Nefropatia cukrzycowa: uszkodzenie nerek

W skrócie:

Nefropatia cukrzycowa to przewlekłe uszkodzenie nerek spowodowane zbyt wysokim poziomem cukru we krwi. Nieleczona prowadzi do całkowitej niewydolności tego narządu, co ostatecznie wymaga dializ lub przeszczepu. Wczesne wykrycie problemu daje szansę na zahamowanie, a nawet odwrócenie zmian, dlatego kluczowe jest regularne wykonywanie badań profilaktycznych.

• Pierwszym sygnałem ostrzegawczym jest pojawienie się białka w moczu.

• Choroba w początkowej fazie nie daje żadnych objawów bólowych.

• Podstawą ochrony nerek jest ścisła kontrola poziomu cukru oraz ciśnienia krwi.

• Nowoczesne leki, właściwa dieta i odpowiedni styl życia skutecznie spowalniają rozwój powikłań.

Wprowadzenie

Nefropatia cukrzycowa to przewlekłe uszkodzenie nerek, które rozwija się jako bezpośrednie następstwo długotrwającej cukrzycy. Choroba ta stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla zdrowia diabetyków. Wczesne wykrycie pierwszych zmian w nerkach jest najważniejsze, ponieważ pozwala wdrożyć leczenie chroniące ten ważny narząd przed dalszą degradacją. Rozwój wiedzy medycznej ułatwia dziś zarządzanie tym problemem. Odpowiednio wczesna interwencja daje szansę na zachowanie sprawności nerek na długie lata. Więcej o zapobieganiu problemom zdrowotnym przeczytasz w artykule [LINK: Powikłania cukrzycy: jak im zapobiegać?]. Jeśli szukasz szerszego spojrzenia na samą cukrzycę, sprawdź [LINK: Cukrzyca: kompleksowy przewodnik].

 

Czym jest nefropatia cukrzycowa?

Nefropatia cukrzycowa to medyczne określenie na stopniowe, przewlekłe uszkodzenie nerek wywołane przez cukrzycę. W zdrowym organizmie nerki pełnią funkcję skomplikowanej oczyszczalni, w której główną rolę odgrywają kłębuszki nerkowe (drobne filtry nerki, zbudowane z mikroskopijnych naczyń krwionośnych). Głównym winowajcą w rozwoju tej choroby jest przewlekła hiperglikemia (zbyt wysoki poziom cukru we krwi), która działa na te filtry niezwykle destrukcyjnie. Aby zrozumieć ten proces głębiej, warto poznać mechanizmy opisane w tekstach [LINK: Hiperglikemia (przecukrzenie): przyczyny, objawy, leczenie] oraz [LINK: Glukoza: co to, norma, badanie].

Pierwszym, często jedynym wczesnym sygnałem świadczącym o tym, że filtry nerkowe zaczynają przepuszczać ważne dla organizmu substancje, jest albuminuria (obecność niewielkich ilości białka zwanego albuminą w moczu). Zjawisko to pojawia się na długo przed wystąpieniem jakichkolwiek widocznych lub odczuwalnych objawów. Dlatego albuminuria jest nazywana cichym sygnałem alarmowym, informującym o rozpoczynającym się procesie chorobowym. Rozpoznanie tego stanu na wczesnym etapie to punkt zwrotny w skutecznym leczeniu nefropatii.

 

Jak cukrzyca uszkadza nerki?

Proces niszczenia nerek przez cukrzycę jest stopniowy i rozwija się latami. Głównym motorem napędowym tych zmian jest wspomniana wcześniej hiperglikemia. Nadmiar glukozy we krwi powoduje, że małe naczynia krwionośne w kłębuszkach nerkowych stają się sztywne i przepuszczalne. W rezultacie drobne filtry nerki są nieustannie przeciążone, co prowadzi do ich mechanicznego uszkodzenia.

Kiedy kłębuszki tracą swoją szczelność, do moczu przedostaje się białko, co w badaniach laboratoryjnych ujawnia się jako albuminuria. W miarę upływu czasu i postępującego uszkodzenia kolejnych filtrów, nerki tracą zdolność do prawidłowego oczyszczania krwi z toksyn. Powoduje to powolny spadek wskaźnika eGFR (szacowana filtracja kłębuszkowa, określająca wydolność nerek). Postępujący spadek eGFR to prosta droga do rozwoju schorzenia, jakim jest przewlekła choroba nerek.

