Metronidazole B. Braun

Spis treści:
1. Metronidazole B. Braun - działanie
2. Metronidazole B. Braun - wskazania
3. Metronidazole B. Braun - przeciwwskazania
4. Metronidazole B. Braun - dawkowanie
5. Metronidazole B. Braun - interakcje z innymi lekami
6. Metronidazole B. Braun - ciąża
7. Metronidazole B. Braun - skutki uboczne
8. Metronidazole B. Braun - środki ostrożności
9. Metronidazole B. Braun - producent

Działanie

Metronidazole B. Braun - Chemioterapeutyk, pochodna 5-nitroimidazolu o działaniu przeciwpierwotniakowym i przeciwbakteryjnym. Powszechnie wrażliwe gatunki: beztlenowe - Bacteroides fragilis, Clostridioides difficile, Clostridium perfringens (tylko dla pacjentów uczulonych na penicylinę), Fusobacterium spp., Peptoniphilus spp., Peptostreptococcus spp., Porphyromonas spp., Prevotella spp., Veillonella spp.; inne drobnoustroje - Entamoeba histolytica, Giardia lamblia, Trichomonas vaginalis. Gatunki, których oporność nabyta może stanowić problem: Helicobacter pylori (wskaźnik oporności u pacjentów leczonych wcześniej tylko raz wynosi ≥50%). Mikroorganizmy samoistnie oporne: wszystkie bezwzględne tlenowce, Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Enterobacteriaceae, Haemophilus spp. Biodostępność wynosi 100%. Po wstrzyknięciu metronidazol jest w znacznym stopniu dystrybuowany do tkanek organizmu. Występuje w większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym w żółci, kościach, ropniach mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinach pochwy, osiągając stężenia podobne do stężeń w osoczu. Przenika też przez łożysko i do mleka kobiecego w stężeniach odpowiadających stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami wynosi poniżej 20%. Metronidazol jest metabolizowany w wątrobie; głównym metabolitem w osoczu jest metabolit hydroksylowy, natomiast w moczu - metabolit kwasowy. Około 80% substancji wydalane jest z moczem, przy czym mniej niż 10% w postaci niezmienionej. Niewielkie ilości wydalane są przez wątrobę. T_0,5 wynosi 8 h (6-10 h).

Wskazania

Metronidazole B. Braun - Leczenie i zapobieganie rozwojowi zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie metronidazolu (głównie bakterie beztlenowe). Metronidazol jest wskazany w leczeniu następujących chorób u dorosłych i dzieci: zakażenia ośrodkowego układu nerwowego (np. ropień mózgu, zapalenie opon mózgowych), zakażenia płuc i opłucnej (np. martwicze zapalenie płuc, zachłystowe zapalenie płuc, ropień płuca), zapalenia wsierdzia, zakażenia układu pokarmowego i jamy brzusznej (np. zapalenie otrzewnej, ropień wątroby, zakażenia po zabiegach chirurgicznych okrężnicy lub odbytnicy, choroby ropne jamy brzusznej i miednicy), zakażenia ginekologiczne (np. zapalenie błony śluzowej macicy, stany po histerektomii lub cesarskim cięciu, gorączka połogowa, poronienie septyczne), zakażenia uszu, nosa, gardła, zębów, jamy ustnej, szczęki (np. angina Plaut-Vincenta), zakażenia kości i stawów (np. zapalenie kości i szpiku), zgorzel gazowa, posocznica z zakrzepowym zapaleniem żył. W zakażeniu mieszanym bakteriami beztlenowymi i tlenowymi, oprócz metronidazolu należy zastosować antybiotyk odpowiedni do leczenia zakażeń bakteriami tlenowymi. Stosowanie zapobiegawcze jest zawsze wskazane przed zabiegami o wysokim ryzyku zakażenia bakteriami beztlenowymi (zabiegi ginekologiczne i w obrębie jamy brzusznej). Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego użycia środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Metronidazole B. Braun - Nadwrażliwość na metronidazol lub inne pochodne nitroimidazolu lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Dawkowanie

