Venomenhal

Spis treści:
1. Venomenhal - działanie
2. Venomenhal - wskazania
3. Venomenhal - przeciwwskazania
4. Venomenhal - dawkowanie
5. Venomenhal - interakcje z innymi lekami
6. Venomenhal - ciąża
7. Venomenhal - skutki uboczne
8. Venomenhal - środki ostrożności
9. Venomenhal - producent

Działanie

Venomenhal - Preparat do diagnostyki (testy skórne) i immunoterapii swoistej (odczulanie) alergii IgE-zależnej na jad owadów błonkoskrzydłych (osy lub pszczoły). Mechanizm działania obejmuje: modulację funkcji limfocytów T (przesunięcie dominacji z Th2 na Th1), tworzenie przeciwciał IgG, zmniejszenie reaktywności komórek wyzwalających mediatory.

Wskazania

Venomenhal - Diagnostyka (testy skórne) i immunoterapia swoista (leczenie odczulające) chorób alergicznych zależnych od swoistych immunoglobulin klasy E (IgE). Wskazanie powinno być oparte o szczegółowy wywiad, który potwierdza wystąpienie reakcji nadwrażliwości na jad owada u pacjenta.

Przeciwwskazania

Venomenhal - Nadwrażliwość na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obniżona odporność (np. wskutek przyjmowania leków immunosupresyjnych). Choroby autoimmunologiczne (np. choroba reumatyczna). Ciężka astma oskrzelowa, szczególnie przy FEV₁ utrzymującym się stale na poziomie <70% wartości należnej lub astma oskrzelowa glikokortykosteroidozależna. Niewydolność sercowo-naczyniowa, leczenie lekami β-adrenolitycznymi lub inhibitorami ACE (konwertazy angiotensyny). Przeciwwskazania do stosowania adrenaliny (np. nadczynność tarczycy). Czynna gruźlica. Choroba nowotworowa. Poważne zaburzenia psychiczne, utrudniony kontakt z pacjentem lub nie stosowanie się do zaleceń lekarza. Ciąża; jeżeli leczenie zostało rozpoczęte przed zajściem w ciążę, może być kontynuowane na zalecenie i w porozumieniu z lekarzem prowadzącym.

