Leki znieczulające

Leki znieczulające miejscowo blokują powstawanie i przewodzenie impulsów w nerwach czuciowych, co znosi odczuwanie bólu w ograniczonym obszarze ciała bez utraty przytomności. W bazie leków Dimedic kategoria obejmuje preparaty do znieczulenia powierzchniowego, nasiękowego, blokad nerwów oraz znieczulenia rdzeniowego, w postaci żeli, kremów, aerozoli, plastrów i roztworów do wstrzykiwań.

 

Leki znieczulające - podkategorie

• Środki do znieczulenia miejscowego - 16 preparatów, czyli praktycznie cała kategoria.
• Amidy - 14 preparatów. Podział według budowy chemicznej cząsteczki; amidy są dziś podstawą znieczulenia miejscowego.
• Lidokaina - 8 preparatów. Najszerzej stosowana substancja z tej grupy.

 

Leki znieczulające - substancje czynne

• Lidokaina - środek o budowie amidowej, blokujący kanały sodowe błon komórek nerwowych; zahamowanie napływu jonów sodu uniemożliwia powstawanie i przewodzenie impulsów. W postaci żelu działanie rozpoczyna się po 2-3 minutach i utrzymuje 30-60 minut. Zakres zastosowań jest najszerszy w grupie: pokrywanie rurek intubacyjnych, sond i zgłębników, znieczulenie błon śluzowych nosa i gardła przed zabiegami laryngologicznymi oraz cewki moczowej przed zabiegami urologicznymi.
• Lidokaina ze środkiem obkurczającym naczynia, czyli z noradrenaliną lub adrenaliną - stosowana w znieczuleniach regionalnych: nasiękowych oraz blokadach nerwów, pni i splotów nerwowych w chirurgii, urologii, ortopedii, ginekologii, położnictwie i stomatologii. Takich preparatów nie stosuje się do znieczulenia obszarów o unaczynieniu końcowym, czyli palców rąk i nóg, czubka nosa, uszu i prącia, ponieważ naczyniokurczowe działanie składnika dodatkowego może doprowadzić do niedokrwienia i martwicy tkanek.
• Lidokaina z prylokainą - krem zawierający po 25 mg każdej substancji w gramie, stosowany do znieczulenia skóry przed wkłuciem igły, na przykład przed zastrzykiem lub pobraniem krwi, przed drobnymi zabiegami chirurgicznymi na skórze i na narządach płciowych, a także przed oczyszczeniem lub usunięciem uszkodzonej skóry owrzodzeń kończyn dolnych.
• Chloroprokaina - środek o budowie estrowej, wskazany do znieczulenia rdzeniowego u dorosłych, gdy planowany zabieg nie powinien trwać dłużej niż 40 minut. Początek działania jest bardzo szybki, około 8-10 minut od podania. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na estry kwasu para-aminobenzoesowego oraz ogólne przeciwwskazania do znieczulenia rdzeniowego.
• Chlorek etylu - ciecz wrząca w temperaturze 12 stopni Celsjusza. Rozpryskiwana na skórę gwałtownie paruje, pochłaniając ciepło, co prowadzi do oziębienia lub miejscowego zamrożenia tkanki i zniesienia odczuwania bólu. Stosowany do krótkotrwałego znieczulenia skóry przy drobnych zabiegach, u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Nie wolno go stosować na uszkodzoną skórę ani do znieczulenia wziewnego; ze względu na toksyczne działanie na serce i płuca nie jest przeznaczony do znieczulenia ogólnego.

Wspólnym przeciwwskazaniem dla amidów jest nadwrażliwość na lidokainę lub inny lek miejscowo znieczulający o budowie amidowej, a dla estrów - nadwrażliwość na inne środki estrowe. Uczulenie na jedną grupę nie musi oznaczać uczulenia na drugą, dlatego budowa chemiczna substancji ma tu praktyczne znaczenie.

 

Leki znieczulające - jak się je stosuje?

Większość preparatów z tej kategorii podaje personel medyczny w ramach zabiegu: dotyczy to roztworów do wstrzykiwań, żeli do procedur laryngologicznych i urologicznych oraz znieczulenia rdzeniowego. Dawkę i miejsce podania dobiera lekarz wykonujący zabieg.

Preparaty nakładane na skórę mają osobne zasady: krem lub plaster stosuje się na określony czas przed planowanym wkłuciem albo zgodnie z zaleceniem lekarza. Jeśli potrzebujesz oceny lekarskiej w sprawie bólu wymagającego leczenia miejscowego, możesz skorzystać z konsultacji online z lekarzem.