko po zakończeniu procedury obrazowania może wystąpić krótkotrwałe zaburzenie czynności mózgu, zwane encefalopatią. Jeśli pacjent zauważy którykolwiek z objawów związanych z tą chorobą, należy natychmiast powiadomić lekarza.

Zaburzenia czynności nerek
Głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia nefropatii wywołanej podaniem środków kontrastowych są pierwotne zaburzenia nerek. Cukrzyca oraz objętość podanego jodowego środka kontrastowego stanowią dodatkowe czynniki predysponujące do rozwoju tego schorzenia u pacjentów z istniejącymi już zaburzeniami nerek. Innymi czynnikami predysponującymi są: odwodnienie, zaawansowana arterioskleroza, zmniejszony przepływ nerkowy oraz obecność innych czynników potencjalnie nefrotoksycznych, takich jak niektóre leki czy rozległe zabiegi chirurgiczne.
Aby zapobiec wystąpieniu ostrej niewydolności nerek występującej po podaniu środków kontrastowych, specjalną opieką należy również otoczyć chorych z uprzednio istniejącą niewydolnością nerek oraz cukrzycą.

Chorzy z paraproteinemiami (mielomatoza, makroglobulinemia Waldenström’a) znajdują się również w grupie zwiększonego ryzyka.

Postępowanie zapobiegawcze:

• identyfikacja grupy ryzyka;
• zapewnienie właściwego nawodnienia; jeśli zachodzi potrzeba, wlew dożylny powinien być rozpoczęty przed zabiegiem i utrzymywany przez cały czas, aż do całkowitego usunięcia środka kontrastowego przez nerki;
• unikanie dodatkowego obciążenia nerek, jakim jest równoczesne stosowanie leków o potencjalnych właściwościach nefrotoksycznych, doustnych leków stosowanych podczas cholecystografii, zacisków naczyniowych, angioplastyki tętnicy nerkowej lub innych rozległych zabiegów chirurgicznych, aż do momentu kiedy środek kontrastowy nie zostanie całkowicie usunięty z organizmu;
• ograniczenie dawki środka kontrastowego do minimum;
• opóźnienie powtórnego podania środka kontrastowego, aż do momentu, kiedy parametry czynności nerek powrócą do wartości wyjściowej.

Jodowe środki kontrastowe można podawać pacjentom poddawanym hemodializie, ponieważ środki te są usuwane w trakcie dializy.

Pacjenci chorzy na cukrzycę przyjmujący metforminę
W celu uniknięcia kwasicy mleczanowej u diabetyków przyjmujących metforminę, przed podaniem środków kontrastowych należy oznaczyć poziom kreatyniny w surowicy.

(1) Pacjenci z eGFR ≥ 60 ml/min/1,73 m² (stadium 1 i 2 przewlekłej choroby nerek) mogą kontynuować zalecane przyjmowanie metforminy.

(2) Pacjenci z eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² (stadium 3 przewlekłej choroby nerek)
Pacjenci otrzymujący środek kontrastowy dożylnie, z eGFR ≥ 45 ml/min/1,73 m² mogą kontynuować zalecane przyjmowanie metforminy.
U pacjentów otrzymujących środek kontrastowy dotętniczo oraz otrzymujących środek kontrastowy dożylnie, przy eGFR 30-44 ml/min/1,73 m² należy przerwać podawanie metforminy na 48 godzin przed podaniem środka kontrastowego i nie wznawiać przed upływem 48 godzin po podaniu środka kontrastowego, oraz stwierdzeniem, że czynność nerek nie uległa pogorszeniu.

(3) U pacjentów z eGFR < 30 ml/min/1,73 m² (stadium 4 i 5 przewlekłej choroby nerek) lub ze współistniejącą chorobą powodującą osłabienie czynności wątroby lub hipoksję, metformina jest przeciwwskazana. Jodowe środki kontrastowe nie powinny być podawane.