Metronidazole B. Braun - Dożylnie. Dawkę ustala się indywidualnie, zgodnie z wiekiem, masą ciała, rodzajem i ciężkością choroby oraz reakcją pacjenta na leczenie. Leczenie zakażeń wywołanych przez bakterie beztlenowe. Dorośli i młodzież: zwykle podaje się dawkę 1500 mg w 1. dniu leczenia, a następnie 1000 mg w pojedynczej dawce w dniach kolejnych. Alternatywnie można podawać 500 mg co 8 h. Na początku leczenia można zastosować dawkę nasycającą 15 mg/kg mc., jeżeli istnieją do tego wskazania medyczne. Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków leczenie trwające 7 dni okazuje się wystarczające. Jeżeli istnieją wskazania kliniczne, leczenie można przedłużyć. Dzieci >8 tyg. do 12 lat: zazwyczaj dawka dobowa wynosi 20-30 mg/kg mc./dobę, podawane w jednej dawce lub podzielone na dawki 7,5 mg/kg mc./8 h. Dawkowanie można zwiększyć do 40 mg/kg mc., w zależności od ciężkości zakażenia. Dzieci <8 tyg.: 15 mg/kg mc. w postaci jednorazowej dawki dobowej lub podzielone na dawki 7,5 mg/kg mc. co 12 h. U noworodków <40 tyg. wieku ciążowego: do kumulacji metronidazolu może dojść w 1. tyg. życia, dlatego po kilkudniowym leczeniu zaleca się monitorowanie stężenia metronidazolu w surowicy. Leczenie u dzieci trwa zwykle 7 dni. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym spowodowanym przez bakterie beztlenowe. Dorośli i młodzież: 500 mg, podawanie należy zakończyć ok. 1 h przed zabiegiem; dawkę należy powtórzyć po 8 h i po 16 h. Dzieci <12 lat: 20-30 mg/kg mc. w postaci pojedynczej dawki podanej 1-2 h przed zabiegiem chirurgicznym. Noworodki <40 tyg. wieku ciążowego: 10 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością wątroby, T_0,5 w surowicy i klirens osoczowy są wydłużone, dlatego pacjentom z ciężką chorobą wątroby należy podawać mniejsze dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek zmniejszenie dawki nie jest konieczne. U pacjentów poddawanych hemodializie należy zaplanować standardową dawkę metronidazolu po zabiegach hemodializy, w dniach dializowania, aby zrekompensować jego utratę w trakcie procedury. Sposób podania. Podawać dożylnie, w postaci powolnej infuzji, maks. 100 ml, nie krócej niż przez 20 min, zwykle przez ponad 1 h. Preparat można także rozcieńczyć przed dożylnym podaniem w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy. Antybiotyki stosowane jednocześnie należy podawać oddzielnie.

Interakcje z innymi lekami

Metronidazole B. Braun - Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza gdy metronidazol był podawany razem z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT. Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu lub cyprofloksacyny zaobserwowano, odpowiednio, wydłużenie odstępu QT i torsades de pointes. W przypadku stosowania amiodaronu lub cyprofloksacyny łącznie z metronidazolem może być konieczne monitorowanie odstępu QT za pomocą EKG. Jeżeli pacjent jest leczony ambulatoryjnie, należy go poinformować, że powinien zgłosić się do lekarza w przypadku zaobserwowania takich objawów, jak zawroty głowy, kołatanie serca czy omdlenie, mogących świadczyć o wystąpieniu torsade de pointes. Fenobarbital może zwiększyć tempo metabolizmu metronidazolu w wątrobie, skracając T_0,5 w osoczu do 3 h. Jednoczesne podawanie busulfanu z metronidazolem może znacząco zwiększyć stężenie busulfanu w osoczu krwi - należy unikać jednoczesnego podawania ze względu na możliwość wystąpienia dużej toksyczności i śmiertelności związanej ze wzrostem stężenia busulfanu w osoczu. Metronidazol może zahamować metabolizm karbamazepiny, co może doprowadzić do zwiększenia stężenia karbamazepiny w osoczu. Jednoczesne podawanie cymetydyny może w pojedynczych przypadkach spowolnić eliminację metronidazolu z organizmu, zwiększając jego stężenie w surowicy. Jednoczesne leczenie metronidazolem może nasilać przeciwkrzepliwe działanie pochodnych kumaryny i zwiększać ryzyko krwawienia, będącego skutkiem słabszego metabolizmu w wątrobie. Może wystąpić konieczność skorygowania dawki antykoagulantu. W trakcie równoczesnej terapii cyklosporyną i metronidazolem występuje ryzyko wyższego stężenia cyklosporyny w surowicy - konieczne jest częste monitorowanie stężenia cyklosporyny i kreatyniny. Jednoczesne podawanie disulfiramu może powodować stan splątania, a nawet reakcje psychotyczne - należy unikać łącznego podawania. Metronidazol hamuje metabolizm podawanego jednocześnie fluorouracylu, tzn. zwiększa stężenie fluorouracylu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu metronidazolu z solami litu, ponieważ metronidazol podwyższa stężenie litu. Substancje zmieniające florę układu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać biodostępność doustną kwasu mykofenolowego. Zaleca się przeprowadzenie dokładniejszych badań laboratoryjnych i klinicznych w celu uzyskania dowodu na osłabione immunosupresyjne działanie kwasu mykofenolowego przy badaniach klinicznych i przesiewowych w trakcie jednoczesnej terapii lekami przeciwko zakażeniom. Metronidazol hamuje metabolizm jednocześnie podawanej fenytoiny, a zatem stężenie fenytoiny w osoczu wzrasta. Z drugiej strony skuteczność metronidazolu jest mniejsza przy równoczesnym podawaniu fenytoiny. Jednoczesne podawanie z metronidazolem może spowodować zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi. Proponowany mechanizm polega na blokowaniu metabolizmu takrolimusu w wątrobie, za pośrednictwem CYP3A4. Należy systematycznie sprawdzać stężenie takrolimusu we krwi i czynność nerek oraz odpowiednio korygować dawkowanie, w szczególności po rozpoczęciu lub zakończeniu terapii metronidazolem u pacjentów, u których doszło do stabilizacji stanu w wyniku terapii takrolimusem. Podczas leczenia metronidazolem należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub wymioty (działanie podobne do disulfiramu).

