Azithromycin Genoptim

Spis treści:
1. Azithromycin Genoptim - działanie
2. Azithromycin Genoptim - wskazania
3. Azithromycin Genoptim - przeciwwskazania
4. Azithromycin Genoptim - dawkowanie
5. Azithromycin Genoptim - interakcje z innymi lekami
6. Azithromycin Genoptim - ciąża
7. Azithromycin Genoptim - skutki uboczne
8. Azithromycin Genoptim - środki ostrożności
9. Azithromycin Genoptim - producent

Działanie

Azithromycin Genoptim - Antybiotyk makrolidowy. Gatunki zazwyczaj wrażliwe na azytromycynę - bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus pyogenes; bakterie tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis; inne: Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Mycoplasma pneumoniae. Gatunki, u których może wystąpić oporność nabyta - bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae. Drobnoustroje oporne z natury: bakterie tlenowe Gram-ujemne: Escherichia coli, Klebsiella spp., Pseudomonas aeruginosa. Szczepy Streptococcus pneumoniae wrażliwe na penicylinę są bardziej podatne na azytromycynę niż szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. C_max we krwi występuje w czasie 2-3 h po podaniu. Azytromycyna jest szeroko i szybko dystrybuowana z osocza do przedziału pozanaczyniowego, w tym do takich tkanek jak migdałki, płuca i tkanki ginekologiczne, a także do przedziału wewnątrzkomórkowego, w szczególności do leukocytów wielojądrzastych, makrofagów i monocytów. Badania farmakokinetyczne wykazały znacznie większe stężenia azytromycyny w niektórych tkankach (do 50 razy maksymalnego stężenia obserwowanego w osoczu). Faza redystrybucji z przedziału wewnątrzkomórkowego do zewnątrzkomórkowego i do osocza może skutkować przedłużonym utrzymywaniem się niskich stężeń po zaprzestaniu leczenia. Azytromycyna wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza. Jest w minimalnym stopniu metabolizowana w wątrobie. Wydalana jest głównie z żółcią, przede wszystkim w postaci niezmienionej, częściowo z moczem. T_0,5 wynosi ok. 68 h.

Wskazania

Azithromycin Genoptim - Leczenie następujących zakażeń u dorosłych i dzieci o mc. ≥45 kg: ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i zapalenie gardła; ostre bakteryjne zapalenie zatok; ostre bakteryjne zapalenie ucha środkowego; pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP); niepowikłane zapalenie cewki moczowej i błony śluzowej szyjki macicy wywołane przez Chlamydia trachomatis. Lek jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z ostrym zaostrzeniem przewlekłego zapalenia oskrzeli. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Azithromycin Genoptim - Nadwrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, którykolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Azithromycin Genoptim - Dawkowanie Doustnie. Dorośli i młodzież o mc. ≥45 kg. Ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i zapalenie gardła, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre bakteryjne zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc: 500 mg na dobę przez 3 dni. U dorosłych w pozaszpitalnym zapaleniu płuc leczenie doustne może również następować po leczeniu dożylnym, jeśli jest to klinicznie wskazane w celu ukończenia 7-10-dniowego całkowitego cyklu leczenia (szczegółowe informacje można znaleźć w Charakterystyce Produktu Leczniczego azytromycyny do podawania dożylnego). Niepowikłane zapalenie cewki moczowej i błony śluzowej szyjki macicy wywołane przez Chlamydia trachomatis: 1000 mg jako dawka pojedyncza. Ostre zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli: stosowanie leku u dzieci i młodzieży w tym wskazaniu nie jest właściwe. Dorośli: ostre zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 500 mg na dobę przez 3 dni. Pominięta dawka. Jeśli od pominiętej dawki minęło ≤12 h, pacjentowi należy zalecić jak najszybsze przyjęcie dawki, a następnie przyjęcie kolejnej dawki o zwykłej porze. Jeśli minęło >12 h od czasu, w którym dawka jest zwykle przyjmowana, pacjentowi należy zalecić odczekanie do następnej zaplanowanej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z GFR ≥10 ml/min; u pacjentów z GFR <10 ml/min należy zachować ostrożność. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi (stopień A w klasyfikacji Child-Pugh) lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopień B). Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C) - u tych pacjentów należy zachować ostrożność. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, jednak zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca i zaburzeń typu torsade de pointes. Dostępne są inne postacie farmaceutyczne, które mogą być bardziej odpowiednie do leczenia pacjentów niezdolnych do połykania tabletek, a także dzieci i młodzieży o masie ciała <45 kg. Sposób podania. Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od niego. Podanie bezpośrednio przed posiłkiem może zwiększyć tolerancję żołądkowo-jelitową. Tabletki należy połykać w całości lub można je podzielić w celu łatwiejszego połknięcia i przyjmować jako pojedynczą dawkę dobową.  