(4) W nagłych przypadkach u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z niepewnością co do ich stanu, lekarz powinien oszacować stosunek korzyści do ryzyka przed podaniem środka kontrastowego. Metformina powinna zostać odstawiona od chwili podania środka kontrastowego. Po zakończeniu procedury należy obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów kwasicy mleczanowej. Przyjmowanie metforminy należy wznowić po 48 godzinach od podania środka kontrastowego, jeżeli poziom kreatyniny w surowicy/eGFR nie uległ zmianie w stosunku do poziomu stwierdzonego przed badaniem.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby
Należy zwrócić szczególną uwagę na chorych z jednoczesnymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, ponieważ klirens leku może być znacznie wydłużony. Chorzy leczeniu dializą mogą mieć podany kontrast. Współzależność czasu podania środka kontrastowego i przeprowadzania dializy nie jest konieczna.

Miastenia
Podanie środka kontrastowego może zaostrzyć objawy u chorych z miastenią.

Guz chromochłonny nadnerczy
Należy zachować ostrożność przy podawaniu jodowego środka kontrastowego pacjentom z guzem chromochłonnym nadnerczy lub z jego podejrzeniem.
Pacjentom z guzem chromochłonnym nadnerczy, poddawanym zabiegom, należy przed rozpoczęciem badania podać leki blokujące receptory a. Pozwoli to uniknąć przełomu nadciśnieniowego.

Zaburzenia czynności tarczycy
Pacjenci z widoczną, ale jeszcze nie zdiagnozowaną nadczynnością tarczycy, pacjenci z utajoną nadczynnością tarczycy (np. posiadający wole guzkowe) i pacjenci z funkcjonalną autonomią (często np. pacjenci w podeszłym wieku, szczególnie z regionów objętych niedoborem jodu) są bardziej narażeni na ostrą tyreotoksykozę po zastosowaniu jodowych środków kontrastowych. U takich pacjentów należy ocenić dodatkowe ryzyko przed zastosowaniem jodowego środka kontrastowego. U pacjentów z podejrzeniem nadczynności tarczycy, przed podaniem środka kontrastowego, można rozważyć wykonanie badań czynności tarczycy i (lub) zastosować profilaktyczne leczenie tyreostatyczne. Pacjenci objęci ryzykiem powinni być obserwowani pod kątem rozwoju tyreotoksykozy w ciągu najbliższych tygodni po wstrzyknięciu produktu.

Zgłaszano przypadki testów czynnościowych tarczycy wykazujących niedoczynność tarczycy lub obniżenie jej funkcji po podaniu jodowych środków kontrastowych dorosłym i dzieciom, w tym niemowlętom. Niektórzy pacjenci byli leczeni na niedoczynność tarczycy.

Po podaniu leku Visipaque u dzieci i dorosłych mogą wystąpić zaburzenia czynności tarczycy. Niemowlęta mogą być również narażone na działanie leku za pośrednictwem matki w czasie ciąży. Lekarz może zlecić wykonanie badań czynnościowych tarczycy przed i (lub) po podaniu leku Visipaque.


Pozanaczyniowe podanie leku Visipaque
Nie opisano skutków przypadkowego pozanaczyniowego podania leku Visipaque. Lek jest izotoniczny i wydaje się, że ból i obrzęk powinny być mniej nasilone, niż po przypadkowym pozanaczyniowym podaniu środków hiperosmolarnych.
Jeśli przypadkowo dojdzie do pozanaczyniowego podania leku, zaleca się ochłodzenie i uniesienie kończyny. W przypadku wystąpienia zespołów ciasnoty przedziałów powięziowych może być konieczna chirurgiczna dekompresja.

Czas obserwacji pacjenta po podaniu leku Visipaque
Po podaniu środka kontrastowego pacjent powinien być obserwowany przez co najmniej 30 minut, ponieważ większość działań niepożądanych występuje w tym czasie. Doświadczenia wskazują, że możliwe jest również wystąpienie opóźnionych reakcji nadwrażliwości, pojawiających się do kilkunastu godzin lub dni od podania leku.

