Wegovy

Spis treści:
1. Wegovy - działanie
2. Wegovy - wskazania
3. Wegovy - przeciwwskazania
4. Wegovy - dawkowanie
5. Wegovy - interakcje z innymi lekami
6. Wegovy - ciąża
7. Wegovy - skutki uboczne
8. Wegovy - środki ostrożności
9. Wegovy - producent

Działanie

Wegovy - Lek do kontroli masy ciała - analog glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) wykazujący 94% homologii sekwencji z ludzkim GLP-1. Semaglutyd pełni rolę agonisty receptora GLP-1; selektywnie wiąże się z receptorem GLP-1 aktywując go, podobnie jak natywny GLP-1. GLP-1 to fizjologiczny regulator łaknienia i ilości spożywanych kalorii, a receptor GLP-1 jest obecny w różnych obszarach mózgu odpowiedzialnych za regulowanie apetytu. Semaglutyd wywiera bezpośredni wpływ na obszary w mózgu regulujące homeostazę przyjmowania pokarmów zachodzącą w podwzgórzu i pniu mózgu. Może wpływać na układ nagrody poprzez bezpośredni i pośredni wpływ na obszary mózgu, w tym na przegrodę, wzgórze i ciało migdałowate. Zmniejsza przyjmowanie kalorii, zwiększa uczucie sytości, pełności i kontrolowania jedzenia oraz zmniejsza uczucie głodu oraz częstotliwość i intensywność podjadania emocjonalnego (ang. cravings). Ponadto zmniejsza ochotę na pokarmy wysokotłuszczowe. Semaglutyd koordynuje współdziałanie układu homeostatycznego i hedonicznego oraz funkcji wykonawczych w celu regulacji spożycia kalorii, apetytu, odczuwania nagrody i wyborów żywieniowych. Zmniejsza stężenie glukozy we krwi w sposób zależny od stężenia glukozy poprzez pobudzenie wydzielania insuliny i zmniejszenie wydzielania glukagonu, gdy stężenie glukozy we krwi jest duże. Mechanizm zmniejszenia stężenia glukozy we krwi obejmuje również niewielkie opóźnienie we wczesnym poposiłkowym opróżnianiu żołądka. Podczas hipoglikemii semaglutyd zmniejsza wydzielanie insuliny, nie zaburzając przy tym wydzielania glukagonu. Receptory GLP-1 ulegają też ekspresji w sercu, naczyniach, układzie odpornościowym oraz w nerkach. W trakcie badań klinicznych zaobserwowano korzystny wpływ semaglutydu na stężenie lipidów w osoczu, obniżenie skurczowego ciśnienia krwi oraz hamowanie procesów zapalnych. Ponadto, w badaniach na zwierzętach wykazano, że semaglutyd ograniczał występowanie miażdżycy i miał działanie przeciwzapalne w układzie sercowo-naczyniowym. Mechanizm działania semaglutydu zmniejszający ryzyko sercowo-naczyniowe jest prawdopodobnie wieloczynnikowy, częściowo wynika z wpływu na zmniejszenie masy ciała oraz z wpływu na znane czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego (zmniejszenie ciśnienia krwi, korzystny wpływ na profil lipidowy i metabolizm glukozy oraz działanie przeciwzapalne odzwierciedlone w zmniejszeniu stężenia białka C-reaktywnego o wysokiej czułości (hsCRP)). Dokładny mechanizm zmniejszający ryzyko sercowo-naczyniowe nie został ustalony. Semaglutyd podawany doustnie charakteryzuje mała całkowita dostępność biologiczna i zmienne wchłanianie. Codzienne podawanie zgodnie z zalecanym dawkowaniem w połączeniu z długim okresem półtrwania zmniejsza dobowe wahania ekspozycji. C_max w osoczu występuje po ok. 1 h od doustnego podania dawki. T_0,5 semaglutydu wynosi ok. 1 tydz., co wskazuje, że stabilne stężenie osiągane jest po 4-5 tyg. doustnego podawania leku raz na dobę.  Stężenia w stanie równowagi zwiększały się w przybliżeniu w sposób proporcjonalny do dawki, aż do dawki 25 mg raz na dobę. Na podstawie danych z badań in vitro ustalono, że sól sodowa kwasu salkaprozowego ułatwia wchłanianie semaglutydu. Semaglutyd wchłania się głównie w żołądku. Szacowana biodostępność semaglutydu po podaniu doustnym wynosi ok. 1-2%. Wchłanianie semaglutydu podawanego doustnie zmniejsza się, jeśli zostanie przyjęty wraz z posiłkiem lub dużą ilością wody. Wydłużenie czasu pozostawania na czczo przed i po przyjęciu dawki powoduje zwiększenie wchłaniania. Semaglutyd w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99%). Przed wydaleniem, semaglutyd jest intensywnie metabolizowany na drodze proteolitycznego rozkładu szkieletu peptydowego z następczą beta-oksydacją łańcucha bocznego kwasu tłuszczowego. Jednym z aktywnych enzymów biorących udział w metabolizmie semaglutydu jest enzym obojętna endopeptydaza (NEP). Semaglutyd jest wydalany głównie z moczem i kałem. Ok. 3% wchłoniętej dawki jest wydalane z moczem jako semaglutyd w formie niezmienionej. Przy T_0,5 w fazie eliminacji wynoszącym w przybliżeniu 1 tydz., semaglutyd powinien pozostawać w krążeniu przez ok. 7 tyg. po podaniu ostatniej doustnej dawki (tabletki).