Interakcje z innymi lekami

Azithromycin Genoptim - Chociaż azytromycyna jest słabym inhibitorem CYP450 i nie wchodzi w znaczące interakcje z substratami CYP450, nie można całkowicie wykluczyć hamowania CYP3A4. Z tego powodu zaleca się ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania z substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym. Azytromycyna jest inhibitorem transportera glikoproteiny P (P-gp). Jednoczesne podawanie azytromycyny z substratami P-gp, takimi jak digoksyna i kolchicyna, może zwiększać ich ekspozycję. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym zaleca się ostrożność i monitorowanie kliniczne i (lub) terapeutyczne oraz dostosowanie dawki w zależności od potrzeb. W tym kontekście należy uwzględnić stosunkowo długi okres półtrwania azytromycyny. Azytromycynę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów otrzymujących leki, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT, takie jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna i prokainamid) i III (np. dofetylid, amiodaron i sotalol), leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd), leki przeciwdepresyjne (np. citalopram), fluorochinolony (np. moksyfloksacyna i lewofloksacyna), cyzapryd, chlorochina i hydroksychlorochina. Jednoczesne podawanie atorwastatyny (500 mg przez 3 dni) i azytromycyny (500 mg przez 3 dni) nie prowadziło do zmiany stężenia atorwastatyny w osoczu - należy jednak zachować ostrożność, ponieważ po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki rabdomiolizy podczas jednoczesnego stosowania tych leków. W czasie stosowania doustnie azytromycyny w dawce 500 mg na dobę przez 3 dni i cyklosporyny w pojedynczej dawce doustnej 10 mg/kg mc., stwierdzono istotne zwiększenie C_max cyklosporyny, dlatego podczas leczenia azytromycyną i po jego zakończeniu należy monitorować pacjenta oraz kontrolować stężenia cyklosporyny i odpowiednio modyfikować jej dawkę. Azytromycyna podawana jednocześnie z kolchicyną (substrat glikoproteiny P o wąskim indeksie terapeutycznym) powoduje zwiększenie stężenia kolchicyny w surowicy, dlatego konieczne jest monitorowanie kliniczne podczas leczenia azytromycyną i po jego zakończeniu. Podczas stosowania z dabigatranem (substrat glikoproteiny P o wąskim indeksie terapeutycznym) należy zachować ostrożność, ponieważ dane po wprowadzeniu do obrotu sugerują zwiększone ryzyko krwotoków. W przypadku podawania z digoksyną (substrat glikoproteiny P o wąskim indeksie terapeutycznym) azytromycyna może zwiększać ekspozycję digoksyny, dlatego konieczne jest monitorowanie kliniczne i ewentualnie monitorowanie stężenia digoksyny podczas leczenia azytromycyną i po jego zakończeniu. Podczas podawania azytromycyny (500 mg raz na dobę przez 1 dzień, a następnie 250 mg raz na dobę przez 4 dni) z warfaryną (15 mg w dawce pojedynczej) nie obserwowano zmian czasu protrombinowego w badaniu klinicznym interakcji leków. Jednak po wprowadzeniu azytromycyny do obrotu donoszono o nasilonym działaniu przeciwzakrzepowym doustnych leków przeciwzakrzepowych typu kumaryny podawanych jednocześnie z azytromycyną, dlatego podczas leczenia azytromycyną i po jego zakończeniu należy rozważyć częstsze monitorowanie czasu protrombinowego. Nie zaobserwowano istotnych klinicznie zmian w ekspozycji na azytromycynę lub podawane jednocześnie leki, takie jak: doustne leki zobojętniające (wodorotlenek glinu/wodorotlenek magnezu), karbamazepina, cetyryzyna, cymetydyna, efawirenz, flukonazol, metyloprednizolon, midazolam, ryfabutyna, sildenafil, teofilina, triazolam, trimetoprym/sulfametoksazol i zydowudyna.

