Voriconazole Sandoz

Spis treści:
1. Voriconazole Sandoz - działanie
2. Voriconazole Sandoz - wskazania
3. Voriconazole Sandoz - przeciwwskazania
4. Voriconazole Sandoz - dawkowanie
5. Voriconazole Sandoz - interakcje z innymi lekami
6. Voriconazole Sandoz - ciąża
7. Voriconazole Sandoz - skutki uboczne
8. Voriconazole Sandoz - środki ostrożności
9. Voriconazole Sandoz - producent

Działanie

Voriconazole Sandoz - Lek przeciwgrzybiczy, pochodna triazolu. Hamuje przebieg zależnej od cytochromu P450 demetylacji 14-α-lanosterolu, stanowiącej etap biosyntezy ergosteroli u grzybów. Gromadzenie 14-alfa-metylosteroli jest skorelowane z występującą następnie utratą ergosteroli, zawartych w błonie komórkowej grzybów, i może warunkować przeciwgrzybicze działanie worykonazolu. Wykazuje in vitro silne działanie przeciwgrzybicze wobec Candida spp. (w tym oporne na flukonazol C. krusei, C. albicans i C. glabrata) oraz działa grzybobójczo na Aspergillus spp., Scedosporium spp. i Fusarium spp. Skuteczność kliniczna (definiowana jako częściowa lub całkowita odpowiedź) została wykazana w stosunku do szczepów Aspergillus spp. (w tym A. flavus, A. fumigatus, A. terreus, A. niger, A. nidulans), Candida spp. (w tym C. albicans, C. krusei, C. glabrata, C. tropicalis, C. parapsilosis oraz niektóre szczepy C. dubliniensis, C. inconspicua, C. guilliermondii), a także wobec Scedosporium spp. (w tym S. apiospermum, S. prolificans) oraz Fusarium spp. Do innych zakażeń grzybiczych leczonych worykonazolem (często z całkowitą lub częściową odpowiedzią) należały pojedyncze przypadki zakażeń szczepami Alternaria spp., Blastomyces dermatitidis, Blastoschizomyces capitatus, Cladosporium spp., Coccidioides immitis, Conidiobolus coronatus, Cryptococcus neoformans, Exserohilum rostratum, Exophiala spinifera, Fonsecaea pedrosoi, Madurella mycetomatis, Paecilomyces lilacinus, Penicilium spp. (w tym P. marneffei), Phialophora richardsiae, Scopulariopsis brevicaulis, a także Trichosporon spp. w tym zakażenia T. beigelli. Badania in vitro wykazały działanie leku na izolowane klinicznie szczepy Acremonium spp., Alternaria spp., Bipolaris spp., Cladophialophora spp., Histoplasma capsulatum. W badaniach in vitro wykazano działanie na szczepy Curvularia spp. i Sporothrix spp., ale znaczenie kliniczne tego nie jest znane. Worykonazol ma nieliniową kinetykę (z powodu wysycania się jego metabolizmu), a parametry farmakokinetyczne wykazują znaczną zmienność osobniczą. Jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność 96%) i osiąga C_max po 1-2 h. Jeśli kolejne dawki worykonazolu podawane są z posiłkami wysokotłuszczowymi, to wartości C_max i AUC_t się zmniejszają. Wiązanie z białkami osocza wynosi 58%. Jest metabolizowany przez izoenzymy wątrobowego układu cytochromu P450: CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4. CYP2C19 bierze istotny udział w metabolizmie worykonazolu. Enzym ten wykazuje polimorfizm genetyczny. Uważa się, że 15-20% populacji Azji to osoby wolno metabolizujące worykonazol. W populacji rasy kaukaskiej i czarnej odsetek osób wolno metabolizujących wynosi 3-5%. U osób wolno metabolizujących występuje 4-krotnie większe narażenie na worykonazol w porównaniu z homozygotycznymi osobami szybko metabolizującymi. U szybko metabolizujących heterozygotycznych osób występuje 2-krotnie większe narażenie na worykonazol niż u szybko metabolizujących osób homozygotycznych. Główny metabolit worykonazolu, N-tlenek, wykazuje on tylko nieznaczne działanie przeciwgrzybicze i nie ma znaczenia w ogólnej skuteczności worykonazolu. Worykonazol jest eliminowany za pośrednictwem metabolizmu wątrobowego i tylko <2% niezmienionego leku jest wydalane z moczem. Końcowy T_0,5 worykonazolu w fazie eliminacji zależy od dawki i wynosi ok. 6 h po podaniu doustnym 200 mg.