Podanie do kanału kręgowego
Po mielografii pacjent powinien przez 1 godzinę odpoczywać z głową i klatką piersiową uniesioną o 20 stopni. Następnie chory może opuścić gabinet, powinien być jednak uprzedzony, że nie powinien się schylać. Jeśli pozostaje w łóżku, w pozycji leżącej, głowa oraz klatka piersiowa powinny być uniesione przez 6 godzin. W tym czasie należy szczególnie obserwować pacjentów z niskim progiem drgawkowym. Pacjenci leczeni ambulatoryjnie nie powinni pozostawać bez osoby towarzyszącej przez 12 do 24 godzin.

Histerosalpingografia
Histerosalpingografii nie należy wykonywać u kobiet w ciąży ani u kobiet, u których występuje ostre zapalenie narządów miednicy mniejszej (ang. pelvic inflammatory disease – PID).

Lek Visipaque a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Wszystkie jodowe środki kontrastowe mogą zaburzać testy czynnościowe tarczycy. Z tego względu zdolność wiązania jodu przez tarczycę może być zmniejszona do kilku tygodni po badaniu.

Wysokie stężenie środka kontrastowego w surowicy i moczu może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych. Dotyczy to oznaczeń bilirubiny, białek oraz substancji nieorganicznych, takich jak żelazo, miedź, wapń i fosforany. Z tego względu nie należy oznaczać stężenia tych substancji w dniu badania radiologicznego.

Podanie jodowych środków kontrastowych może powodować przejściowe zaburzenia czynności nerek, które mogą doprowadzić do wystąpienia kwasicy u pacjentów chorych na cukrzycę, przyjmujących metforminę.

U pacjentów, którzy przyjmowali interleukinę-2 na mniej niż 2 tygodnie przed badaniem z zastosowaniem jodowego środka kontrastowego istnieje zwiększone ryzyko powstania opóźnionych reakcji, takich jak reakcje skórne oraz objawy przypominające grypę.

Istnieją dowody wskazujące, że stosowanie leków blokujących receptory ẞ-adrenergiczne stanowi czynnik ryzyka wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych po podaniu środków kontrastowych stosowanych w rentgenodiagnostyce (obserwowano przypadki występowania ostrego nadciśnienia po podaniu środków kontrastowych pacjentom stosującym leki blokujące receptory ẞ-adrenergiczne).


Lek Visipaque zawiera sód
Lek Visipaque (550 mg/ml) zawiera 0,76 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdym mililitrze roztworu. Odpowiada to 0,038% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.

Lek Visipaque (652 mg/ml) zawiera 0,45 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdym mililitrze roztworu. Odpowiada to 0,023% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.

Dawkowanie leku Visipaque

Dawkowanie oraz sposób leczenia są zawsze indywidualnie ustalane przez lekarza. Stosuj się do jego zaleceń.

 

W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkowanie może różnić się w zależności od typu badania, wieku, wagi, pojemności minutowej serca i stanu ogólnego pacjenta oraz techniki podania. Zazwyczaj stosuje się takie same stężenia oraz objętości jodu, jak innych jodowych środków kontrastowych, będących w powszechnym użyciu, ale w niektórych typach badań można uzyskać klinicznie użyteczne informacje, stosując nieco mniejsze stężenia jodu.

 

Przed podaniem leku oraz po jego zakończeniu należy zapewnić właściwe nawodnienie pacjenta, tak samo jak jest to konieczne przy stosowaniu innych środków kontrastowych.

Dorośli

Osoby w podeszłym wieku: dawkowanie jak dla innych dorosłych osób.
W tabeli podano zalecane dawkowanie leku. Dawki do wstrzyknięć dotętniczych dotyczą pojedynczego podania, które mogą być powtarzane.

