Cyanokit

Spis treści:
1. Cyanokit - działanie
2. Cyanokit - wskazania
3. Cyanokit - przeciwwskazania
4. Cyanokit - dawkowanie
5. Cyanokit - interakcje z innymi lekami
6. Cyanokit - ciąża
7. Cyanokit - skutki uboczne
8. Cyanokit - środki ostrożności
9. Cyanokit - producent

Działanie

Cyanokit - Działanie hydroksykobalaminy w leczeniu zatrucia cyjankami wynika z jej zdolności ścisłego wiązania jonów cyjankowych. Każda cząsteczka hydroksykobalaminy może wiązać jeden jon cyjankowy przez podstawienie grupy hydroksylowej (powiązanej z III wartościowym jonem kobaltu) jonem cyjankowym. Powstała cyjanokobalamina jest stabilnym, nietoksycznym związkiem. Hydroksykobalamina wiąże się z białkami osocza i drobnocząsteczkowymi związkami fizjologicznymi. Całkowite wydalanie z moczem kobalamin-(III) wynosi co najmniej 60%-70% podanej dawki; większość substancji zostaje wydalona w ciągu pierwszych 24 h, ale czerwone zabarwienie moczu obserwowano przez maksymalnie 35 dni po infuzji dożylnej. Cyjanokobalamina również wydalana jest z moczem.

Wskazania

Cyanokit - Leczenie stwierdzonego lub podejrzewanego zatrucia cyjankami we wszystkich przedziałach wiekowych. Lek jest przeznaczony do podawania z jednoczesnym przeprowadzeniem odpowiedniej dekontaminacji i zastosowaniem środków wspomagających.

Przeciwwskazania

Cyanokit - Brak.

Dawkowanie

Cyanokit - Dożylnie. Dawka początkowa. Dorośli: 5 g (2 x 100 ml). Dzieci i młodzież (w wieku od 0 do 18 lat): 70 mg/kg mc., nie należy stosować dawki większej niż 5 g. Kolejne dawki. W zależności od ciężkości zatrucia i odpowiedzi klinicznej można podać drugą dawkę. Dorośli: kolejna dawka wynosi 5 g (2 x 100 ml). Dzieci i młodzież (w wieku od 0 do 18 lat): kolejna dawka wynosi 70 mg/kg mc., nie należy stosować dawki większej niż 5 g. Dawka maksymalna. Dorośli: maksymalna zalecana dawka całkowita wynosi 10 g. Dzieci i młodzież (w wieku od 0 do 18 lat): maksymalna zalecana dawka całkowita wynosi 140 mg/kg mc., nie należy stosować dawki większej niż 10 g. Szczególne grupy pacjentów. Mimo że nie badano skuteczności i bezpieczeństwa hydroksykobalaminy u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, w tej grupie pacjentów dostosowanie dawki nie jest wymagane, ponieważ lek podaje się jako leczenie ratujące tylko w sytuacjach nagłych zagrażających życiu. Sposób podania. Dawkę początkową  podaje się w infuzji dożylnej przez 15 min. Szybkość infuzji dożylnej drugiej dawki wynosi od 15 min (w przypadku skrajnie niestabilnych pacjentów) do 2 h, w zależności od stanu pacjenta.

Interakcje z innymi lekami

Cyanokit - Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Ciąża

Cyanokit - Brak danych dotyczących stosowania preparatu w czasie ciąży. Jednak biorąc pod uwagę, że konieczne jest podanie nie więcej niż dwóch wstrzyknięć hydroksykobalaminy, stan potencjalnie zagrażający życiu, brak alternatywnej metody leczenia - hydroksykobalaminę można podawać kobietom w ciąży. Ponieważ hydroksykobalaminę podaje się w sytuacjach potencjalnie zagrażających życiu, karmienie piersią nie jest przeciwwskazaniem do jej stosowania. Ze względu na brak danych dotyczących niemowląt karmionych piersią, po podaniu preparatu zaleca się przerwanie karmienia piersią.

Skutki uboczne

Cyanokit - U większości pacjentów wystąpiło odwracalne zaczerwienienie skóry i błon śluzowych, które może utrzymywać się do 15 dni po podaniu leku. U wszystkich pacjentów pojawi się ciemnoczerwone zabarwienie moczu, znacznie nasilone w trakcie pierwszych 3 dni po podaniu leku; zabarwienie moczu może utrzymać się do 35 dni po podaniu preparatu. Mogą także wystąpić: dodatkowe skurcze komorowe, u pacjentów z zatruciami cyjankami obserwowano przyspieszoną częstość pracy serca; zmniejszenie odsetka limfocytów; ostra niewydolność nerek z ostrą martwicą kanalików nerkowych, zaburzenia czynności nerek, występowanie kryształów szczawianów wapnia w moczu, zaburzenia pamięci, zawroty głowy; obrzęk, podrażnienie, zaczerwienienie; wysięk opłucnowy, duszność, uczucie zatykania w gardle, suchość w gardle, dyskomfort w klatce piersiowej; dyskomfort w jamie brzusznej, niestrawność, biegunka, wymioty, nudności, dysfagia; odwracalne zaczerwienienie skóry i błon śluzowych, wysypki krostkowe, które mogą utrzymywać się przez kilka tygodni, obejmujące głównie twarz i szyję; przejściowe zwiększenie ciśnienia krwi, ustępujące zwykle po w ciągu kilku godzin, uderzenia gorąca; u pacjentów z zatruciami cyjankami obserwowano zmniejszenie ciśnienia krwi; ból głowy, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy; reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, wykwity skórne, pokrzywka i świąd; niepokój. Dzieci i młodzież. Ograniczone dane dotyczące dzieci (w wieku 0-18 lat) leczonych hydroksykobalaminą nie wykazują różnicy w profilu bezpieczeństwa stosowania hydroksykobalaminy między osobami dorosłymi a dziećmi.