Wskazania

Wegovy - Do stosowania wraz z dietą o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonym wysiłkiem fizycznym w celu kontroli masy ciała, w tym w celu zmniejszenia i utrzymania masy ciała u dorosłych pacjentów, u których początkowa wartość wskaźnika masy ciała (BMI) wynosi: ≥ 30 kg/m² (otyłość) lub ≥ 27 kg/m² do < 30 kg/m2 (nadwaga) z co najmniej jednym współistniejącym schorzeniem związanym z nieprawidłową masą ciała, np. zaburzenia gospodarki węglowodanowej (stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2), nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, obturacyjny bezdech senny lub choroba sercowo-naczyniowa.

Przeciwwskazania

Wegovy - Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Wegovy - Doustnie. Dawka początkowa semaglutydu podawanego doustnie wynosi 1,5 mg raz na dobę. Po 4 tyg. stosowania dawki 1,5 mg, kolejne etapy zwiększania dawki semaglutydu podawanego doustnie raz na dobę to 4 mg, 9 mg i 25 mg, z co najmniej 4-tygodniowym okresem stosowania każdej z dawek. Dawka powinna być zwiększana aż do osiągnięcia dawki 25 mg (dawka podtrzymująca). W razie potrzeby, dawkę można utrzymać na poprzednim poziomie. Maksymalna zalecana pojedyncza dawka semaglutydu podawanego doustnie wynosi 25 mg na dobę. Semaglutyd podawany doustnie powinien być zawsze stosowany jako 1 tabl. przyjmowana raz na dobę. Nie należy przyjmować więcej niż 1 tabl. dziennie w celu osiągnięcia działania dawki większej. Zmiana leczenia semaglutydem z podawanego podskórnie na podawany doustnie. Ze względu na większą zmienność farmakokinetyczną semaglutydu podawanego doustnie w zakresie wchłaniania w porównaniu z semaglutydem podawanym podskórnie, nie można jednoznacznie przewidzieć, jaki będzie rezultat zmiany leczenia pomiędzy podawaniem semaglutydu podskórnie a doustnie. U pacjentów leczonych semaglutydem podawanym podskórnie w dawce 2,4 mg raz na tydzień można zastosować zmianę leczenia na semaglutyd podawany doustnie w dawce 25 mg raz na dobę. Leczenie semaglutydem podawanym doustnie (tabletka Wegovy) może zostać rozpoczęte przez pacjentów po upływie 1 tyg. po wstrzyknięciu ostatniej dawki semaglutydu podawanego podskórnie. Pacjenci z cukrzycą typu 2. Ryzyko hipoglikemii można zmniejszyć, obniżając dawkę sulfonylomocznika lub insuliny podczas rozpoczynania leczenia semaglutydem. Pominięta dawka. W razie pominięcia dawki nie należy przyjmować pominiętej dawki, a kolejną dawkę należy przyjąć następnego dnia. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawki w związku z wiekiem pacjenta. Doświadczenie dotyczące stosowania leku u pacjentów w wieku 85 lat i powyżej jest ograniczone. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Doświadczenie dotyczące stosowania semaglutydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone. Semaglutyd nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), w tym u osób z chorobą nerek w stadium końcowym. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Doświadczenie dotyczące stosowania semaglutydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest ograniczone. Semaglutyd nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie leku u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby wymaga zachowania ostrożności. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności semaglutydu podawanego doustnie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Lek należy przyjmować na pusty żołądek po zalecanym okresie postu trwającym co najmniej 8 h. Tabletkę należy połknąć w całości, popijając niewielką ilością wody (połowa szklanki wody, co odpowiada 120 ml). Tabletek nie należy dzielić, zgniatać ani żuć, ponieważ nie wiadomo czy wpływa to na wchłanianie semaglutydu. Pacjenci powinni odczekać co najmniej 30 min przed posiłkiem, napojem lub przed przyjęciem innych leków doustnych. Skrócenie tego czasu poniżej 30 min spowoduje zmniejszenie wchłaniania semaglutydu.