Wskazania

Voriconazole Sandoz - Lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli o szerokim spektrum działania do stosowania u dorosłych i dzieci ≥2 lat w leczeniu: inwazyjnej aspergilozy; kandydemii u pacjentów bez neutropenii; ciężkich, opornych na flukonazol zakażeń inwazyjnych wywołanych przez Candida (w tym C. krusei); ciężkich zakażeń grzybiczych wywołanych przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Lek należy stosować przede wszystkim u pacjentów z zakażeniami postępującymi, mogącymi zagrażać życiu. Profilaktyka inwazyjnych zakażeń grzybiczych u pacjentów wysokiego ryzyka po allogenicznym przeszczepieniu macierzystych komórek krwiotwórczych (HSCT).

Przeciwwskazania

Voriconazole Sandoz - Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Lista leków wchodzących w interakcje, wymienionych w niniejszym punkcie oraz w punkcie „Interakcje”, ma charakter orientacyjny i nie stanowi wyczerpującej listy wszystkich substancji czynnych, których stosowanie może być przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie worykonazolu z lekami, których metabolizm w znacznym stopniu zależy od CYP3A4 i w przypadku których podwyższone stężenie w osoczu wiąże się z poważnymi i (lub) zagrażającymi życiu reakcjami, jest przeciwwskazane: terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, lurazydonu, chinidyna, iwabradyna, alkaloidy sporyszu (np. ergotamina, dihydroergotamina), syrolimus, naloksegol, tolwaptan, finerenon, eplerenon, woklosporyna, wenetoklaks (jednoczesne podawanie wenetoklaksu jest przeciwwskazane na początku leczenia oraz w fazie dostosowania dawki). Jednoczesne podawanie worykonazolu jest przeciwwskazane w przypadku stosowania leków, które indukują CYP3A4 i znacząco zmniejszają stężenie worykonazolu w osoczu: jednoczesne podawanie z ryfampicyną, karbamazepiną, długo działającymi barbituranami, np. fenobarbitalem i preparatami z ziela dziurawca; jednoczesne podawanie standardowej dawki worykonazolu z efawirenzem w dawce ≥400 mg raz na dobę (informacje dotyczące jednoczesnego stosowania worykonazolu i mniejszych dawek efawirenzu patrz punkt „Środki ostrożności”); jednoczesne podawanie z rytonawirem w dużej dawce, tj. ≥400 mg 2 razy na dobę (informacje dotyczące jednoczesnego stosowania worykonazolu i mniejszych dawek rytonawiru patrz punkt „Środki ostrożności”).