Dawkowanie

Venomenhal - Leki do immunoterapii powinny być stosowane wyłącznie przez lekarzy specjalistów alergologów posiadających doświadczenie w leczeniu odczulającym. Testy skórne. Diagnostykę należy rozpocząć od testu punktowego. Do testu punktowego (wstępnego) stosowany jest zazwyczaj roztwór jadu owada o stężeniu 1 VU/ml. Jeżeli roztwór o takim stężeniu jadu wywołuje wyraźną reakcję dodatnią, mogą być kontynuowane testy skórne. Test punktowy (prick test) - stosuje się rozcieńczone roztwory jadu aż do ustalenia najniższego stężenia roztworu, które wywołuje reakcję miejscową: bąbel z rumieniem o średnicy około 5-10 mm (miareczkowanie do punktu końcowego „end point titration”). Test śródskórny - w zależności od wyniku testu punktowego wstępnego, test śródskórny można rozpocząć od stosowania roztworu jadu owada o stężeniu 0,0001 VU/ml lub bardziej rozcieńczonego. Jeżeli reakcja jest ujemna, należy stosować roztwory o większym stężeniu, aż do wystąpienia reakcji dodatniej. Jeżeli roztwór jadu owada o stężeniu 1 VU/ml nie wywoła reakcji alergicznej, należy wynik uznać za ujemny. Wystąpienie bąbla i rumienia po zastosowaniu roztworu o stężeniu >1 VU/ml nie wskazuje na uczulenie na jad owada. Jeżeli uzyska się ujemny wynik w teście punktowym zawsze zaleca się przeprowadzenie testu śródskórnego; w tym przypadku test śródskórny rozpoczyna się od roztworu jadu owada o stężeniu 0,001 VU/ml. Test śródskórny wykonuje się, wstrzykując powoli strzykawką tuberkulinową 0,02-0,05 ml roztworu jadu do górnej warstwy skóry na przedramieniu pacjenta. Wynik odczytuje się po 15 min. Lancety i strzykawki z igłami stosowane do testów punktowych i śródskórnych muszą być sprzętem jednorazowego użytku, nowe dla każdego pacjenta. Podczas wykonywania obu testów skórnych należy zawsze wykonywać kontrole: ujemną - z roztworem albuminy (rozpuszczalnik), dodatnią - z roztworem histaminy (1% histamina przy testach punktowych i 0,01% histamina przy testach śródskórnych). Próby te mają na celu wykluczenie zmniejszonej reaktywności na alergen, spowodowanej przyjmowaniem leków przeciwhistaminowych, kortykosteroidów lub innych. Nie należy rozpoczynać testów bezpośrednio po użądleniu, ponieważ wówczas jest często obniżony poziom wrażliwości pacjenta; testy można rozpocząć po 2-4 tyg. po użądleniu. Immunoterapia. Zaleca się przeprowadzenie immunoterapii w warunkach szpitalnych metodą immunoterapii przyspieszonej. Polega ona na wstrzykiwaniu roztworów jadu o coraz większych stężeniach aż do uzyskania dawki 100 VU/ml jadu owada. Jeżeli hospitalizacja jest niemożliwa lub niepożądana, leczenie można przeprowadzić w warunkach ambulatoryjnych metodą konwencjonalną. Podane poniżej zalecenia dotyczące dawkowania dla poszczególnych sposobów leczenia należy uważać wyłącznie jako wskazówkę, a nie schemat do bezwzględnego stosowania. Dawkowanie powinno być zawsze dostosowane do indywidualnej wrażliwości pacjenta. W immunoterapii pierwsze dawki jadu są 10-100 razy mniejsze od dawki jadu wywołującej dodatni test skórny. Zwiększając dawkę należy zachować ostrożność. Dawka 1 ml roztworu jadu owada o stężeniu 100 VU/ml jest dawką docelową i w miarę możliwości powinna zostać osiągnięta, nawet u pacjentów o wysokim stopniu nadwrażliwości i u dzieci. W wyjątkowych przypadkach próg tolerancji zostaje osiągnięty po zastosowaniu mniejszych dawek (np. 0,7 ml roztworu jadu owada o stężeniu 100 VU/ml). W tym przypadku, tę dawkę należy uznać za dawkę końcową i można rozpocząć leczenie podtrzymujące. Immunoterapia przyspieszona (w warunkach szpitalnych). Leczenie rozpoczyna się od dawki 0,1 ml roztworu jadu owada o stężeniu 0,0001 VU/ml. Od 1. do 5. dnia pacjent otrzymuje po 4 iniekcje ze wzrastającymi dawkami jadu co 2 h. Dawka końcowa wynosi 1 ml roztworu jadu owada o stężeniu 100 VU/ml i jest osiągana 5. dnia kuracji. Leczenie podtrzymujące z zastosowaniem wyżej wymienionej dawki końcowej prowadzone jest następnie w warunkach ambulatoryjnych. Pierwszą iniekcję wykonuje się po 7 dniach, drugą i trzecią iniekcję odpowiednio po 14 i 21 dniach, kolejne iniekcje wykonuje się co 28 dni. W celu zapewnienia ciągłości leczenia należy zamówić opakowanie zawierające 6 fiolek liofilizowanego jadu i 6 fiolek rozpuszczalnika w czasie gwarantującym dostawę przed zużyciem bieżącego opakowania. Immunoterapia konwencjonalna (w ambulatorium). Polega na wykonywaniu jednej iniekcji co 7 dni, stopniowo zwiększając dawkę