Ciąża

Azithromycin Genoptim - Azytromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko, jeśli wymaga tego stan kliniczny. Istnieje duża ilość danych z badań obserwacyjnych dotyczących ekspozycji na azytromycynę w czasie ciąży (>7000 ciąż z ekspozycją na azytromycynę). Większość z tych badań nie sugeruje zwiększonego ryzyka wystąpienia niekorzystnych skutków dla płodu, takich jak poważne wady wrodzone lub wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego. Dowody epidemiologiczne dotyczące ryzyka poronienia po ekspozycji na azytromycynę we wczesnej ciąży nie są jednoznaczne. Azytromycyna w znacznym stopniu przenika do mleka ludzkiego. Nie zaobserwowano ciężkich działań niepożądanych azytromycyny u niemowląt karmionych piersią, podczas gdy działania takie jak biegunka, zakażenie grzybicze błon śluzowych, a także nadwrażliwość mogą wystąpić u noworodków/niemowląt karmionych piersią, nawet w dawkach subterapeutycznych. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać/wstrzymać leczenie azytromycyną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. W badaniach płodności przeprowadzonych na szczurach odnotowano obniżony wskaźnik ciąż po podaniu azytromycyny; znaczenie tego odkrycia dla ludzi jest nieznane.

Skutki uboczne

Azithromycin Genoptim - Bardzo często: biegunka. Często: zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie liczby eozynofilów, bazofilów, monocytów i neutrofili, ból głowy, wymioty, ból brzucha, nudności, zmniejszenie stężenia wodorowęglanu we krwi. Niezbyt często: zakażenie Candida, zapalenie płuc, zakażenie grzybicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie pochwy, zapalenie gardła, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie błony śluzowej nosa, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, neutropenia, zwiększenie liczby płytek, zmniejszenie hematokrytu, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, zmniejszenie apetytu, nerwowość, bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia smaku, parestezje, senność, zaburzenia widzenia, zaburzenia ucha, kołatanie serca, uderzenia gorąca, duszność, zaburzenia oddechowe, krwawienie z nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcia, niestrawność, dysfagia, rozdęcie brzucha, suchość błony śluzowej, jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny, odbijanie się, wzdęcia, zwiększenie aktywności AspAT i AlAT, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, wysypka, świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, nadpotliwość, choroba zwyrodnieniowa stawów, ból mięśni, ból pleców, ból szyi, dysuria, ból nerek, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, krwawienie międzymiesiączkowe, choroby jąder, obrzęk, astenia, złe samopoczucie, zmęczenie, obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej, gorączka, ból, obrzęk obwodowy, nieprawidłowe stężenie potasu we krwi, zwiększenie stężenia chlorków we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zwiększenie stężenia wodorowęglanów we krwi, nieprawidłowe stężenie sodu we krwi, powikłania pozabiegowe. Rzadko: pobudzenie, nieprawidłowa czynność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), reakcja nadwrażliwości na światło. Częstość nieznana: małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, reakcja anafilaktyczna, lęk, majaczenie, omamy, agresja, miastenia, drgawki, utrata węchu, utrata smaku, niedoczulica, nadmierna aktywność psychoruchowa, zaburzenia węchu, omdlenie, głuchota, niedosłuch, szumy uszne, zaburzenia typu torsades de pointes, zaburzenia rytmu serca (w tym częstoskurcz komorowy), wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, niedociśnienie tętnicze, zapalenie trzustki, rzekomobłoniaste zapalenie, przebarwienia języka, niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, martwica wątroby, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, artralgia, ostre uszkodzenie nerek, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek.