 

Podanie dotętnicze

Wskazania (Rodzaj badania)	Zalecane stężenie	Zalecana objętość
Arteriografia
wybiórcza tętnic mózgowych	270/320 mg I/ml	5-10 ml / wstrzyknięcie
aortografia	270/320 mg I/ml	40-60 ml / wstrzyknięcie
naczyń obwodowych	270/320 mg I/ml	30-60 ml / wstrzyknięcie
selektywna cyfrowa angiografia subtrakcyjna tętnic trzewnych	270 mg I/ml	10-40 ml / wstrzyknięcie
Kardioangiografia
Dorośli
Wstrzyknięcie do komory lewej i korzenia aorty	320 mg I/ml	30-60 ml / wstrzyknięcie
Wybiórcza koronarografia	320 mg I/ml	4-8 ml / wstrzyknięcie

Podanie dożylne

Wskazania (Rodzaj badania)	Zalecane stężenie	Zalecana objętość
Urografia
dorośli	270/320 mg I/ml	40-80 ml
Flebografia	270 mg I/ml	50-150 ml/ kończynę
Tomografia komputerowa wzmocniona kontrastem (CT)
Dorośli
TK głowy	270/320 mg I/ml	50-150 ml
TK ciała	270/320 mg I/ml	75-150 ml

 

Podanie do kanału kręgowego

Wskazania (Rodzaj badania)	Zalecane stężenie	Zalecana objętość
Mielografia lędźwiowa i piersiowa (z dojścia lędźwiowego)	270 mg I/ml lub 320 mg I/ml	10-12 ml lub 10 ml
Mielografia szyjna (z dojścia szyjnego i lędźwiowego)	270 mg I/ml lub 320 mg I/ml	10-12 ml lub 10 ml

 

Badano oba stężenia, jednak stężenie 270 mg I/ml jest zalecane w większości przypadków.
Podczas urografii, gdy jest to wymagane, można zastosować większą dawkę.
Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, nie należy przekraczać 3,2 g jodu w podanej dawce całkowitej leku, należy stosować leczenie objawowe.

Dzieci

W tabeli podano zalecane dawkowanie leku. Dawki do wstrzyknięć dotętniczych dotyczą pojedynczego podania, które mogą być powtarzane.

 

Podanie dotętnicze

Wskazania (Rodzaj badania)	Zalecane stężenie	Zalecana objętość
Kardioangiografia
Dzieci	270/320 mg I/ml	W zależności od wieku, masy ciała i rodzaju patologii. Zalecana całkowita dawka maksymalna 10 mg/kg mc.

 

Podanie dożylne

Wskazania (Rodzaj badania)	Zalecane stężenie	Zalecana objętość
Urografia
dzieci < 7 kg	270/320 mg I/ml	2-4 ml/kg mc.
dzieci > 7 kg	270/320 mg I/ml	2-3 ml/kg mc.
Wszystkie dawki zależne od wieku, wagi i patologii (maks. 50 ml)
Tomografia komputerowa wzmocniona kontrastem (CT)
Dzieci
TK głowy i ciała	270/320 mg I/ml	2-3 ml/kg do 50 ml (w szczególnych przypadkach maks. do 150 ml)

Sposób podania

Visipaque przeznaczony jest do stosowania dożylnego, dotętniczego, dokanałowego.

Jak długo stosować lek?

Czas badania ma decydujące znaczenie w przypadku tolerancji dużych dawek środka przez nerki (czas eliminacji leku wynosi około 2 godzin).

Przekroczenie zalecanej dawki leku lub jej pominięcie

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek przedawkowanie jest mało prawdopodobne. W sytuacji przypadkowego przedawkowania woda i elektrolity muszą być uzupełnione drogą wlewu dożylnego.

 

Czynność nerek powinna być kontrolowana przynajmniej przez 3 następne doby. Jeżeli jest to konieczne, jodiksanol można usunąć z układu krążenia drogą hemodializy. Nie ma specyficznego antidotum dla tego leku.