Dawkowanie

Voriconazole Sandoz - Doustnie. Leczenie. Dorośli. Leczenie należy rozpocząć podaniem dożylnie lub doustnie w określonym schemacie dawki nasycającej, w celu osiągnięcia w pierwszym dniu leczenia stężeń leku we krwi zbliżonych do wartości stężenia w stanie stacjonarnym. Ze względu na dużą biodostępność doustnej postaci leku (96%) możliwa jest zmiana pomiędzy dożylną a doustną drogą podania leku, jeśli jest to klinicznie wskazane. Dawka nasycająca (pierwsze 24 h) - dożylnie: 6 mg/kg mc. co 12 h; lub doustnie: 400 mg co 12 h u pacjentów o mc. ≥40 kg, 200 mg co 12 h u pacjentów o mc. <40 kg (dotyczy również pacjentów w wieku ≥15 lat). Dawka podtrzymująca (po pierwszych 24 h) - dożylnie: 4 mg/kg mc. co 12 h; lub doustnie: 200 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. ≥40 kg, 100 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. <40 kg (dotyczy również pacjentów w wieku ≥15 lat). Czas trwania leczenia powinien być uzależniony od odpowiedzi klinicznej i mikologicznej oraz być możliwie najkrótszy. W celu prowadzenia długotrwałego leczenia worykonazolem, przekraczającego 180 dni (6 mies.) należy przeprowadzić dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Modyfikacja dawki. Jeśli odpowiedź pacjenta na leczenie jest niewystarczająca, można zwiększyć doustną dawkę podtrzymującą do 300 mg 2 razy na dobę, a u pacjentów o mc. <40 kg do 150 mg 2 razy na dobę. Jeśli pacjent nie toleruje leczenia zwiększoną dawką, dawkę doustną należy zmniejszać stopniowo o 50 mg aż do osiągnięcia zwykłej dawki podtrzymującej 200 mg 2 razy na dobę (lub 100 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. <40 kg). Dzieci od 2 do <12 lat i młodzież o małej mc. (12-14 lat, mc. <50 kg). Dawkowanie worykonazolu u młodzieży powinno być takie samo jak u dzieci, gdyż ich metabolizm jest bardziej podobny do metabolizmu dzieci niż dorosłych. Dawka nasycająca (pierwsze 24 h) - dożylnie: 9 mg/kg mc. co 12 h; doustnie - niezalecane. Dawka podtrzymująca (po pierwszych 24 h) - dożylnie: 8 mg/kg mc. 2 razy na dobę; lub doustnie: 9 mg/kg mc. 2 razy na dobę (maksymalna dawka 350 mg 2 razy na dobę). Zaleca się rozpoczęcie terapii drogą dożylną. Schemat doustny należy rozważyć jedynie w przypadku, gdy nastąpi istotna klinicznie poprawa. Należy uwzględnić to, że ogólny wpływ worykonazolu na organizm po podaniu dożylnym w dawce 8 mg/kg mc. jest około 2-krotnie większy niż po podaniu doustnym w dawce 9 mg/kg mc. Zalecenia dotyczące dawkowania doustnego u dzieci określono na podstawie badań, w których podawano worykonazol w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Biorównoważność proszku do sporządzania zawiesiny doustnej i tabletek nie była badana u dzieci. Ze względu na przypuszczalnie krótki czas pasażu żołądkowo-jelitowego u dzieci, należy wziąć pod uwagę, że mogą występować różnice we wchłanianiu tabletek u dzieci w stosunku do pacjentów dorosłych. Z tego względu u dzieci od 2 do <12 lat zaleca się stosowanie zawiesiny doustnej. Młodzież 12-14 lat o mc. >50 kg oraz w wieku 15-17 lat niezależnie od mc. - stosować dawkowanie jak u dorosłych. Modyfikacja dawki (dzieci w wieku od 2 do <12 lat i młodzież o małej mc. - w wieku od 12 do 14 lat o mc. <50 kg). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, dawkę można zwiększać stopniowo o 1 mg/kg mc. (lub stopniowo o 50 mg w przypadku, gdy jako dawkę początkową zastosowano maksymalną dawkę doustną wynoszącą 350 mg). Jeśli pacjent nie toleruje leczenia, dawkę należy zmniejszać stopniowo o 1 mg/kg mc. (lub stopniowo o 50 mg w przypadku, gdy jako dawkę początkową zastosowano maksymalną dawkę doustną wynoszącą 350 mg). Stosowanie u dzieci w wieku od 2 do <12 lat z niewydolnością wątroby lub nerek nie było badane. Profilaktyka. Dorośli, młodzież i dzieci. Stosowanie profilaktyczne należy rozpocząć w dniu przeszczepienia i może trwać do 100 dni po przeszczepieniu. Czas trwania stosowania profilaktycznego powinien być możliwie najkrótszy oraz uzależniony od ryzyka rozwoju inwazyjnego zakażenia grzybiczego, określonego przez neutropenię lub immunosupresję. Jedynie w przypadku utrzymywania się immunosupresji lub choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), stosowanie profilaktyczne można kontynuować do 180 dni po przeszczepieniu. Zalecany schemat dawkowania przy profilaktyce jest taki sam, jak dla leczenia w odpowiednich grupach wiekowych (powyżej). Nie przeprowadzono odpowiednich badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania worykonazolu dłużej niż przez 180 dni. W celu stosowania worykonazolu profilaktycznie dłużej niż przez 180 dni (6 mies.) należy przeprowadzić dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Podczas stosowania profilaktycznie nie zaleca się dostosowywania dawki w przypadku braku skuteczności lub wystąpienia działań niepożądanych związanych z leczeniem. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych związanych z leczeniem należy rozważyć przerwanie stosowania worykonazolu i zastosowanie alternatywnych leków przeciwgrzybiczych. Dostosowanie dawki w przypadku jednoczesnego podawania innych leków. Fenytoina może być stosowana jednocześnie z worykonazolem w przypadku, gdy doustna dawka podtrzymująca worykonazolu zostanie zwiększona z 200 mg do 400 mg 2 razy na dobę (ze 100 mg do 200 mg 2 razy na dobę w przypadku pacjentów o mc. <40 kg). Jeśli jest to możliwe, należy unikać jednoczesnego stosowania worykonazolu i ryfabutyny; jednak jeśli stosowanie ich jednocześnie jest bezwzględnie konieczne, doustną dawkę podtrzymującą worykonazolu można zwiększyć z 200 mg do 350 mg 2 razy na dobę (ze 100 mg do 200 mg 2 razy na dobę w przypadku pacjentów o mc. <40 kg). Efawirenz może być stosowany jednocześnie z worykonazolem w przypadku, gdy dawka podtrzymująca worykonazolu zostanie zwiększona do 400 mg podawanych co 12 h, a dawka efawirenzu zostanie zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę; po zakończeniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowego dawkowania efawirenzu. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma potrzeby zmiany dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby zmiany doustnego dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Worykonazol jest hemodializowany z klirensem 121 ml/min; 4-godzinna hemodializa nie usuwa takiej ilości worykonazolu, aby potrzebna była zmiana dawki leku. U pacjentów z łagodną lub umiarkowanie zaawansowaną marskością wątroby (Child-Pugh A i B) zaleca się podanie standardowej dawki nasycającej, natomiast dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć o połowę. Nie badano worykonazolu u pacjentów z ciężką przewlekłą marskością wątroby (Child-Pugh C). Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania worykonazolu u pacjentów z nieprawidłowymi wynikami testów czynności wątroby (aktywność AspAT, AlAT, fosfatazy zasadowej lub stężenie bilirubiny całkowitej ponad 5-krotnie przekraczające GGN). U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby, worykonazol stosować tylko wówczas, kiedy korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy uważnie kontrolować, czy nie występują u nich objawy toksycznego działania leku. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności worykonazolu u dzieci w wieku <2 lat, brak zaleceń dotyczących dawkowania. Sposób podania. Tabletki powinny być przyjmowane co najmniej 1 h przed posiłkiem lub 1 h po posiłku.