jadu. O wyborze dawki początkowej decyduje lekarz na podstawie oceny stopnia uczulenia pacjenta, określonej na podstawie wywiadu i wyników testów skórnych. U pacjentów o wysokiej wrażliwości, immunoterapię rozpoczyna się od dawki 0,1 ml roztworu jadu owada o stężeniu 0,0001 VU/ml, a w razie konieczności dawkę tę można jeszcze zmniejszyć. W odstępach 7- dniowych podaje się dawki o objętości 0,1 ml roztworu, zawierające wzrastające stężenie jadu, aż do osiągnięcia stężenia 1 VU/ml. Następnie w odstępach tygodniowych podaje się stopniowo wzrastające dawki: 0,05 ml; 0,1 ml; 0,2 ml; 0,4 ml roztworu z fiolki zawierającej stężenie jadu owada 1 VU/ml. Postępowanie to kontynuuje się aż do osiągnięcia stężenia 100 VU/ml jadu owada. Iniekcje roztworu jadu owada o stężeniu 100 VU/ml rozpoczyna się od objętości 0,05 ml. Następnie podaje się wzrastające dawki w odstępach tygodniowych do osiągnięcia maksymalnej dawki 1,0 ml roztworu o stężeniu 100 VU/ml jadu owada. Dalsze leczenie (leczenie podtrzymujące) kontynuuje się, stosując dawkę maksymalną (lub mniejszą, indywidualnie ustaloną dla pacjenta jako dawka maksymalna). Leczenie to polega na wykonywaniu iniekcji w wydłużających się stopniowo odstępach czasu, pierwsza iniekcja po 7 dniach, druga i trzecia odpowiednio po 14 i 21 dniach, a następne iniekcje co 28 dni. Opakowanie zawierające 6 fiolek liofilizowanego jadu i 6 fiolek rozpuszczalnika należy zamówić w czasie gwarantującym dostawę przed zużyciem bieżącego opakowania. Modyfikacja dawkowania, ze względu na niemożliwość zachowania zalecanego odstępu czasu pomiędzy kolejnymi iniekcjami. Jeżeli podczas leczenia początkowego metodą konwencjonalną, zalecany odstęp czasu pomiędzy kolejnymi iniekcjami został przekroczony o 2 -3 tyg. (tj. upłynęły 3 do 4 tyg. od ostatniego wstrzyknięcia), leczenie należy wznowić, podając połowę ostatniej tolerowanej dawki. Jeżeli w czasie leczenia podtrzymującego, podczas którego stosuje się iniekcje raz na miesiąc, przerwa była dłuższa niż jeden miesiąc (np. upłynęły 2 mies. od ostatniego wstrzyknięcia), dawka powinna zostać zmniejszona do 1/10 ostatniej tolerowanej dawki maksymalnej. Kontynuując leczenie należy uzyskać dawkę maksymalną, zwiększając stężenie roztworu podawanego jadu co tydzień, według powyżej opisanych zaleceń. Dobór dawki w przypadku nasilonych reakcji po wstrzyknięciu. Maksymalna średnica obrzęku: <5 cm (dzieci), <8 cm (dorośli) - kontynuować terapię według schematu; 5-7 cm (dzieci), 8-12 cm (dorośli) - powtórzyć ostatnią dawkę; 7-12 cm (dzieci), 12-20 cm (dorośli) - zmniejszyć dawkę do dawki podanej wcześniej niż ostatnia; 12-17 cm (dzieci), >20 cm (dorośli) - zmniejszyć dawkę do dawki podanej 2 okresy wcześniej niż ostatnia; >17 cm (dzieci) - zmniejszyć dawkę do odpowiedniej dawki podanej 3 okresy wcześniej niż ostatnia. W przypadku wystąpienia łagodnych reakcji uogólnionych należy zastosować połowę ostatniej dawki i kontynuować terapię. Jeśli wystąpią nasilone reakcje uogólnione, ostatnią dawkę należy zmniejszyć dziesięciokrotnie i kontynuować terapię. Czas trwania terapii. W celu zapewnienia pełnego i trwałego skutku terapii, leczenie należy prowadzić nieprzerwanie przez okres 3-5 kolejnych lat. Specjalne środki ostrożności, które należy zachować przed wstrzyknięciem. Należy zapytać pacjenta o reakcję po poprzednim wstrzyknięciu szczepionki (szczególnie zwrócić uwagę na silne działania niepożądane). Należy uzyskać od pacjenta informacje o aktualnie przyjmowanych przez niego lekach. Należy sprawdzić i w razie konieczności skorygować dawkę. Pacjentów niespokojnych lub z niestabilnym układem nerwowym wegetatywnym ułożyć w pozycji leżącej na czas dokonywania szczepienia. Specjalne środki ostrożności, które należy zachować po wstrzyknięciu. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją lekarza przez co najmniej 30 min. Należy poinformować pacjenta, że w razie pojawienia się jakichkolwiek objawów niepożądanych po wstrzyknięciu, powinien on natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym leczenie. Sposób podania. Wstrzyknięcia należy wykonywać podskórnie po stronie mięśnia prostownika w górnym odcinku ramienia, przy ręce lekko ugiętej w łokciu. Nie wolno wstrzykiwać dożylnie. Po wkłuciu należy sprawdzić ruchem aspirującym czy igła nie tkwi w świetle naczynia. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki 1 ml roztworu podstawowego (stężenie roztworu 100 VU/ml jadu owada).