 

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Jak przyjmować lek Visipaque z jedzeniem i piciem?

Nie określono, czy lek Visipaque można stosować razem z posiłkami i napojami.

Połączenie leku Visipaque z alkoholem

U osób uzależnionych od alkoholu lub narkotyków występuje obniżony próg drgawkowy oraz obniżony próg występowania reakcji neurologicznych.

Wpływ leku Visipaque na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn

Nie prowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Niemniej jednak, nie zaleca się prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn w czasie 24 godzin od dokanałowego podania leku.

Podanie do kanału kręgowego może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.

Ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji po podaniu Visipaque uważane jest za niewielkie.

Należy jednak pamiętać, iż jodowe środki kontrastowe mogą wyzwalać reakcje anafilaktyczne lub inne objawy nadwrażliwości.

Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

 

Ciąża

 

Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania leku Visipaque u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję, rozwój zarodka lub płodu, przebieg ciąży lub rozwój około- i pourodzeniowy.

Badania nad wpływem na reprodukcję wykonane u zwierząt nie zawsze można odnieść do ludzi, dlatego produkt powinien być stosowany u kobiet w ciąży jedynie w razie konieczności.

Ponieważ u kobiet w ciąży, jeśli to możliwe, należy unikać ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie, należy rozważyć, czy korzyści związane z badaniem radiologicznym, z lub bez podania środka kontrastowego, przewyższają potencjalne ryzyko.

Nie należy stosować leku Visipaque u kobiet będących w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, a lekarz uzna badanie za niezbędne.

U noworodków, które były narażone na jodowe środki kontrastowe in utero, zaleca się monitorowanie czynności tarczycy.

 

Karmienie piersią

 

Środek kontrastowy w niewielkich ilościach przenika do mleka kobiet karmiących piersią oraz w niewielkich ilościach jest wchłaniany przez jelita. Karmienie piersią może być kontynuowane w czasie, gdy środek kontrastowy podawany jest matce.

Działania niepożądane i możliwe powikłania

Stosowanie leku Visipaque, jak każdego innego leku, może wiązać się z działaniami niepożądanymi, choć nie muszą one wystąpić u każdej osoby.

 

Poniżej podano możliwe reakcje niepożądane, które mogą wystąpić w trakcie badania radiograficznego, w tym z zastosowaniem leku Visipaque.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem leku Visipaque są zwykle łagodne lub umiarkowane i przejściowe. Ciężkie działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne, obserwowano bardzo rzadko.

 

Obejmowały one przewlekłą, zaostrzoną niewydolność nerek, ostrą niewydolność nerek, wstrząs anafilaktyczny lub anafilaktoidalny, objawy ze strony serca w przebiegu reakcji nadwrażliwości (zespół Kounisa), zatrzymanie akcji serca lub zatrzymanie krążenia i oddechu oraz zawał mięśnia sercowego. Do wystąpienia reakcji ze strony serca może przyczynić się choroba podstawowa lub zabieg.

Reakcje nadwrażliwości mogą występować w postaci objawów ze strony układu oddechowego oraz w postaci reakcji skórnych. Mogą one obejmować duszności, wysypkę, rumień, pokrzywkę, świąd, ciężkie reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, niedociśnienie, gorączkę, obrzęk krtani, skurcz oskrzeli lub obrzęk płuc.

 

U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi obserwowano przypadki zapalenia naczyń oraz występowanie objawów przypominających zespół Stevensa-Johnsona. Mogą one wystąpić natychmiast po podaniu środka kontrastowego lub kilka dni później. Reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić niezależnie od dawki i sposobu podania.

 

Łagodne objawy mogą być pierwszym sygnałem ciężkich reakcji anafilaktoidalnych lub wstrząsu anafilaktoidalnego. Należy wtedy natychmiast przerwać podawanie środka kontrastowego i w razie potrzeby rozpocząć odpowiednie leczenie donaczyniowe.