Środki ostrożności

Cyanokit - Leczenie zatrucia cyjankami musi obejmować natychmiastowe sprawdzenie drożności dróg oddechowych, właściwe natlenienie i nawodnienie, leczenie wspomagające układ krążenia i leczenie drgawek. Należy podjąć działania mające na celu dekontaminację w zależności od drogi ekspozycji. Lek nie zastępuje tlenoterapii i jego stosowanie nie może opóźniać wdrożenia powyższych środków. Obecność i nasilenie zatrucia cyjankami są często początkowo nieznane. Nie istnieje szeroko dostępne, szybkie badanie krwi potwierdzające zatrucie cyjankami. Decyzje dotyczące terapii muszą być podejmowane na podstawie wywiadu klinicznego i/lub objawów i oznak zatrucia cyjankami. Zatrucie cyjankami może być spowodowane ekspozycją na dym w palących się zamkniętych pomieszczeniach, inhalacją, spożyciem lub ekspozycją skórną. Do źródeł zatrucia cyjankami należą cyjanowodór i jego sole, cyjany, w tym rośliny wytwarzające cyjanki, nitryle alifatyczne lub wydłużona ekspozycja na nitroprusydek sodu. Częste objawy zatrucia cyjankami obejmują: nudności, wymioty, ból głowy, zmianę stanu psychicznego (np. splątanie, dezorientację), uczucie ucisku w klatce piersiowej, duszność, przyspieszenie oddechu lub bardzo szybki oddech (objaw wczesny), spowolnienie oddechu lub bezdech (objaw późny), nadciśnienie (objaw wczesny) lub niedociśnienie (objaw późny), zapaść krążeniowa, drgawki lub śpiączka, rozszerzenie źrenic i stężenie mleczanu w osoczu >8 mmol/l. W sytuacji gdy jest wiele ofiar, jak w przypadku ataku terrorystycznego lub katastrofy chemicznej, objawy paniki, w tym przyspieszenie oddechu i wymioty, mogą naśladować wczesne oznaki zatrucia cyjankami. Obecność zmiany stanu psychicznego (splątanie i dezorientacja) i (lub) rozszerzenie źrenic wskazują na rzeczywiste zatrucie cyjankami. U pacjentów otrzymujących hydroksykobalaminę mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, dlatego przed podaniem leku u pacjentów z rozpoznaną nadwrażliwością na hydroksykobalaminy lub witaminę B₁₂ trzeba rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów leczonych hydroksykobalaminą po stwierdzonym lub podejrzewanym zatruciu cyjankami zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek z ostrą martwicą kanalików nerkowych, zaburzenia czynności nerek i występowanie kryształów szczawianu wapnia w moczu. W niektórych sytuacjach aby osiągnąć powrót do prawidłowego stanu, wymagana była hemodializa. Po podaniu leku należy regularnie monitorować czynność nerek (w tym stężenie azotu mocznikowego we krwi i stężenie kreatyniny w surowicy) aż do 7 dni od rozpoczęcia stosowania leku. U pacjentów otrzymujących hydroksykobalaminę może wystąpić ustępujące, zwykle bezobjawowe, zwiększenie ciśnienia krwi. Maksymalny obserwowany wzrost ciśnienia krwi występował do momentu zakończenia infuzji. Hydroksykobalamina spowoduje zmniejszenie stężenia cyjanków we krwi. Oznaczenie stężenia cyjanków we krwi nie jest wymagane i brak tego oznaczenia nie może opóźniać leczenia hydroksykobalaminą, może być jednak przydatne do udokumentowania zatrucia cyjankami. Jeśli planuje się oznaczenie stężenia cyjanków we krwi, zaleca się pobranie próbki krwi przed rozpoczęciem leczenia preparatem. Ze względu na ciemnoczerwony kolor hydroksykobalamina może wywoływać czerwone zabarwienie skóry i z tego względu może zakłócać ocenę oparzeń. Jednakże wystąpienie zmian skórnych, obrzęku i bólu z dużą pewnością wskazuje na oparzenia. Z powodu swojego ciemnoczerwonego koloru hydroksykobalamina może powodować wyłączenie  aparatów do hemodializy wskutek błędnego wykrycia „wypływu krwi”. Należy to wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem hemodializy u pacjentów leczonych hydroksykobalaminą. Nie ustalono bezpieczeństwa jednoczesnego podawania antidotów przeciwko cyjankom z lekiem. W przypadku podjęcia decyzji o podaniu innego antidotum przeciwko cyjankom jednocześnie z tym lekiem Cyanokit, nie wolno ich podawać jednocześnie przez ten sam dostęp dożylny.

Producent

SERB