Warto podkreślić, że ogromną, negatywną rolę w tym procesie odgrywa również zbyt wysokie ciśnienie krwi. Nadciśnienie dodatkowo uszkadza i tak już osłabione naczynia krwionośne, drastycznie przyspieszając degradację nerek.

 

Kto jest najbardziej narażony?

Nie u każdego pacjenta z cukrzycą rozwinie się nefropatia cukrzycowa, jednak istnieje szereg czynników, które znacząco zwiększają to ryzyko. Lekarz diagnozujący pacjenta zawsze bierze pod uwagę historię choroby oraz styl życia. Najbardziej narażone są osoby, u których występuje splot kilku niekorzystnych okoliczności. Dodatkowe informacje znajdziesz w tekście [LINK: Cukrzyca typu 2: przyczyny, objawy i leczenie. Czy można ją cofnąć?].

Główne czynniki ryzyka nefropatii cukrzycowej to:

• Długi czas trwania cukrzycy (im dłużej chorujesz, tym większe ryzyko powikłań).

• Zła kontrola glikemii (częste i długotrwałe epizody wysokiego cukru) - dowiedz się więcej o monitorowaniu glikemii.

• Nadciśnienie tętnicze (dodatkowo obciążające naczynia krwionośne w nerkach).

• Palenie papierosów (toksyny z dymu tytoniowego niszczą mikrokrążenie).

• Otyłość (obciąża cały organizm i utrudnia kontrolę metaboliczną).

• Predyspozycje genetyczne (występowanie chorób nerek w najbliższej rodzinie).

 

Objawy nefropatii cukrzycowej

Rozpoznanie nefropatii cukrzycowej wyłącznie na podstawie samopoczucia bywa niezwykle trudne. Uszkodzenie nerek w cukrzycy to proces podstępny, który długo pozostaje w ukryciu. Niezwykle ważne jest rozróżnienie wczesnego stadium choroby od jej zaawansowanej postaci.

Wczesne stadium

Wczesne stadium nefropatii cukrzycowej zazwyczaj przebiega całkowicie bezobjawowo. Pacjent nie odczuwa żadnego bólu w okolicy lędźwiowej, a oddawanie moczu przebiega normalnie i bez dyskomfortu. Brak sygnałów bólowych wynika z faktu, że nerki nie posiadają unerwienia czuciowego wewnątrz swojego miąższu. Uszkodzenie pojedynczych kłębuszków nerkowych i pojawienie się wczesnej albuminurii jest dla pacjenta zupełnie niedostrzegalne. Jedynym sposobem na wykrycie tego etapu choroby są profilaktyczne badania laboratoryjne.

Objawy rozwiniętej choroby

Kiedy nefropatia cukrzycowa wkracza w zaawansowane stadium, organizm zaczyna wysyłać wyraźne sygnały ostrzegawcze. Wynikają one z faktu, że nerki przestają radzić sobie z usuwaniem nadmiaru płynów i toksyn z organizmu. Objawy rozwiniętej choroby nerek to:

• Obrzęki (najczęściej opuchlizna pojawia się na nogach, kostkach oraz w okolicach oczu).

• Pieniący się mocz (jest to widoczny skutek utraty dużej ilości białka wraz z moczem).

• Ogólne osłabienie i przewlekłe zmęczenie (spowodowane gromadzeniem się toksyn we krwi).

• Nadciśnienie (które może się nasilać lub być trudne do ustabilizowania mimo przyjmowania leków).

 

Jakie badania wykrywają nefropatię cukrzycową?

Podstawą skutecznego radzenia sobie z nefropatią cukrzycową jest odpowiednia diagnostyka. Badania wykrywające uszkodzenie nerek w cukrzycy są bezbolesne, łatwo dostępne i opierają się na analizie krwi oraz moczu. Pozwalają one ocenić, jak dobrze funkcjonują kłębuszki nerkowe. Dowiedz się więcej o podstawach diagnostyki z artykułów [LINK: Jak rozpoznać cukrzycę? Kryteria diagnostyczne] oraz [LINK: HbA1c (hemoglobina glikowana): normy, wyniki i badanie].

Albumina w moczu (ACR)

Pierwszym markerem uszkodzenia nerek, na który zwracają uwagę specjaliści, jest białko w moczu. Dokładniej bada się stosunek stężenia albuminy do kreatyniny w moczu, co określa się skrótem ACR (albumina/kreatynina w moczu). Parametr ten uznaje się za najczulszy wskaźnik uszkodzenia bariery filtracyjnej nerek. Jeśli wynik ACR wynosi poniżej 30 mg/g, oznacza to prawidłową funkcję kłębuszków. Wartości podwyższone są natychmiastowym sygnałem do wdrożenia działań ochronnych.