 

U pacjentów przyjmujących leki blokujące receptory ẞ-adrenergiczne mogą wystąpić nietypowe objawy reakcji nadwrażliwości, które mogą być mylone z objawami związanymi z pobudzeniem nerwu błędnego.

 

Po podaniu jodowych środków kontrastowych często obserwuje się niewielki, przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu, który z reguły nie ma znaczenia klinicznego.

 

Podanie donaczyniowe (dożylne i dotętnicze)

Działania niepożądane po podaniu jodowych środków kontrastowych są zwykle łagodne lub umiarkowane, przejściowe i mniej częste po podaniu środków niejonowych niż po podaniu środków jonowych. Ciężkie działania niepożądane, jak również przypadki śmiertelne, są obserwowane bardzo rzadko.

 

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

 

Częstość nieznana: trombocytopenia.

 

Zaburzenia układu immunologicznego

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Reakcje nadwrażliwości.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Wstrząs anafilaktyczny/anafilaktoidalny, reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, w tym zagrażające życiu lub śmiertelna anafilaksja.

 

Zaburzenia endokrynologiczne

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Nadczynność tarczycy, przejściowa niedoczynność tarczycy.

 

Zaburzenia psychiczne

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Pobudzenie, lęk.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Stan splątania.

 

Zaburzenia układu nerwowego

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Bóle głowy.

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Zawroty głowy, zaburzenia sensoryczne, w tym zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia węchu.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Udar naczyniowy mózgu, omdlenia, drżenie (przejściowe), hipoestezja.
• Jodiksanol może przekroczyć barierę krew-mózg, co umożliwia wychwyt środka przez korę mózgową i jest widoczne w obrazie CT do następnego dnia po badaniu.
• Może to powodować przejściowe splątanie i ślepotę korową.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Śpiączka, krótkotrwałe zaburzenia czynności mózgu (encefalopatia), które mogą powodować splątanie, utratę pamięci, omamy, zaburzenia widzenia, utratę wzroku, drgawki, utratę koordynacji, utratę zdolności ruchu jednej strony ciała, trudności z mową i utratę przytomności.

 

Zaburzenia oka

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Ślepota korowa (przemijająca), przejściowe zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie, niewyraźne widzenie), obrzęk powiek.

 

Zaburzenia serca

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Arytmia (w tym bradykardia i tachykardia) zawał mięśnia sercowego.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Zatrzymanie akcji serca, kołatanie serca.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Niewydolność serca, zatrzymanie krążenia i oddechu, zaburzenia przewodnictwa serca, hipokinezy komorowe, zakrzepica tętnic wieńcowych, dusznica bolesna, skurcz tętnic wieńcowych.

 

Zaburzenia naczyniowe

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Uderzenia gorąca.

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Spadek ciśnienia tętniczego krwi.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Skurcz tętnicy, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, wstrząs.

 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Kaszel, kichanie.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Duszność, podrażnienie gardła, obrzęk krtani, obrzęk gardła.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Obrzęk płucny, skurcz oskrzeli, ucisk w gardle, zatrzymanie oddechu, niewydolność oddechowa.

 

Zaburzenia żołądka i jelit

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Nudności, wymioty.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Uczucie dyskomfortu lub bólu w jamie brzusznej, biegunka.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Ostre zapalenie trzustki, nasilenie zapalenia trzustki, powiększenie gruczołu ślinowego.

 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Wysypka lub wykwity polekowe, świąd, pokrzywka.

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Rumień.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Obrzęk naczynioruchowy, nadmierna potliwość.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Pęcherzowe lub złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwicza toksyczna nekroliza naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi.

 

Zaburzenia mięśniowo – szkieletowe i tkanki łącznej

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Ból w obwodowym odcinku kończyny.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Bóle pleców, skurcze mięśni.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Bóle stawowe.