Ciąża

Metronidazole B. Braun - Bezpieczeństwo stosowania metronidazolu w ciąży nie zostało w wystarczającym stopniu dowiedzione. W szczególności sprzeczne są dane dotyczące stosowania preparatu we wczesnym okresie ciąży. Niektóre badania wykazały zwiększoną liczbę zaburzeń rozwojowych. W I trymestrze ciąży preparat można stosować wyłącznie w celu leczenia zakażeń zagrażających życiu, o ile nie ma bezpieczniejszej alternatywy. W II i III trymestrze, preparat można stosować w leczeniu innych zakażeń, jeśli oczekiwane korzyści znacznie przewyższają potencjalne zagrożenia. Ponieważ metronidazol jest wydzielany z mlekiem, podczas leczenia należy przerwać karmienie piersią. Po zakończeniu leczenia metronidazolem karmienia piersią nie należy wznawiać przed upływem 2 do 3 dni, z powodu przedłużonego T_0,5 metronidazolu. Jedynie podczas badań na zwierzętach wskazano potencjalnie negatywny wpływ metronidazolu na układ rozrodczy u samców przy podawaniu dużych dawek znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka.

Skutki uboczne

Metronidazole B. Braun - Działania niepożądane są głównie powiązane z długotrwałym stosowaniem lub dużymi dawkami leku. Najczęściej obserwowane działania obejmują mdłości, zaburzenia smaku oraz ryzyko wystąpienia neuropatii w przypadku długotrwałego stosowania. Często: nadkażenia grzybicze i bakteryjne. Niezbyt często: ciemny kolor moczu (spowodowany przez metabolit metronidazolu). Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (które może wystąpić podczas lub po zakończeniu leczenia, objawiające się jako ciężka, uporczywa biegunka), ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości ogólnoustrojowej (anafilaksja, do wstrząsu anafilaktycznego), zmiany w EKG (takie jak spłaszczenie załamka T). Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi (granulocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia i małopłytkowość), zaburzenia psychotyczne (w tym stany splątania, omamy), encefalopatia, ból głowy, gorączka, senność, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i ruchu, uczucie wirowania, ataksja, upośledzenie wymowy, drgawki, zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie, krótkowzroczność), zapalenie trzustki, nieprawidłowe aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, zapalenie wątroby, żółtaczka, alergiczne reakcje skórne, np. świąd, pokrzywka, bóle stawów, bóle mięśni. Częstość nieznana: leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, łagodne do umiarkowanych reakcje nadwrażliwości (np. reakcje skórne), obrzęk naczynioruchowy, anoreksja, depresja, senność lub bezsenność, mioklonie, napady padaczkowe, neuropatia obwodowa (objawiająca się w postaci parestezji), szumy uszne, zaburzenia słuchu, utrata słuchu (w tym czuciowo-nerwowy ubytek słuchu), ból, odczuwanie jakby dotyku futra i mrowienie kończyn, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, napadowe przymusowe patrzenie z rotacją gałek ocznych, neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego (w odosobnionych przypadkach), wymioty, nudności, biegunka, zapalenie języka i jamy ustnej, odbijanie się z gorzkim posmakiem, napięcie w nadbrzuszu, metaliczny posmak, obłożony język, dysfagia (spowodowana działaniem metronidazolu na OUN), rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), podrażnienie żył (aż do zakrzepowego zapalenia żył), stany osłabienia, gorączka. W przypadku długotrwałego podawania preparatu konieczne jest regularne monitorowanie liczby krwinek. Jeśli wystąpią drgawki lub objawy neuropatii obwodowej lub encefalopatii, należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego. Po rozpoczęciu ogólnoustrojowego stosowania metronidazolu u pacjentów z zespołem Cockayne'a odnotowano przypadki ciężkiej nieodwracalnej hepatotoksyczności/ostrej niewydolności wątroby, w tym o bardzo szybkim przebiegu, zakończone zgonem. Częstość, typ i ciężkość działań niepożądanych u dzieci są takie same, jak u dorosłych.