Interakcje z innymi lekami

Voriconazole Sandoz - Worykonazol hamuje aktywność izoenzymów cytochromu P450: CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4, przez które jest metabolizowany. Inhibitory lub induktory tych izoenzymów mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie worykonazolu we krwi. Worykonazol może ponadto zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez izoenzymy CYP450, w szczególności leków metabolizowanych przez CYP3A4, ponieważ worykonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4, chociaż zwiększenie AUC jest zależne od substratu. Worykonazol należy stosować ostrożnie u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące wydłużać odstęp QTc; jeśli występuje ryzyko zwiększenia przez worykonazol stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 (niektóre leki przeciwhistaminowe, chinidyna, cyzapryd, pimozyd, iwabradyna), jednoczesne stosowanie tych leków z worykonazolem jest przeciwwskazane. Przeciwwskazane jest stosowanie worykonazolu z nw. lekami: astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, terfenadyna, iwabradyna (substraty CYP3A4) - ryzyko zwiększenia stężenia tych leków we krwi, ryzyko wydłużenia odstępu QTc i wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes; alkaloidy sporyszu, np. ergotamina i dihydroergotamina (substraty CYP3A4) - ryzyko zwiększenia stężenia alkaloidów sporyszu we krwi, ryzyko zatrucia sporyszem; syrolimus - ryzyko zwiększenia stężenia syrolimusu we krwi; lurazydonu - ryzyko zwiększenia stężenia lurazydonu we krwi; naloksegol - ryzyko zwiększenia stężenia naloksegolu we krwi; tolwaptan - ryzyko zwiększenia stężenia tolwaptanu we krwi; silne induktory CYP450, takie jak: ryfampicyna, karbamazepina, długo działające barbiturany (np. fenobarbital, mefobarbital), ziele dziurawca zwyczajnego) - ryzyko zmniejszenia stężenia worykonazolu we krwi; woklosporyna - ryzyko zwiększenia stężenia woklosporyny w osoczu; finerenon (substrat CYP3A4) - ryzyko zwiększenia stężenia finerenonu w osoczu; eplerenon (substrat CYP3A4) - ryzyko zwiększenia stężenia eplerenonu w osoczu; efawirenz w dawce ≥400 mg raz na dobę (induktor CYP450 oraz inhibitor i substrat CYP3A4) - ryzyko zmniejszenia stężenia worykonazolu we krwi oraz zwiększenia stężenia efawirenzu we krwi (worykonazol można stosować jednocześnie z efawirenzem jedynie wtedy, gdy dawka podtrzymująca worykonazolu jest zwiększona do 400 mg 2 razy na dobę, a dawka efawirenzu jest zmniejszona do 300 mg raz na dobę; po zakończeniu leczenia worykonazolem należy powrócić do wyjściowego dawkowania efawirenzu); rytonawir w dużej dawce, tj. ≥400 mg 2 razy na dobę (silny induktor CYP450 oraz inhibitor i substrat CYP3A4) - ryzyko zmniejszenia stężenia worykonazolu we krwi (należy również unikać jednoczesnego stosowania worykonazolu i małych dawek rytonawiru, tj. 100 mg 2 razy na dobę, chyba że stosunek korzyści do ryzyka uzasadnia zastosowanie worykonazolu). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie worykonazolu z wenetoklaksem (substrat CYP3A) na początku leczenia i w fazie stopniowego dostosowania dawki wenetoklaksu, ponieważ worykonazol może znacząco zwiększać stężenie wenetoklaksu w osoczu; konieczne jest zmniejszenie dawki wenetoklaksu zgodnie z zaleceniami w ChPL wenetoklaksu podczas stałego dobowego dawkowania; zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem wystąpienia objawów toksyczności. Ryfabutyna (silny induktor CYP450) może zmniejszać stężenie worykonazolu we krwi - należy unikać jednoczesnego stosowania ryfabutyny i worykonazolu, chyba że korzyści przewyższają ryzyko; dawkę podtrzymującą worykonazolu można zwiększyć do 5 mg/kg mc. dożylnie 2 razy na dobę lub z 200 mg do 350 mg doustnie 2 razy na dobę (ze 100 mg do 200 mg 2 razy a dobę u pacjentów o mc. <40 kg); podczas jednoczesnego podawania ryfabutyny i worykonazolu zaleca się uważne monitorowanie morfologii krwi oraz działań niepożądanych ryfabutyny (np. zapalenie błony naczyniowej oka). Fenytoina (silny induktor CYP450 oraz substrat