 

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

 

Często: (występują u 1 do 10 osób na 100):

• Przejściowy wzrost wartości kreatyniny po zastosowaniu jodowych środków kontrastowych, niemający jednak znaczenia klinicznego.

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Ostre uszkodzenie nerek lub nefropatia toksyczna (nefropatia kontrastowa ang. contrast-induced nephropathy, CIN).

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Niewydolność nerek, w tym ostra niewydolność nerek.
• Opisano przypadki śmiertelne u chorych z grupy wysokiego ryzyka.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Podwyższony poziom kreatyniny we krwi.

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Bardzo często: (występują u więcej niż 1 osoby na 10):

• Łagodne uczucie ciepła i zimna, uczucie gorąca podczas obwodowej angiografii.

 

Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Uczucie gorąca, ból w klatce piersiowej.

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Ból, uczucie dyskomfortu, dreszcze (drżenia), gorączka, reakcje w miejscu podania, w tym wybroczyny, uczucie zimna.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Osłabienie (np. zmęczenie, złe samopoczucie), obrzęk twarzy, obrzęk zlokalizowany.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Opuchlizna.

 

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Jodzica.
• Zespół objawia się obrzękiem i wzmożonym napięciem ślinianek, które utrzymuje się do 10 dni po badaniu.

 

Reakcje typu nadwrażliwości

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Duszność, wysypka, rumień, pokrzywka, świąd lub obrzęk naczynioruchowy.
• Objawy mogą wystąpić natychmiast po podaniu środka lub w kilka dni później.
• Może dojść do spadku ciśnienia tętniczego i gorączki.
• Ostre do toksycznych reakcje skórne.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Ciężkie reakcje, takie jak obrzęk krtani, skurcz oskrzeli, obrzęk płuc.

 

Reakcje anafilaktoidalne

 

Mogą być zależne od dawki i sposobu podania środka. Łagodne objawy mogą być pierwszym sygnałem możliwości wystąpienia ostrej reakcji. Należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie poprzez założoną wcześniej kaniulę dożylną. U pacjentów przyjmujących leki blokujące receptory ẞ-adrenergiczne mogą wystąpić nietypowe objawy anafilaksji, które mogą być mylone z objawami ze strony układu przywspółczulnego.

 

Podanie do kanału kręgowego

 

Działania niepożądane po podaniu dokanałowym mogą występować z opóźnieniem i po upływie godzin lub nawet dni po zakończeniu badania. Częstość ich występowania jest podobna jak po diagnostycznej punkcji lędźwiowej.
Po podaniu innych niejonowych środków kontrastowych obserwowano objawy podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych występujące pod postacią światłowstrętu, odczynu oponowego oraz chemicznego zapalenia opon mózgowych. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia infekcyjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

 

Zaburzenia układu immunologicznego

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne.

 

Zaburzenia układu nerwowego

 

Niezbyt często: (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Bóle głowy (mogą być nasilone oraz długotrwałe).
• Powyższe działanie niepożądane można przypisać utracie płynu z przestrzeni podpajęczynówkowej w związku z punkcją lędźwiową.
• W części przypadków bóle głowy mogą utrzymywać się przez kilka dni.
• W czasie nakłucia lędźwiowego wykonywanego podczas badania mielograficznego należy unikać utraty płynu mózgowo-rdzeniowego.

 

Rzadko: (występują u 1 do 10 osób na 10 000):

• Po podaniu innych niejonowych jodowych środków kontrastowych obserwowano objawy podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych, występujące pod postacią światłowstrętu lub sztywności karku.
• W przypadku pojawienia się takich objawów, należy brać także pod uwagę możliwość infekcyjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

 

Bardzo rzadko: (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Po podaniu innych niejonowych jodowych środków kontrastowych obserwowano przemijające zaburzenia czynnościowe mózgu: drgawki, przejściowe splątanie, zaburzenia czucia lub ruchu.
• U części tych chorych stwierdzano zmiany w zapisie czynności mózgu (EEG).