Środki ostrożności

Metronidazole B. Braun - U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby lub zaburzeniami tworzenia krwinek (np. granulocytopenią) dożylną infuzję roztworu metronidazolu należy stosować tylko w przypadkach, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne zagrożenia. Również, ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby, należy stosować metronidazolu u pacjentów z czynnymi lub przewlekłymi ciężkimi chorobami obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego jedynie w przypadku, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne zagrożenia. U pacjentów otrzymujących metronidazol obserwowano występowanie napadów padaczkowych, mioklonii i neuropatii obwodowej, z których ta ostatnia charakteryzowała się głównie drętwieniem lub parestezją kończyn. Pojawienie się nieprawidłowych objawów neurologicznych wymaga natychmiastowej oceny stosunku korzyści do ryzyka dalszego podawania preparatu. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny) leczenie preparatem należy natychmiast przerwać. Wykwalifikowany personel medyczny powinien rozpocząć odpowiednie leczenie doraźne. Ciężka przedłużająca się biegunka, pojawiająca się podczas leczenia lub w kolejnych tygodniach, może być spowodowana rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego (w większości przypadków wywołanego przez Clostridium difficile); nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Czas trwania leczenia metronidazolem lub lekami zawierającymi inne nitroimidazole nie powinien przekroczyć 10 dni. Leczenie można przedłużyć wyłącznie w szczególnych przypadkach, jeśli to bezwzględnie konieczne, kontrolując stan kliniczny oraz wyniki badań laboratoryjnych. Powtórne leczenie należy w miarę możliwości ograniczyć do szczególnych przypadków. Ograniczeń tych należy ściśle przestrzegać, ponieważ nie można wykluczyć mutagennego działania metronidazolu i ponieważ w badaniach na zwierzętach zaobserwowano zwiększone występowanie niektórych rodzajów nowotworów. Wydłużony czas leczenia metronidazolem może łączyć się z hamowaniem czynności szpiku, co prowadzi do zaburzenia tworzenia się krwinek. Należy stale monitorować liczbę krwinek podczas wydłużonego leczenia. Szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia metronidazolem lub u pacjentów z obniżoną odpornością mogą wystąpić zaburzenia równowagi prawidłowej flory (przerost grzybów/bakterii) i możliwe nadkażenia. Ciężkie skórne działania niepożądane. W związku ze stosowaniem metronidazolu zgłaszano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa i Johnsona (SJS), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) i ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP). Objawy mogą być ciężkie i potencjalnie zagrażające życiu. Jeśli wystąpią objawy podmiotowe lub przedmiotowe SCAR, należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie metronidazolu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hepatotoksyczność u pacjentów z zespołem Cockayne'a. Po rozpoczęciu leczenia metronidazolem w postaci do podawania ogólnoustrojowego u pacjentów z zespołem Cockayne'a, odnotowano przypadki ciężkiej hepatotoksyczności lub ostrej niewydolności wątroby, w tym o bardzo szybkim przebiegu, zakończone zgonem. W tej grupie pacjentów nie należy stosować metronidazolu, chyba że uzna się, że korzyści przewyższają ryzyko oraz jeśli alternatywne sposoby leczenia nie są dostępne. Przed rozpoczęciem terapii, a także w trakcie jej trwania oraz po jej zakończeniu należy wykonać testy wątrobowe, aby upewnić się, że czynność wątroby mieści się w granicach normy lub że został osiągnięty poziom wartości początkowych. Jeśli parametry czynności wątroby będą znacznie podwyższone, należy zaprzestać stosowania leku. Pacjentom z zespołem Cockayne'a należy doradzić, aby natychmiast przerwali przyjmowanie metronidazolu oraz zgłosili swojemu lekarzowi wszelkie objawy, mogące świadczyć o uszkodzeniu wątroby. Substancje pomocnicze. Preparat zawiera 322 mg sodu/100 ml, co odpowiada 0,16% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Producent

B. Braun Melsungen