Kreatynina i eGFR

Kolejnym niezwykle ważnym badaniem jest oznaczenie stężenia substancji o nazwie kreatynina. Jest to badanie z krwi, które stanowi podstawę do wyliczenia kluczowego wskaźnika, jakim jest eGFR (szacowana filtracja kłębuszkowa). Kreatynina to produkt przemiany materii, który w zdrowym organizmie jest całkowicie wydalany przez nerki. Jej nadmiar we krwi świadczy o tym, że filtry nerkowe nie pracują z odpowiednią wydajnością. Parametr eGFR oblicza się z uwzględnieniem wieku, płci oraz poziomu kreatyniny.

Jak często się badać?

Profilaktyka nefropatii cukrzycowej wymaga żelaznej dyscypliny w kwestii badań kontrolnych. Zgodnie z zaleceniami medycznymi, wskaźniki ACR oraz eGFR należy kontrolować co najmniej raz w roku. W przypadku jakichkolwiek odchyleń od normy, lekarz prowadzący może zdecydować o częstszym monitorowaniu tych parametrów. Regularność pozwala uchwycić ewentualne pogorszenie na etapie, na którym można jeszcze interweniować.

Badanie	Co ocenia	Norma / interpretacja
Albumina / wskaźnik ACR	Obecność białka (albuminy) w moczu jako wczesny znak uszkodzenia filtrów nerkowych.	Prawidłowo: poniżej 30 mg/g. Wynik wyższy oznacza uszkodzenie nerek.
Kreatynina (z krwi)	Zdolność nerek do usuwania z organizmu produktów przemiany materii.	Stanowi podstawę do wyliczenia eGFR. Dokładne normy zależą od wieku i płci.
eGFR (z krwi)	Szacowana filtracja kłębuszkowa, określająca ogólną wydolność nerek i stadium choroby.	Prawidłowy wynik to ≥90 ml/min/1,73 m². Wyniki niższe oznaczają spadek wydolności.
HbA1c (hemoglobina glikowana)	Średni poziom cukru we krwi z ostatnich 3 miesięcy.	Zwykle cel wynosi poniżej 7% (wartość ta jest zawsze indywidualizowana przez lekarza).
Ciśnienie krwi	Siłę, z jaką krew napiera na ściany naczyń krwionośnych, w tym naczynia kłębuszków.	Cel leczenia to zazwyczaj poniżej 130/80 mmHg (wartość ustala lekarz dla pacjenta).

 

Stadia nefropatii cukrzycowej

Lekarze kategoryzują zaawansowanie nefropatii cukrzycowej opierając się na dwóch kluczowych parametrach: poziomie albuminurii oraz wskaźniku filtracji kłębuszkowej (eGFR). Obie te wartości pozwalają określić, w którym stadium uszkodzenia nerek znajduje się pacjent. Zrozumienie tych stadiów jest niezwykle ważne, ponieważ determinuje ono rodzaj zastosowanego leczenia oraz rokowania na przyszłość. Poniższa tabela szczegółowo opisuje połączenie tych dwóch wskaźników.

Parametr	Wynik i kategoria	Interpretacja medyczna
Albuminuria (wskaźnik ACR)	A1 (ACR < 30 mg/g)	Stan prawidłowy. Brak niepokojącego uszkodzenia filtrów.
Albuminuria (wskaźnik ACR)	A2 (ACR 30–300 mg/g)	Umiarkowanie zwiększona albuminuria (dawniej mikroalbuminuria). Wczesny sygnał uszkodzenia kłębuszków.
Albuminuria (wskaźnik ACR)	A3 (ACR > 300 mg/g)	Znacznie zwiększona albuminuria (dawniej makroalbuminuria). Poważne uszkodzenie struktury nerek.
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G1 (eGFR ≥ 90)	Prawidłowa czynność nerek (lub bardzo łagodnie uszkodzone przy istniejącej albuminurii).
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G2 (eGFR 60–89)	Łagodne zmniejszenie wydolności nerek. Rozpoczynająca się przewlekła choroba nerek.
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G3a (eGFR 45–59)	Łagodne lub umiarkowane zmniejszenie czynności nerek.
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G3b (eGFR 30–44)	Umiarkowane lub ciężkie zmniejszenie czynności nerek.
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G4 (eGFR 15–29)	Ciężkie zmniejszenie czynności nerek. Konieczne planowanie leczenia nerkozastępczego.
eGFR (w ml/min/1,73 m²)	G5 (eGFR < 15)	Niewydolność nerek (faza schyłkowa). Na tym etapie niezbędna jest dializoterapia lub przeszczep nerki.

