Wenlafaksyna

Ta podstrona zbiera leki zawierające wenlafaksynę. Wszystkie wydawane są na receptę. Wenlafaksyna należy do leków na depresję, ale nie do grupy SSRI - działa na dwa układy przekaźnikowe naraz, o czym niżej. Pokrewną substancją z tej samej grupy jest duloksetyna.

 

Wenlafaksyna - co to jest?

Wenlafaksyna jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy SNRI - inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Hamuje wychwyt obu tych przekaźników, a dodatkowo, słabiej, wychwyt dopaminy. Tym różni się od leków SSRI, które działają wybiórczo na serotoninę.

W organizmie przekształca się w czynny metabolit - O-demetylowenlafaksynę, która działa dalej. Jej okres półtrwania jest dłuższy niż samej wenlafaksyny, a stężenie obu substancji stabilizuje się w ciągu około trzech dni regularnego przyjmowania.

Ulotki podkreślają też, czego wenlafaksyna nie robi: praktycznie nie wiąże się z receptorami muskarynowymi, histaminowymi H1 ani alfa-adrenergicznymi, nie hamuje MAO i nie ma istotnego powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych. Z tego wynika jej profil działań ubocznych - inny niż u starszych leków przeciwdepresyjnych.

 

Wenlafaksyna - wyłącznie o przedłużonym uwalnianiu

To cecha, która odróżnia wenlafaksynę od pozostałych substancji w tej kategorii i warto ją znać przed rozmową z lekarzem. Wszystkie preparaty wenlafaksyny w tej bazie to postacie o przedłużonym uwalnianiu - kapsułki lub tabletki, oznaczane w nazwach skrótami ER albo SR. Nie ma tu postaci o natychmiastowym uwalnianiu.

Co z tego wynika w praktyce:

• Jedna dawka na dobę zamiast kilku - substancja uwalnia się stopniowo.
• Maksymalne stężenie osiągane jest z opóźnieniem: ulotka podaje około 5,5 godziny dla wenlafaksyny i około 9 godzin dla jej czynnego metabolitu.
• Kapsułek i tabletek nie wolno dzielić, kruszyć ani rozgryzać bez wskazania w ulotce konkretnego leku - zniszczenie otoczki zamienia dawkę dobową w dawkę jednorazową.
• Jedna z ulotek zaleca przyjmowanie leku z pokarmem.

 

Wenlafaksyna - na co się stosuje?

Ulotki wymieniają pięć wskazań, przy czym tylko pierwsze dotyczy depresji:

• leczenie epizodów dużej depresji,
• zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji,
• uogólnione zaburzenia lękowe,
• fobia społeczna,
• lęk napadowy, z agorafobią lub bez niej.

Dawkę ustala lekarz, zawsze zaczynając od małej i zwiększając ją stopniowo, w odstępach około dwóch tygodni i tylko po ocenie klinicznej. Ulotki podają też, jak długo trwa leczenie: zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej, a po uzyskaniu remisji leczenie przeciwdepresyjne kontynuuje się przez co najmniej pół roku. Maksymalna dawka różni się w zależności od wskazania - w depresji jest wyższa niż w zaburzeniach lękowych.

Lek nie działa od pierwszego dnia. Ulotki mówią o około dwóch tygodniach, czasem dłużej, do pojawienia się efektu - i to jest jeden z powodów, dla których nie wolno go odstawiać samodzielnie po kilku dniach.

 

Wenlafaksyna - przeciwwskazania i ciśnienie

Bezwzględne przeciwwskazania to nadwrażliwość na substancję oraz jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO. Ulotki podają tu konkretne odstępy czasowe: wenlafaksyny nie wolno zacząć wcześniej niż 14 dni po zakończeniu leczenia takim inhibitorem, a po odstawieniu wenlafaksyny trzeba odczekać co najmniej 7 dni przed jego wprowadzeniem. Powodem jest ryzyko zespołu serotoninowego. Przeciwwskazane jest także łączenie z moklobemidem.

Osobno ulotki wymieniają stany, o których trzeba powiedzieć lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia. Wśród nich jest wysokie ciśnienie tętnicze krwi w przeszłości - i to nie jest przypadek, bo wenlafaksyna może na ciśnienie wpływać. Pozostałe to choroby i zaburzenia rytmu serca, padaczka, hiponatremia, jaskra, skłonność do krwawień, podwyższony cholesterol oraz mania lub choroba dwubiegunowa w rodzinie.