Interakcje z innymi lekami

Venomenhal - Podczas stosowania leków odczulających nie należy stosować leczenia immunosupresyjnego. Równoczesne stosowanie leków β-adrenolitycznych i inhibitorów ACE może spowodować wystąpienie bardzo silnej reakcji nawet po małych dawkach alergenu. Jeżeli u pacjenta stosowane jest jednocześnie objawowe leczenie przeciwalergiczne (z zastosowaniem leków przeciwhistaminowych, inhibitorów degranulacji mastocytów czy kortykosteroidów), może dojść do zmiany jego reakcji i podatności na wcześniej dobrze tolerowane dawki jadu. Ponadto w takim przypadku może być zmieniona wrażliwość skóry, a przeprowadzane w tym okresie testy skórne mogą być fałszywe i niemiarodajne. Przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe szczepienia ochronne można wykonać nie wcześniej niż po upływie 7 dni od ostatniej iniekcji preparatem (z wyjątkiem sytuacji ratowania życia). Następne wstrzyknięcie może być wykonane dopiero po całkowitym wygaśnięciu reakcji na szczepienia ochronne, ale nigdy nie wcześniej niż 7 dni po szczepieniu. Jadu pszczoły nie wolno nigdy mieszać z jadem osy.

Ciąża

Venomenhal - Podczas ciąży i w okresie karmienia piersią nie należy rozpoczynać terapii preparatem. Jeżeli leczenie zostało rozpoczęte przed zajściem w ciążę, może być kontynuowane zgodnie z zaleceniem lekarza prowadzącego.