Przejście z łagodnych zmian do zaawansowanej, przewlekłej choroby nerek to proces, który można spowolnić. Jeżeli jednak pacjent stale zaniedbuje poziomy glikemii i ciśnienia, parametry ACR oraz eGFR będą systematycznie ulegać pogorszeniu. Faza schyłkowa (stadium G5) oznacza, że nerki całkowicie utraciły zdolność do oczyszczania krwi z toksyn i wody. Wówczas ratunkiem dla życia pacjenta staje się medycyna nerkozastępcza, czyli dializoterapia lub przeszczep nerki.

 

Leczenie nefropatii cukrzycowej

Leczenie nefropatii cukrzycowej ma jeden główny cel: zatrzymanie lub maksymalne spowolnienie uszkodzenia nerek. Wymaga to holistycznego podejścia i ścisłej współpracy z lekarzem. Terapia opiera się na przyjmowaniu nowoczesnych leków oraz wprowadzaniu zmian w codziennych nawykach. Przydatne informacje na temat farmakoterapii i nawyków znajdziesz w tekstach [LINK: Dieta w cukrzycy] oraz [LINK: Leczenie cukrzycy: przegląd leków (metformina, insulina, nowe terapie)].

Kontrola glikemii

Fundamentem walki z nefropatią jest przywrócenie prawidłowego poziomu cukru we krwi. Toksyczne działanie hiperglikemii na kłębuszki nerkowe musi zostać przerwane. Docelowym parametrem, do którego dąży terapia diabetologiczna, jest poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Zwykle cel terapeutyczny określa się na poziomie poniżej 7%, jednak dokładną wartość ustala zawsze lekarz w sposób zindywidualizowany dla danego pacjenta.

Leczenie nadciśnienia

Ochrona drobnych naczyń krwionośnych w nerkach wymaga utrzymywania ciśnienia tętniczego w rygorystycznych normach. Lekarze przyjmują, że cel ciśnienia to zwykle wartości poniżej 130/80 mmHg (często indywidualizowany przez specjalistę). Terapią pierwszego wyboru przy nadciśnieniu połączonym z albuminurią są leki z grupy określanej jako inhibitory ACE (inhibitory konwertazy angiotensyny) lub sartany (blokery receptora angiotensynowego). Leki te nie tylko obniżają ciśnienie systemowe, ale też bezpośrednio zmniejszają ciśnienie wewnątrz samych kłębuszków nerkowych, co spowalnia ich niszczenie.

Flozyny (SGLT2) i ochrona nerek

Przełomem w leczeniu pacjentów z nefropatią cukrzycową okazały się flozyny (inhibitory SGLT2). Leki te działają nefroprotekcyjnie, czyli aktywnie chronią nerki przed dalszą degradacją, niezależnie od ich wpływu na obniżanie poziomu cukru we krwi. Dodatkową, nowszą opcją wspierającą ochronę narządu przed procesami zapalnymi i włóknieniem jest lek o nazwie finerenon.

Dieta i styl życia

Same leki to jednak nie wszystko. Nieodłącznym elementem każdej terapii w nefropatii cukrzycowej jest odpowiednia modyfikacja stylu życia. Obejmuje to redukcję masy ciała u osób otyłych oraz rygorystyczne zaprzestanie palenia tytoniu. Bardzo ważna jest także dedykowana dieta nefroprotekcyjna, która minimalizuje obciążenie chorych nerek. 

 

Dieta przy nefropatii cukrzycowej

Dieta w przebiegu nefropatii cukrzycowej jest rodzajem terapii samej w sobie. Jadłospis musi chronić nerki przed przeciążeniem, a jednocześnie pomagać w utrzymaniu prawidłowego poziomu glukozy. Nieodpowiednie wybory żywieniowe mogą bardzo szybko pogorszyć wyniki badań, takie jak poziom kreatyniny i eGFR. 

Kluczowe zalecenia dietetyczne dla ochrony nerek w cukrzycy obejmują:

• Maksymalne ograniczenie spożycia soli (pomaga to w kontroli nadciśnienia tętniczego i zapobiega obrzękom).