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Zawroty głowy, krótkotrwałe zaburzenia czynności mózgu (encefalopatia), które mogą powodować splątanie, utratę pamięci, omamy, zaburzenia widzenia, utratę wzroku, drgawki, utratę koordynacji, utratę zdolności ruchu jednej strony ciała, trudności z mową i utratę przytomności.

 

Zaburzenia żołądka i jelit

 

Niezbyt często: (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Wymioty.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Nudności.

 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Skurcze mięśni.

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Dreszcze, miejscowa bolesność lub ból typu korzeniowego w miejscu nakłucia lędźwiowego.

 

Histerosalpingografia (HSG)

 

Zaburzenia układu immunologicznego

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne.

 

Zaburzenia układu nerwowego

 

Niezbyt często: (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Bóle głowy.

 

Zaburzenia żołądka i jelit

 

Niezbyt często: (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Wymioty.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Nudności, bóle brzucha.

 

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

 

Bardzo często: (występują u więcej niż 1 osoby na 10):

• Krwawienie z pochwy.

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Często: (występują u 1 do 10 osób na 100):

• Gorączka.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Dreszcze, reakcje miejscowe.

 

Artrografia

 

Zaburzenia układu immunologicznego

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Reakcje nadwrażliwość, w tym reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne.

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Często: (występują u 1 do 10 osób na 100):

• Miejscowa bolesność.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Dreszcze, reakcje miejscowe.

 

Badanie przewodu pokarmowego

 

Zaburzenia układu immunologicznego

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne.

 

Zaburzenia żołądka i jelit

 

Często: (występują u 1 do 10 osób na 100):

• Biegunki.

 

Niezbyt często: (występują u 1 do 10 osób na 1 000):

• Wymioty.

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Nudności.

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Dreszcze, reakcje miejscowe.

Interakcje z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

 

Wszystkie jodowe środki kontrastowe mogą zaburzać testy czynnościowe tarczycy. Z tego względu zdolność wiązania jodu przez tarczycę może być zmniejszona do kilku tygodni po badaniu.

 

Wysokie stężenie środka kontrastowego w surowicy i moczu może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych.

 Dotyczy to oznaczeń bilirubiny, białek oraz substancji nieorganicznych, takich jak żelazo, miedź, wapń i fosforany. Z tego względu nie należy oznaczać stężenia tych substancji w dniu badania radiologicznego.

 

Podanie jodowych środków kontrastowych może powodować przejściowe zaburzenia czynności nerek, które mogą doprowadzić do wystąpienia kwasicy u pacjentów chorych na cukrzycę, przyjmujących metforminę.

 

U pacjentów, którzy przyjmowali interleukinę-2 na mniej niż 2 tygodnie przed badaniem z zastosowaniem jodowego środka kontrastowego istnieje zwiększone ryzyko powstania opóźnionych reakcji, takich jak reakcje skórne oraz objawy przypominające grypę.

 

Istnieją dowody wskazujące, że stosowanie leków blokujących receptory ß-adrenergiczne stanowi czynnik ryzyka wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych po podaniu środków kontrastowych stosowanych w rentgenodiagnostyce (obserwowano przypadki występowania ostrego nadciśnienia po podaniu środków kontrastowych pacjentom stosującym leki blokujące receptory ß-adrenergiczne).

Sposób przechowywania leku Visipaque

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Lek może być przechowywany w temperaturze 37°C przez 1 miesiąc.

 

Chronić od światła i wtórnego promieniowania rentgenowskiego.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: "Termin ważności". Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Informacji o zamiennikach może udzielić lekarz lub farmaceuta. Dokumentację leku (ulotkę i ChPL) znajdziesz na www.rejestry.ezdrowie.gov.pl/rpl/search/public

Przed użyciem leku przeczytaj ulotkę dołączoną do opakowania. Niniejszy opis może nie obejmować pełnej informacji zawartej w ulotce.

Nazwa producenta

GE Healthcare A.S.