CYP2C9) może zmniejszać stężenie worykonazolu we krwi - należy unikać jednoczesnego stosowania worykonazolu i fenytoiny, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, zaleca się uważne monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu; fenytoinę można stosować jednocześnie z worykonazolem, jeśli dawka podtrzymująca worykonazolu zostanie zwiększona do 5 mg/kg mc. dożylnie 2 razy na dobę lub z 200 mg do 400 mg doustnie 2 razy na dobę (od 100 mg do 200 mg doustnie 2 razy na dobę u pacjentów o mc. <40 kg). Flukonazol (inhibitor CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4) może zwiększać stężenie worykonazolu we krwi - nie określono zmniejszonej dawki i (lub) częstości stosowania worykonazolu i flukonazolu, które eliminowałyby to działanie – zaleca się monitorowanie pacjenta pod kątem działań niepożądanych worykonazolu, jeśli jest on stosowany sekwencyjnie po flukonazolu. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania letermowiru (induktor CYP2C9 i CYP2C19) z worykonazolem pacjenta należy monitorować pod kątem utraty skuteczności worykonazolu. Podczas jednoczesnego stosowania glasdegibu z worykonazolem, worykonazol prawdopodobnie będzie zwiększał stężenie glasdegibu w osoczu, jak również ryzyko wydłużenia odstępu QTc. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania glasdegibu (substrat CYP3A4) z worykonazolem zaleca się częste monitorowanie EKG. Worykonazol może zwiększać stężenie tretynoiny (substrat CYP3A4), jak również ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (rzekomego guza mózgu, hiperkalcemii) - podczas leczenia worykonazolem i po jego zakończeniu zaleca się dostosowanie dawki tretynoiny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów kinazy tyrozynowej (np. aksytynib, bosutynib, kabozantynib, cerytynib, kobimetynib, dabrafenib, dazatynib, nilotynib, sunitynib, ibrutynib, rybocyklib) [substraty CYP3A4] zaleca się zmniejszenie dawki inhibitora kinazy tyrozynowej i ścisłe monitorowanie kliniczne. Worykonazol może zwiększać stężenia nw. leków: ewerolimus (substrat CYP3A4, substrat P gp) - nie zaleca się jednoczesnego stosowania ze względu na ryzyko znacznego zwiększenia stężenia ewerolimusu; iwakaftor (substrat CYP3A4) - zaleca się zmniejszenie dawki iwakaftoru; benzodiazepiny metabolizowane przez CYP3A4, takie jak: midazolam, triazolam, alprazolam - ryzyko wydłużenia działania uspokajającego, należy rozważyć zmniejszenie dawki benzodiazepin; cyklosporyna (substrat CYP3A4) – ryzyko nasilonej nefrotoksyczności, zaleca się, aby rozpoczynając leczenie worykonazolem u pacjentów już przyjmujących cyklosporynę (stabilni biorcy przeszczepu nerki poddani regularnej terapii cyklosporyną), zmniejszyć jej dawkę o ½, po czym uważnie monitorować jej stężenie, natomiast po zakończeniu stosowania worykonazolu stężenie cyklosporyny należy ściśle monitorować i w razie konieczności zwiększyć jej dawkę; takrolimus (substrat CYP3A4) - ryzyko nasilonej nefrotoksyczności, zaleca się, aby rozpoczynając leczenie worykonazolem u pacjentów już przyjmujących takrolimus, zmniejszyć do 1/3 dawkę takrolimusu i uważnie monitorować jego stężenie, natomiast po zakończeniu leczenia worykonazolem należy ściśle monitorować stężenie takrolimusu i w razie konieczności zwiększyć jego dawkę; długo działające opioidy, np. oksykodon, hydrokodon (substraty CYP3A4) - należy rozważyć zmniejszenie dawki długo działających opioidów metabolizowanych przez CYP3A4, może być konieczne częste monitorowanie pacjenta pod kątem działań niepożądanych związanych ze stosowaniem opioidów; krótko działające opioidy, np. alfentanyl, fentanyl, sufentanyl (substraty CYP3A4) - należy rozważyć zmniejszenie dawki krótko działających opioidów o budowie podobnej do alfentanylu i metabolizowanych przez CYP3A4, zaleca się szersze oraz częste kontrolowanie pacjentów pod kątem depresji oddechowej i innych działań niepożądanych charakterystycznych dla opioidów; metadon (substrat CYP3A4) - zaleca się częste kontrolowanie pod względem występowania działań niepożądanych, w