• Mądrą kontrolę podaży białka w diecie (zbyt dużo białka obciąża uszkodzone kłębuszki nerkowe, ilość tę powinien dostosować lekarz lub dietetyk do aktualnego eGFR).

• Zapewnienie odpowiedniego nawodnienia (picie czystej wody w ilościach zalecanych przez lekarza wpiera naturalne procesy filtracyjne).

• Bezwzględną kontrolę glikemii (wybieranie produktów o niskim indeksie glikemicznym, aby uniknąć skoków cukru niszczących nerki).

 

Jak chronić nerki przy cukrzycy?

Profilaktyka i ochrona nerek powinny stać się codziennym nawykiem każdego pacjenta chorującego na cukrzycę. Wdrażając odpowiednie działania ochronne, można uniknąć tragicznych w skutkach powikłań, takich jak konieczność dializoterapii. Kluczem jest regularność i brak akceptacji dla zaniedbań we własnym procesie leczenia. Skutki nieleczonej cukrzycy można powstrzymać. 

Aby kompleksowo chronić nerki przy cukrzycy, pacjent powinien:

• Wykonywać profilaktyczne badania markerów nerkowych (wskaźnik ACR oraz szacowany parametr eGFR z kreatyniny) co najmniej raz w roku.

• Z dbałością utrzymywać wskaźnik HbA1c w przedziale wyznaczonym jako cel przez lekarza (zwykle na poziomie < 7%).

• Codziennie mierzyć i rygorystycznie kontrolować ciśnienie tętnicze, upewniając się, że utrzymuje się ono poniżej zaleconego poziomu (zwykle < 130/80 mmHg).

• Utrzymywać regularną aktywność fizyczną dopasowaną do swoich możliwości, co sprzyja poprawie wyników metabolicznych (dowiedz się więcej o aktywności fizycznej przy cukrzycy).

• Całkowicie i bezpowrotnie zrezygnować z palenia wyrobów tytoniowych.

 

Nefropatia cukrzycowa a inne powikłania

Nefropatia cukrzycowa rzadko jest schorzeniem, które występuje w izolacji. Patologiczne zmiany, które uszkadzają drobne naczynia w nerkach (proces ten nazywamy medycznie mikroangiopatią cukrzycową), dokonują zniszczeń również w innych obszarach ciała. Kiedy psują się naczynia w nerkach, zazwyczaj cierpi również wzrok. Współwystępującym i bardzo częstym problemem jest uszkodzenie siatkówki oka, o którym dowiesz się więcej z publikacji [LINK: Retinopatia cukrzycowa].

Zniszczone mikrokrążenie to podłoże rozwoju wielonarządowych problemów, takich jak uszkodzenie nerwów obwodowych. Tematykę tę szeroko tłumaczymy w poradniku [LINK: Neuropatia cukrzycowa]. Co więcej, przewlekła choroba nerek wynikająca z cukrzycy drastycznie zwiększa ryzyko rozwoju groźnych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Lecząc nerki, pacjent dba tym samym o ochronę całego organizmu.

 

Kiedy zgłosić się do lekarza?

Zarządzanie cukrzycą wymaga ciągłej czujności i szybkiego reagowania na zmiany samopoczucia lub pogarszające się wyniki badań. Oczekiwanie na to, że niepokojące objawy przeminą samoistnie, może doprowadzić do nieodwracalnego zniszczenia kłębuszków nerkowych. Jeśli zauważysz u siebie jakiekolwiek alarmujące sygnały, pilna interwencja medyczna jest niezbędna.

Sygnały alarmowe wymagające natychmiastowej konsultacji lekarskiej to:

• Narastające, oporne na ustępowanie obrzęki (zwłaszcza wokół kostek, podudzi i pod oczami).

• Wyraźnie pieniący się mocz utrzymujący się podczas kolejnych wizyt w toalecie.

• Pogarszające się z badania na badanie wyniki ACR, kreatyniny lub eGFR.

• Nagły lub utrzymujący się wzrost ciśnienia tętniczego krwi powyżej ustalonych z lekarzem norm.

Zignorowanie tych objawów zagraża bezpośrednio życiu pacjenta. Jeśli masz wątpliwości dotyczące swoich objawów lub chcesz na szybko skonsultować wyniki badań profilaktycznych, umów bezpieczną e-konsultację na naszym portalu. Teleporada to szybki sposób na uzyskanie fachowych wskazań do dalszego postępowania medycznego.