Skutki uboczne

Venomenhal - W trakcie testów skórnych lub leczenia, oprócz reakcji w miejscu wstrzyknięcia, mogą wystąpić reakcje ogólnoustrojowe o różnym nasileniu. Nasilone reakcje alergiczne mogą się pojawić szczególnie u pacjentów o dużym stopniu nadwrażliwości. Do reakcji dochodzi zwykle 30 min po iniekcji. Istnieje ryzyko wystąpienia reakcji opóźnionych (do kilku godzin po wstrzyknięciu), w takich przypadkach decyzję o kontynuowaniu leczenia należy ponownie rozważyć indywidualnie dla każdego pacjenta. Podczas leczenia początkowego istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji ogólnoustrojowych, szczególnie w immunoterapii jadem pszczół oraz pacjentów, u których stwierdzono zwiększone stężenie tryptazy w surowicy i (lub) mastocytozę. Kobiety narażone są na większe ryzyko wystąpienia reakcji ogólnoustrojowych. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić wstrząs anafilaktyczny (typowe objawy ostrzegawcze to: uczucie pieczenia, świąd i uczucie gorąca na języku lub pod językiem, w gardle, a szczególnie na dłoniach i podeszwach stóp). Podczas immunoterapii preparatem zawierającym jad owada mogą wystąpić następujące działanie niepożądane: wstrząs anafilaktyczny, ból głowy, uderzenia gorąca, kaszel, duszność, świszczący oddech, biegunka, niestrawność, mdłości, wymioty, świąd, wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, egzema, rumień, ból stawów, obrzęk w miejscu wkłucia, uczucie dyskomfortu, zmęczenie, swędzenie w miejscu wkłucia, pokrzywka w miejscu wkłucia, złe samopoczucie, ból, gorączka, obrzęk, nieprawidłowe tętno, nieprawidłowe ciśnienie tętnicze krwi. Pacjent powinien natychmiast poinformować lekarza, jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione powyżej. Głównym wyznacznikiem osiągnięcia dawki podtrzymującej przez pacjenta jest stopień indywidualnej tolerancji na leczenie. Z uwagi na to dawka może zostać skorygowana w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. W razie nasilonej reakcji miejscowej, łagodnej lub nasilonej reakcji układowej lub ciężkiej reakcji układowej i wstrząsu anafilaktycznego lekarz powinien postępować zgodnie z miejscowym protokołem leczenia.

Środki ostrożności

Venomenhal - Podczas leczenia należy zapewnić bezpośrednią dostępność odpowiedniego zestawu reanimacyjno-resuscytacyjnego do leczenia wstrząsu. W rzadkich przypadkach po wstrzyknięciu tego preparatu może dojść do nasilonej reakcji układowej (świszczący oddech, skrócenie oddechu, obrzęk naczynioruchowy Quinckego, pokrzywka uogólniona), a w skrajnych przypadkach może wystąpić wstrząs anafilaktyczny. Typowymi objawami ostrzegawczymi są: uczucie piekącego bólu, świąd, uczucie gorąca na lub pod językiem, w gardle, na dłoniach i podeszwach stóp. Objawy te poprzedzają bezpośrednio wystąpienie wstrząsu anafilaktycznego z sinicą, spadkiem ciśnienia tętniczego krwi, tachykardią, zwężeniem światła oskrzeli i utratą przytomności. Leczenie polega na zastosowaniu postępowania ratującego życie. Pacjenta należy poinformować o konieczności unikania wysiłku fizycznego (sport, ciężka praca fizyczna) przed i po każdym wstrzyknięciu leku. Ostry i chroniczny wyprysk (egzema), np. atopowe zapalenie skóry w miejscu testu, wtórne zapalenie lub wtórne zwyrodnieniowe zapalenie skóry (np. rybia łuska, twardzina skóry), pokrzywka uogólniona lub wywołana (dermografizm) wpływają na reaktywność skóry i w znacznym stopniu mogą zmieniać wyniki testów skórnych. Podczas leczenia początkowego istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji ogólnoustrojowych, szczególnie w immunoterapii jadem pszczół oraz pacjentów, u których stwierdzono zwiększone stężenie tryptazy w surowicy i (lub) mastocytozę. Kobiety narażone są na większe ryzyko wystąpienia reakcji ogólnoustrojowych. Przed zastosowaniem leku u dzieci w wieku <5 lat należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści. Dane dotyczące skuteczności klinicznej u dzieci w wieku ≥5 lat są ograniczone, natomiast dane dotyczące bezpieczeństwa nie wskazują na większe ryzyko niż u dorosłych.  

Producent

Hal Allergy