tym wydłużenia odstępu QTc, i toksyczności związanych ze stosowaniem metadonu, może być konieczne zmniejszenie dawki metadonu; statyny metabolizowane przez CYP3A4, np. lowastatyna - ryzyko rabdomiolizy - jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania worykonazolu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, należy rozważyć zmniejszenie dawki statyny; NLPZ, np. ibuprofen, diklofenak (substraty CYP2C9) - zaleca się częste monitorowanie pod kątem działań niepożądanych i toksyczności związanych ze stosowaniem NLPZ, może być konieczne zmniejszenie dawki NLPZ; pochodne sulfonylomocznika, np. tolbutamid, glipizyd, gliburyd (substraty CYP2C9) - ryzyko zwiększenia stężenia pochodnych sulfonylomocznika w osoczu oraz hipoglikemii, zaleca się uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, należy rozważyć zmniejszenie dawki pochodnych sulfonylomocznika; alkaloidy barwinka, np. winkrystyna, winblastyna (substraty CYP3A4) - należy rozważyć zmniejszenie dawki alkaloidów barwinka; leki przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny (warfaryna - substrat CYP2C9, fenprokumon, acenokumarol - substraty CYP2C9 i CYP3A4) - ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego, zaleca się ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego lub przeprowadzenie innych odpowiednich badań krzepliwości krwi i w razie potrzeby, dostosowanie dawki leków przeciwzakrzepowych. Worykonazol może hamować metabolizm inhibitorów pompy protonowej, będących substratami CYP2C19 (np. omeprazolu – inhibitor CYP2C19, substrat CYP2C19 i CYP3A4), co może powodować zwiększenie ich stężenia we krwi, omeprazol może zwiększać stężenie worykonazolu w osoczu - u pacjentów leczonych omeprazolem w dawce ≥40 mg, u których rozpoczyna się terapię worykonazolem, zaleca się zmniejszenie dawki omeprazolu o 1/2; nie zaleca się dostosowywania dawki worykonazolu. Worykonazol może hamować metabolizm doustnych środków antykoncepcyjnych (substraty CYP3A4), natomiast doustne środki antykoncepcyjne, jako inhibitory CYP2C9 mogą hamować metabolizm worykonazolu - zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem występowania działań niepożądanych worykonazolu oraz doustnych środków antykoncepcyjnych. Inhibitory proteazy HIV, np. sakwinawir, amprenawir i nelfinawir (substraty oraz inhibitory CYP3A4) mogą hamować metabolizm worykonazolu, natomiast worykonazol może hamować metabolizm inhibitorów proteazy HIV - zaleca się uważne monitorowanie pod względem występowania jakiejkolwiek toksyczności leków i (lub) braku skuteczności ich działania, może zaistnieć konieczność modyfikacji dawki. Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI), np. delawirdyna, newirapina (substraty CYP3A4 oraz inhibitory lub induktory CYP450)) mogą hamować metabolizm worykonazolu natomiast worykonazol może hamować metabolizm NNRTI; ustalenia dotyczące wpływu efawirenzu na worykonazol sugerują, że NNRTI mogą indukować metabolizm worykonazolu - zaleca się uważne monitorowanie pod kątem występowania jakiejkolwiek toksyczności leków i (lub) braku skuteczności ich działania, może również zaistnieć konieczności dostosowania dawki. Nie ma konieczności zmiany dawkowania w przypadku stosowania worykonazolu z nw. lekami: cymetydyna, digoksyna, indynawir, erytromycyna, azytromycyna, kwas mykofenolowy (dawka pojedyncza), prednizolon (dawka pojedyncza), ranitydyna. Pacjentów długotrwale leczonych worykonazolem i kortykosteroidami (w tym kortykosteroidami wziewnymi, np. budezonidem, i kortykosteroidami donosowymi) należy uważnie monitorować pod kątem zaburzeń czynności kory nadnerczy zarówno podczas leczenia, jak i po odstawieniu worykonazolu. Flukloksacylina (induktor CYP450) może powodować znaczne zmniejszenie stężenia worykonazolu w osoczu. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania worykonazolu z flukloksacyliną, pacjenta należy monitorować pod kątem potencjalnej utraty skuteczności worykonazolu (np. poprzez terapeutyczne monitorowanie leku); może być konieczne zwiększenie dawki worykonazolu.