 

Nefropatia cukrzycowa to groźne powikłanie wynikające z niszczycielskiego wpływu hiperglikemii na delikatne kłębuszki nerkowe. Najważniejszym wnioskiem płynącym z naszego artykułu jest fakt, że pierwsze stadium uszkodzenia nerek objawia się cicho - poprzez albuminurię - i nie daje dolegliwości bólowych. Szybka diagnoza pozwala na wdrożenie skutecznego leczenia opierającego się m.in. na inhibitorach ACE, sartanach czy innowacyjnych flozynach, co skutecznie chroni narząd. Pamiętaj, że kluczem do sukcesu jest dążenie do książkowej kontroli glikemii i ciśnienia oraz bezwzględne, coroczne oznaczanie wskaźników eGFR i ACR.

Nie lekceważ profilaktyki, ponieważ zaawansowane uszkodzenie nerek w cukrzycy prowadzi prosto do niewydolności narządu i konieczności leczenia dializami. Zadbaj o siebie już dziś, umawiając regularną diagnostykę laboratoryjną w swoim miejscu zamieszkania. W razie wątpliwości z interpretacją wyników, nasza platforma umożliwia odbycie szybkiej konsultacji online z doświadczonym lekarzem z zacisza własnego domu.

 

Najczęstsze pytania (FAQ)

Czy nefropatia cukrzycowa boli?

Nie, nefropatia cukrzycowa w swoim wczesnym i średniozaawansowanym stadium nie powoduje żadnego bólu, ponieważ miąższ nerek nie jest unerwiony czuciowo. Choroba ta rozwija się latami jako cichy zabójca, powoli uszkadzając drobne filtry nerkowe. To dlatego diagnozuje się ją przede wszystkim na podstawie regularnych badań laboratoryjnych, a nie odczuć bólowych pacjenta.

Czy nefropatia cukrzycowa jest odwracalna?

Tak, wczesna albuminuria (pierwszy etap choroby) bywa odwracalna przy rygorystycznej i bardzo dobrej kontroli glikemii oraz ciśnienia tętniczego. Jeśli jednak choroba przejdzie w stadium zaawansowanego uszkodzenia nerek (zauważalny spadek eGFR), zmiany te są już nieodwracalne. Na etapie zaawansowanym współczesna medycyna potrafi jedynie spowolnić dalszy postęp choroby za pomocą specjalistycznych leków.

Jakie badania wykrywają nefropatię cukrzycową?

Podstawowym badaniem wyłapującym wczesne uszkodzenia jest wskaźnik ACR, który ocenia poziom albuminy (białka) do kreatyniny w moczu. Równolegle z krwi ocenia się stężenie kreatyniny, co pozwala wyliczyć szacowaną filtrację kłębuszkową, czyli wskaźnik eGFR. Obydwa te badania są ogólnodostępne, tanie, a pacjent z cukrzycą powinien wykonywać je rutynowo co najmniej raz do roku.

Jakie są pierwsze objawy uszkodzenia nerek w cukrzycy?

Pierwszym objawem uszkodzenia nerek w cukrzycy, zauważalnym wyłącznie w wynikach z laboratorium, jest albuminuria (białko w moczu przy ACR na poziomie 30–300 mg/g). Jeśli uszkodzenie to nie zostanie odpowiednio wcześnie wychwycone, w zaawansowanym stadium pacjent zauważa narastające obrzęki nóg i twarzy. Pojawia się także pieniący się mocz, osłabienie oraz oporne na leczenie nadciśnienie.

Jak chronić nerki przy cukrzycy?

Ochrona nerek to przede wszystkim ścisłe trzymanie się wyznaczonych przez lekarza celów leczenia. Obejmuje to osiągnięcie i utrzymywanie docelowego poziomu HbA1c (zwykle poniżej 7%) oraz wzorowego ciśnienia krwi (zwykle poniżej 130/80 mmHg). Konieczna jest także zdrowa dieta, rzucenie palenia tytoniu i rokroczne monitorowanie wskaźników ACR oraz eGFR.

---

Przychodnia online Dimedic - wybierz konsultację:

E-recepta online

Lekarz rodzinny

Lekarz internista

Lekarz pediatra

Leki na cukrzycę

---

Treści z działu "Wiedza o zdrowiu" z serwisu dimedic.eu mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie mogą zastąpić kontaktu z lekarzem lub innym specjalistą. Wydawca nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie porad i informacji zawartych w serwisie bez konsultacji ze specjalistą.