Środki ostrożności

Azithromycin Genoptim - Możliwość wywołania oporności. Azytromycyna może sprzyjać rozwojowi oporności ze względu na związane z nią długotrwałe i zmniejszające się stężenie w osoczu i tkankach po zakończeniu leczenia. Leczenie azytromycyną należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka, biorąc pod uwagę lokalną częstość występowania oporności, i w przypadku, gdy preferowane schematy leczenia nie są wskazane. Ciężkie reakcje skórne i nadwrażliwości. W związku z leczeniem azytromycyną zgłaszano rzadkie ciężkie reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksję (rzadko zakończone zgonem), ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjentów o objawach oraz ściśle monitorować pod kątem występowania reakcji skórnych. W przebiegu niektórych z tych reakcji na azytromycynę występowały nawroty objawów i konieczny był dłuższy okres obserwacji i leczenia. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie azytromycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Lekarze powinni mieć świadomość, że objawy alergii mogą wystąpić ponownie po przerwaniu leczenia objawowego. Wydłużenie odstępu QT. Podczas leczenia innymi makrolidami, w tym azytromycyną, obserwowano wydłużenie repolaryzacji serca i odstępu QT, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia arytmii serca i zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes. Ponieważ poniższe sytuacje mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym zaburzeń typu torsade de pointes), które mogą prowadzić do zatrzymania akcji serca, azytromycynę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z trwającymi stanami proarytmicznymi (zwłaszcza u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku), takich jak pacjenci: z wrodzonym lub udokumentowanym wydłużeniem odstępu QT; aktualnie leczeni innymi lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT; z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezemii; z klinicznie istotną bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca; pacjenci w podeszłym wieku (pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na związane z lekiem działania na odstęp QT). Hepatotoksyczność. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azytromycyny, azytromycynę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z istotną chorobą wątroby. Podczas stosowania azytromycyny zgłaszano przypadki piorunującego zapalenia wątroby, potencjalnie prowadzącego do zagrażającej życiu niewydolności wątroby. Podczas stosowania azytromycyny zgłaszano również występowanie zapalenia wątroby, żółtaczki cholestatycznej, martwicy wątroby i niewydolności wątroby, z których niektóre zakończyły się zgonem. U niektórych pacjentów mogła występować wcześniejsza choroba wątroby lub mogli oni przyjmować inne leki hepatotoksyczne. Pacjentom należy zalecić przerwanie stosowania azytromycyny i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy dysfunkcji wątroby, takie jak szybko rozwijająca się astenia powiązana z żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa. W takich przypadkach należy niezwłocznie przeprowadzić testy/badania czynności wątroby. Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile (CDAD), rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Podczas stosowania azytromycyny zgłaszano występowanie CDAD i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, których nasilenie może być różne, od łagodnej biegunki do śmiertelnego zapalenia jelita grubego. U pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po podawaniu azytromycyny, należy wziąć pod uwagę re rozpoznania. Należy rozważyć przerwanie leczenia azytromycyną i zastosowanie środków wspomagających wraz z podaniem specyficznego leczenia zakażenia C. difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Zakażenie przenoszone drogą płciową. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Neisseria gonorrhoeae jest oporna na makrolidy, w tym azytromycynę. Z tego powodu nie zaleca się stosowania azytromycyny w leczeniu niepowikłanej rzeżączki i zapalenia narządów miednicy mniejszej, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustroju na azytromycynę. W przypadku braku leczenia lub leczenia nieoptymalnego choroba ta może prowadzić do późnych powikłań, takich jak niepłodność i ciąża pozamaciczna. Ponadto w przypadku rozważania zastosowania azytromycyny w pojedynczej dawce w leczeniu zapalenia cewki moczowej i szyjki macicy wywołanego przez N. gonorrhoeae lub C. trachomatis należy wykluczyć współistniejące zakażenie układu moczowo-płciowego przez Mycoplasma genitalium ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia oporności tego drobnoustroju. Ponadto, należy wykluczyć współistniejące zakażenie wywołane przez Treponema pallidum, ponieważ objawy rozwijającej się kiły mogą być maskowane, co opóźnia diagnozę. W przypadku wszystkich pacjentów z zakażeniami układu moczowo-płciowego przenoszonymi drogą płciową należy rozpocząć odpowiednią terapię przeciwbakteryjną i mikrobiologiczne badania kontrolne. Miastenia. U pacjentów leczonych azytromycyną zgłaszano zaostrzenie objawów miastenii i wystąpienie nowego zespołu miastenicznego. Niewrażliwe drobnoustroje. Stosowanie azytromycyny może prowadzić do przerostu drobnoustrojów niewrażliwych. W przypadku wystąpienia nadkażenia konieczne może być przerwanie leczenia lub podjęcie innych odpowiednich środków. Pochodne sporyszu. U pacjentów przyjmujących pochodne sporyszu ergotyzm był przyspieszony przez jednoczesne podawanie niektórych antybiotyków makrolidowych. Brak danych dotyczących możliwości wystąpienia interakcji między sporyszem a azytromycyną. Jednak ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie można podawać jednocześnie azytromycyny i pochodnych sporyszu. Substancje pomocnicze. Ze względu na zawartość, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat zawiera <1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, tzn. uznaje się go za „wolny od sodu”.

Producent

Synoptis Pharma