Interakcje z innymi lekami

Wegovy - Semaglutyd opóźnia opróżnianie żołądka, co może wpłynąć na wchłanianie innych leków doustnych. Wpływ semaglutydu na inne leki. Po podaniu pojedynczej dawki lewotyroksyny całkowita ekspozycja (AUC) na tyroksynę (skorygowana z uwzględnieniem poziomów endogennych) wzrosła o 33%. C_max pozostało niezmienione. Podczas jednoczesnego leczenia pacjentów semaglutydem i lewotyroksyną należy rozważyć monitorowanie czynności tarczycy. Semaglutyd nie zmienił wartości AUC ani C_max R-warfaryny i S-warfaryny po podaniu pojedynczej dawki warfaryny, również działanie farmakodynamiczne warfaryny zmierzone z zastosowaniem INR nie zmieniło się w sposób klinicznie istotny. Odnotowano jednak przypadki obniżenia współczynnika INR podczas jednoczesnego stosowania acenokumarolu i semaglutydu. Po rozpoczęciu leczenia semaglutydem u pacjentów przyjmujących warfarynę lub inne pochodne kumaryny zaleca się częstsze monitorowanie INR. Wartość AUC rozuwastatyny w przypadku jednoczesnego podawania z semaglutydem zwiększyła się o 41%. Ze względu na szeroki indeks terapeutyczny rozuwastatyny zmienność ekspozycji jest uznawana za nieistotną klinicznie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej zmiany wartości AUC ani C_max digoksyny, doustnych środków antykoncepcyjnych (zawierających etynyloestradiol i lewonorgestrel), metforminy ani furosemidu w przypadku jednoczesnego podawania z semaglutydem. Nie oceniono interakcji z lekami o bardzo małej biodostępności (1%). Wpływ innych leków na semaglutyd. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej zmiany wartości AUC ani C_max semaglutydu w przypadku jednoczesnego przyjmowania z omeprazolem. W badaniu dotyczącym farmakokinetyki semaglutydu podawanego jednocześnie z pięcioma innymi tabletkami wartość AUC semaglutydu zmniejszyła się o 34%, a wartość C_max o 32%. Dane te sugerują, że obecność w żołądku wielu tabletek podanych jednocześnie z semaglutydem wpływa na jego wchłanianie. Po podaniu semaglutydu pacjenci powinni odczekać 30 min przed przyjęciem innych leków doustnych.

Ciąża

Wegovy - Semaglutydu nie należy stosować w okresie ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia semaglutydem. Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę lub jest w ciąży, należy zaprzestać stosowania semaglutydu. Należy zaprzestać stosowania semaglutydu co najmniej 2 mies. przed planowaną ciążą z uwagi na jego długi okres półtrwania. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Nie stwierdzono mierzalnych stężeń semaglutydu w mleku kobiet karmiących piersią. Sól sodowa kwasu salkaprozowego była obecna w mleku matki, a niektóre jej metabolity przenikały do mleka matki w małych stężeniach. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodka/niemowlęcia. Lek nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią. Semaglutyd nie miał wpływu na płodność samców szczurów. U samic szczurów przy stosowaniu dawek powodujących zmniejszenie masy ciała matki stwierdzano wydłużenie cyklu jajeczkowania oraz niewielkie zmniejszenie liczby owulacji.