Ulotki zawierają też ostrzeżenie dotyczące całej grupy leków przeciwdepresyjnych: na początku leczenia, po zmniejszeniu dawki lub w czasie odstawiania myśli o samookaleczeniu mogą się nasilić, szczególnie u osób poniżej 25. roku życia. W takiej sytuacji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

 

Wenlafaksyna - skutki uboczne

Ulotki wymieniają jako bardzo częste: bezsenność, ból i zawroty głowy, senność, nudności, suchość w jamie ustnej, zaparcie oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne.

Często występują między innymi: zmniejszenie apetytu, pobudzenie i niepokój ruchowy, drżenie, zaburzenia widzenia, przyspieszone bicie serca, uderzenia gorąca, biegunka, wymioty, wysypka, zaburzenia seksualne, zmęczenie, zmiany masy ciała oraz zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi.

Wśród rzadkich ulotki podają stany wymagające pilnej reakcji: zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki, hiponatremię, jaskrę z zamkniętym kątem przesączania, zaburzenia rytmu serca z wydłużeniem odstępu QT, zapalenie trzustki i wątroby oraz ciężkie reakcje skórne.

Niepokój i niezdolność do usiedzenia w miejscu mogą pojawić się w pierwszych tygodniach leczenia - ulotki wyraźnie proszą, żeby zgłosić to lekarzowi, a nie przeczekiwać.

 

Wenlafaksyna - a alkohol i interakcje

Przy wenlafaksynie ulotki nie zostawiają pola do interpretacji: nie należy spożywać alkoholu w czasie leczenia, ponieważ może to powodować skrajne zmęczenie i utratę przytomności. Dodają też, że alkohol może nasilić objawy depresji i zaburzeń lękowych - czyli zadziałać przeciwnie do leczenia.

Poza inhibitorami MAO i moklobemidem, o których wyżej, ulotki wymieniają:

• linezolid - antybiotyk, który jest słabym odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być podawany osobom leczonym wenlafaksyną,
• leki serotoninergiczne: tryptany, inne leki SSRI i SNRI, lit, ziele dziurawca, tramadol, dekstrometorfan, buprenorfinę, fentanyl, metadon i petydynę - razem z wenlafaksyną zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego,
• warfarynę i inne leki zwiększające ryzyko krwawień.

Ziele dziurawca bywa kupowane bez recepty jako „naturalne na nastrój” - przy wenlafaksynie jest to realna interakcja, nie teoria.

Na marginesie: w zapytaniach do tej strony pojawia się wenlafaksyna „rekreacyjnie”. Nie jest to lek o takim działaniu - nie ma istotnego powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych, a jego profil działań ubocznych przy większych dawkach to nudności, wzrost ciśnienia, zaburzenia rytmu serca i ryzyko zespołu serotoninowego.

 

Wenlafaksyna - w jakich lekach występuje?

Preparaty wenlafaksyny w tej bazie występują pod kilkunastoma nazwami handlowymi, wszystkie jako postacie o przedłużonym uwalnianiu. Pełna lista z podmiotami odpowiedzialnymi jest pod tym tekstem.

Jeśli porównujesz wenlafaksynę z innymi substancjami, w bazie znajdziesz osobno escitalopram i sertralinę z grupy SSRI oraz duloksetynę, która jak wenlafaksyna należy do SNRI. O doborze leku decyduje lekarz - zamiana jednego leku przeciwdepresyjnego na drugi wymaga schematu odstawiania i wprowadzania, a nie zamiany z dnia na dzień.

 

Wenlafaksyna - recepta online

Wenlafaksyna wymaga recepty, a leczenie prowadzi się pod kontrolą lekarza - dawkę zwiększa się stopniowo, a odstawianie również odbywa się według schematu, bo nagłe przerwanie grozi objawami odstawienia.

W Dimedic możesz skonsultować się online: wypełniasz ankietę medyczną, a lekarz ocenia, czy leczenie jest w Twoim przypadku zasadne, biorąc pod uwagę objawy, choroby serca i ciśnienie, przyjmowane leki oraz dotychczasowe leczenie. Przy pozytywnej ocenie e-recepta trafia do Ciebie SMS-em lub e-mailem.

Jeśli odczuwasz nasilenie myśli o samookaleczeniu albo stan pogarsza się szybko, nie czekaj na konsultację online - skontaktuj się niezwłocznie z lekarzem lub skorzystaj z pomocy doraźnej.