Ciąża

Voriconazole Sandoz - Nie stosować w ciąży, chyba że korzyść dla matki wyraźnie przeważa nad ryzykiem dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą zawsze stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia worykonazolem. Karmienie piersią należy przerwać w chwili rozpoczęcia leczenia worykonazolem. W badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu leku na płodność.

Skutki uboczne

Voriconazole Sandoz - Bardzo często: obrzęki obwodowe, ból głowy, zaburzenia widzenia (w tym nieostre widzenie, światłowstręt, widzenie na zielono, chromatopsja, brak widzenia barw, widzenie na niebiesko, zaburzenia oka, widzenie z poświatą, ślepota nocna, wrażenie drgania obrazu, błyski, migoczące mroczki, zmniejszenie ostrości widzenia, jasne widzenie, ubytek pola widzenia, męty w ciele szklistym i widzenie na żółto; zaburzenia widzenia są przemijające i w pełni odwracalne, nie obserwowano istotnych klinicznie, długotrwałych zaburzeń widzenia), niewydolność oddechowa (w tym duszność i duszność wysiłkowa), ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, wysypka, gorączka. Często: zapalenie zatok, agranulocytoza (w tym gorączka neutropeniczna i neutropenia), pancytopenia, małopłytkowość (w tym immunologiczna plamica małopłytkowa), leukopenia, niedokrwistość, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, depresja, omamy, lęk, bezsenność, pobudzenie, stan splątania, drgawki, drżenie, parestezje, wzmożone napięcie mięśni (w tym sztywność karku i tężyczka), senność, omdlenie, zawroty głowy, krwotok do siatkówki, arytmia nadkomorowa, tachykardia, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zapalenie żył, zespół ostrej niewydolności oddechowej, obrzęk płuc, niestrawność, zaparcie, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie dziąseł, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby (w tym polekowe uszkodzenie wątroby, toksyczne zapalenie wątroby, uszkodzenie komórek wątroby i hepatotoksyczność), złuszczające zapalenie skóry, wysypka plamisto-grudkowa, świąd, łysienie, rumień, fototoksyczność, ból pleców, ostra niewydolność nerek, krwiomocz, ból w klatce piersiowej, obrzęk twarzy (w tym obrzęk okołooczodołowy, obrzęk wargi i obrzęk jamy ustnej), osłabienie, dreszcze, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Niezbyt często: rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, niewydolność szpiku kostnego, limfadenopatia, eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, obrzęk mózgu, encefalopatia (tym encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna i encefalopatia metaboliczna), zaburzenia pozapiramidowe (w tym akatyzja i parkinsonizm), neuropatia obwodowa, ataksja, niedoczulica, zaburzenia smaku, napady przymusowego patrzenia z rotacją gałek ocznych, zaburzenia nerwu wzrokowego (w tym zapalenie nerwu wzrokowego), tarcza zastoinowa, zapalenie twardówki, zapalenie brzegów powiek, podwójne widzenie, niedosłuch, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szumy uszne, migotanie komór, dodatkowe skurcze komorowe, tachykardia nadkomorowa, tachykardia komorowa, wydłużenie odstępu QTc w EKG, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń limfatycznych, zapalenie trzustki, zapalenie dwunastnicy, zapalenie języka, obrzęk języka, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie otrzewnej, niewydolność wątroby, powiększenie wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zespół Stevensa-Johnsona, pokrzywka, alergiczne zapalenie skóry, wysypka plamista, wysypka grudkowa, plamica, wyprysk, zapalenie stawów, zapalenie okostnej, martwica kanalików nerkowych, białkomocz, zapalenie nerek, choroba przypominająca grypę, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi. Rzadko: zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, reakcja rzekomoanafilaktyczna, nadczynność tarczycy, encefalopatia wątrobowa, zespół Guillaina-Barrego, oczopląs, zanik nerwu wzrokowego, zmętnienie rogówki, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, całkowity blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa, rytm węzłowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy, łuszczyca, rogowacenie słoneczne, pseudoporfiria, wysypka polekowa. Częstość nieznana: rak kolczastokomórkowy skóry (w tym rak kolczystokomórkowy skóry in situ lub choroba Bowena), skórny toczeń rumieniowaty, piegi, plamy soczewicowate. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży jest zasadniczo podobny jak u dorosłych, jednak u dzieci i młodzieży częściej występują: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz reakcje skórna. Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano wystąpienie zapalenia trzustki u dzieci.