Skutki uboczne

Wegovy - Bardzo często: ból głowy (głównie w okresie zwiększania dawki), wymioty (głównie w okresie zwiększania dawki), biegunka (głównie w okresie zwiększania dawki), zaparcia (głównie w okresie zwiększania dawki), dyspepsja (głównie w okresie zwiększania dawki), nudności (głównie w okresie zwiększania dawki), ból brzucha (głównie w okresie zwiększania dawki), zmęczenie (głównie w okresie zwiększania dawki). Często: hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2, zawroty głowy (głównie w okresie zwiększania dawki), zaburzenia smaku (głównie w okresie zwiększania dawki), dyzestezja, retinopatia cukrzycowa u pacjentów z cukrzycą typu 2, zapalenie żołądka (głównie w okresie zwiększania dawki), choroba refluksowa przełyku (głównie w okresie zwiększania dawki), odbijanie się (głównie w okresie zwiększania dawki), nadmierne wytwarzanie gazów jelitowych (głównie w okresie zwiększania dawki), wzdęcie brzucha (głównie w okresie zwiększania dawki), kamica żółciowa, wypadanie włosów. Niezbyt często: przyspieszenie częstości akcji serca, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, ostre zapalenie trzustki, opóźnione opróżnianie żołądka, zwiększona aktywność amylazy, zwiększona aktywność lipazy. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy. Bardzo rzadko: nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION). Częstość nieznana: niedrożność jelit. U pacjentów z gastroparezą leczonych semaglutydem mogą wystąpić objawy ze strony układu pokarmowego o zwiększonej ciężkości lub nasileniu. W przypadku leczenia semaglutydem pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (eGFR ≥30 do <60 ml/min/1,73 m²) może występować więcej działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego. U pacjentów leczonych doustnym semaglutydem zaobserwowano zwiększenie ilości uderzeń serca na minutę średnio o 2 uderzenia na minutę w stosunku do wartości wyjściowej wynoszącej 72 uderzenia na minutę. Odsetek pacjentów, u których zwiększenie częstości akcji serca w stosunku do wartości wyjściowej wynosiło ≥20 uderzeń na minutę w dowolnym punkcie czasowym w okresie leczenia, wynosił 26,5% w grupie przyjmującej semaglutyd w porównaniu do 20,8% w grupie przyjmującej placebo. Immunogenność. W związku z potencjalnymi właściwościami immunogennymi leków zawierających białka lub peptydy, u pacjentów leczonych semaglutydem może dojść do wytworzenia przeciwciał przeciwko semaglutydowi. Odsetek pacjentów z dodatnim wynikiem badania przeciwciał przeciwko semaglutydowi w dowolnym momencie po punkcie wyjściowym dla semaglutydu 14 mg i 50 mg podawanego doustnie był mały (0,5% i 0,3% dla tabletek Rybelsus i Wegovy, odpowiednio) i u żadnego z pacjentów nie występowały przeciwciała neutralizujące przeciwko semaglutydowi ani przeciwciała przeciwko semaglutydowi z neutralizującym wpływem na endogenny GLP-1. Podczas leczenia duże stężenia semaglutydu mogły obniżyć czułość testu, dlatego nie można wykluczyć fałszywie ujemnych wyników. Jednakże u pacjentów z dodatnim wynikiem badania przeciwciał przeciwko semaglutydowi, obecność przeciwciał nie miała istotnego wpływu na skuteczność ani bezpieczeństwo stosowania.

Środki ostrożności

Wegovy - Zachłyśnięcie podczas stosowania znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji. U pacjentów poddanych znieczuleniu ogólnemu lub głębokiej sedacji i przyjmujących agonistów receptora GLP-1 występowały przypadki zachłystowego zapalenia płuc. Dlatego przed procedurą znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko występowania zawartości resztkowej w żołądku spowodowane opóźnionym opróżnianiem żołądka. Działanie na układ pokarmowy i ryzyko odwodnienia. Stosowanie agonistów receptora GLP-1 może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego. Należy mieć to na uwadze podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ nudności, wymioty i biegunka mogą spowodować odwodnienie, które w rzadkich przypadkach może prowadzić do pogorszenia czynności nerek. Należy poinformować pacjentów przyjmujących semaglutyd o możliwym ryzyku odwodnienia w związku z działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego, aby podjęli odpowiednie działania zapobiegające odwodnieniu. Ostre zapalenie trzustki. Podczas stosowania agonistów receptora GLP-1 zaobserwowano występowanie ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy zaprzestać stosowania semaglutydu, a po potwierdzeniu zapalenia trzustki leczenie semaglutydem nie powinno być wznawiane. Należy zachować ostrożność podczas stosowania semaglutydu u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. W przypadku braku innych przedmiotowych i podmiotowych objawów ostrego zapalenia trzustki samo zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych nie świadczy o wystąpieniu ostrego zapalenia trzustki. Nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION). Dane z badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) podczas stosowania semaglutydu. Nie określono przedziału czasowego, w którym może rozwinąć się NAION po rozpoczęciu leczenia. Nagła utrata widzenia wymaga badania okulistycznego, a w przypadku potwierdzenia NAION, zaprzestania stosowania semaglutydu. Pacjenci z cukrzycą typu 2. Semaglutyd nie powinien być stosowany jako zamiennik insuliny u pacjentów z cukrzycą typu 2. Semaglutyd nie powinien być stosowany w skojarzeniu z innymi agonistami receptora GLP-1. Nie badano takiego skojarzenia, ale jest prawdopodobne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych wynikających z przedawkowania. W celu uzyskania optymalnego działania semaglutydu zaleca się przestrzeganie schematu dawkowania. Jeśli odpowiedź na leczenie semaglutydem jest mniejsza niż oczekiwano, należy zwrócić uwagę na to, że wchłanianie semaglutydu jest bardzo zmienne i może być bardzo małe; podobnie całkowita biodostępność semaglutydu jest mała. Ponadto, u pacjentów z cukrzycą przewiduje się mniejszą ekspozycję na lek i mniejszą redukcję masy ciała w porównaniu z pacjentami bez cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na doustny semaglutyd, należy rozważyć zmianę leczenia na semaglutyd podawany podskórnie. Hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2. U pacjentów leczonych semaglutydem w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną ryzyko hipoglikemii może być zwiększone. Ryzyko hipoglikemii można zmniejszyć, obniżając dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny podczas rozpoczynania leczenia agonistą receptora GLP-1. Retinopatia cukrzycowa u pacjentów z cukrzycą typu 2. U pacjentów z retinopatią cukrzycową leczonych semaglutydem zaobserwowano zwiększone ryzyko powikłań wynikających z retinopatii cukrzycowej. Nagła poprawa kontroli glikemii może wiązać się z czasowym nasileniem retinopatii cukrzycowej, ale inne mechanizmy nie mogą być wykluczone. Pacjentów z retinopatią cukrzycową stosujących semaglutyd należy ściśle monitorować i prowadzić leczenie zgodnie z odpowiednimi zaleceniami klinicznymi. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z cukrzycą typu 2 i niekontrolowaną lub potencjalnie niestabilną retinopatią cukrzycową. Leczenie tych pacjentów produktem Wegovy nie jest zalecane. Pacjenci z gastroparezą. U pacjentów z gastroparezą leczonych semaglutydem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu pokarmowego o zwiększonej ciężkości lub nasileniu. Należy zachować ostrożność podczas stosowania semaglutydu w tej grupie pacjentów, a w przypadku ciężkiej gastroparezy stosowanie semaglutydu nie jest zalecane. Niebadane grupy pacjentów. Nie oceniono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności semaglutydu podawanego podskórnie lub doustnie u pacjentów: leczonych innymi produktami w celu kontroli masy ciała; z cukrzycą typu 1; z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek; z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby; z zastoinową niewydolnością serca klasy IV wg NYHA. Nie zaleca się stosowania leku w wymienionych wyżej grupach pacjentów. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania semaglutydu podawanego podskórnie lub doustnie u pacjentów: w wieku 85 lat i powyżej; z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby; z nieswoistym zapaleniem jelit; z cukrzycą typu 2 oraz HbA1c <8% w przypadku semaglutydu w dawce 25 mg podawanego doustnie; z cukrzycą typu 2 leczonych jednocześnie insuliną w przypadku semaglutydu w dawce 25 mg podawanego doustnie. Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu w wymienionych wyżej grupach pacjentów. Substancje pomocnicze. Tabl. 1,5 mg, 4 mg i 9 mg zawierają mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy, że uznaje się je za "wolne od sodu". Tabl. 25 mg zawiera 23 mg sodu na tabletkę, co odpowiada 1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Producent

Novo Nordisk