Środki ostrożności

Voriconazole Sandoz - Nadwrażliwość. Należy zachować szczególną ostrożność, przepisując worykonazol pacjentom z nadwrażliwością na inne azole. Zaburzenia serca i naczyń. Stosowanie worykonazolu wiązało się z wydłużeniem odstępu QTc. Rzadko dochodziło do wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes u pacjentów przyjmujących worykonazol, obciążonych takimi czynnikami ryzyka, jak: wcześniejsza chemioterapia lekami kardiotoksycznymi, kardiomiopatia, hipokaliemia i jednoczesne przyjmowanie leków mogących być przyczyną wystąpienia takich zaburzeń. Worykonazol należy stosować ostrożnie u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka, które mogą sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca: wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QTc; kardiomiopatia, zwłaszcza jeśli jednocześnie występuje niewydolność serca; bradykardia zatokowa; objawowe arytmie; jednoczesne stosowanie leków, które mogą wydłużać odstęp QTc (przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia worykonazolem należy kontrolować, czy u pacjenta nie występują zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia, hipomagnezemia i hipokalcemia, i w razie konieczności je korygować; u zdrowych ochotników przeprowadzono badanie, w którym określano wpływ na odstęp QTc podania pojedynczej dawki worykonazolu do 4-krotnie większej niż zalecona dawka dobowa; u żadnego z uczestników nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QTc powyżej istotnej klinicznie wartości 500 ms). Hepatotoksyczność. Obserwowano niezbyt często przypadki ciężkich reakcji wątroby występujących w czasie leczenia worykonazolem (w tym zapalenie wątroby, cholestazę i piorunującą niewydolność wątroby, ze zgonami włącznie). Przypadki uszkodzenia wątroby notowano głównie u pacjentów z innymi ciężkimi chorobami (przede wszystkim z nowotworami układu krwiotwórczego). Przemijające reakcje ze strony wątroby, w tym zapalenie wątroby i żółtaczka, występowały u pacjentów nieobciążonych innymi czynnikami ryzyka. Zaburzenia czynności wątroby zwykle ustępowały po zaprzestaniu terapii. Monitorowanie czynności wątroby. Pacjenci otrzymujący worykonazol muszą być dokładnie monitorowani pod kątem hepatotoksyczności (ocena laboratoryjna czynności wątroby, w szczególności aktywność AspAT i AlAT, na początku leczenia oraz co najmniej raz w tygodniu w 1. mies. leczenia). Czas trwania terapii powinien być możliwie najkrótszy, jeśli jednak na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka leczenie jest kontynuowane, częstość badań można zmniejszyć i wykonywać je raz w miesiącu, gdy wyniki testów czynności wątroby się nie zmieniają. W razie znacznego zwiększenia wartości wyników badań czynności wątroby, lek należy odstawić, chyba że medyczna ocena stosunku korzyści do ryzyka dla danego pacjenta uzasadnia kontynuowanie leczenia. Kontrole czynności wątroby należy prowadzić zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Ciężkie niepożądane reakcje dermatologiczne. Fototoksyczność. Stosowanie worykonazolu wiązało się z występowaniem fototoksyczności (w tym z takimi reakcjami, jak piegi, plamy soczewicowate i rogowacenie słoneczne) oraz pseudoporfirii. Istnieje potencjalnie zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji skórnych i (lub) toksyczności skórnej podczas jednoczesnego stosowania leków fotouczulających (np. metotreksatu, itp.). Wszystkim pacjentom, w tym dzieciom, należy zalecić unikanie w trakcie leczenia worykonazolem ekspozycji na światło słoneczne i noszenie odzieży chroniącej przed światłem słonecznym oraz stosowanie preparatów z filtrem chroniącym przed promieniowaniem UV o dużym współczynniku ochrony (SPF). Rak kolczystokomórkowy skóry (SCC). Przypadki raka kolczystokomórkowego skóry (w tym raka kolczystokomórkowego skóry in situ lub choroby Bowena) notowano u pacjentów, z których część zgłaszała wcześniejsze reakcje fototoksyczne. W razie wystąpienia reakcji fototoksycznej należy zasięgnąć porady wielodyscyplinarnej, rozważyć przerwanie leczenia worykonazolem i zastosowanie innych leków przeciwgrzybiczych i skierować pacjenta do dermatologa. Jeśli jednak leczenie worykonazolem jest kontynuowane, konieczne jest systematyczne i regularne wykonywanie badań dermatologicznych, aby umożliwić wczesne rozpoznanie i leczenie zmian przedrakowych. W przypadku stwierdzenia zmian przedrakowych lub raka kolczystokomórkowego skóry, należy zaprzestać stosowania worykonazolu. Ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR). U pacjentów leczonych worykonazolem zgłaszano SCAR, które mogą zagrażać życiu lub kończyć się zgonem, jak zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz osutkę polekową z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Pacjenta, u którego wystąpiła wysypka, należy bardzo dokładnie kontrolować i, jeśli zmiany postępują, przerwać stosowanie worykonazolu. Działania niepożądane dotyczące nadnerczy. U pacjentów otrzymujących azole, w tym worykonazol, zgłaszano odwracalne przypadki niedoczynności nadnerczy. Niedoczynność nadnerczy zgłaszano u pacjentów leczonych azolami zarówno w skojarzeniu z kortykosteroidami, jak i w monoterapii. U pacjentów otrzymujących azole bez kortykosteroidów niedoczynność nadnerczy związana jest z bezpośrednim hamowaniem steroidogenezy przez azole. U pacjentów przyjmujących kortykosteroidy hamowanie ich metabolizmu przez CYP3A4 związane ze stosowaniem worykonazolu może prowadzić do nadmiaru kortykosteroidów i supresji nadnerczy. U pacjentów stosujących worykonazol w skojarzeniu z kortykosteroidami zgłaszano również przypadki zespołu Cushinga, z następczą niedoczynnością nadnerczy lub bez niej. Pacjentów długotrwale leczonych worykonazolem i kortykosteroidami (w tym wziewnymi kortykosteroidami, np. budezonidem, oraz kortykosteroidami donosowymi) należy uważnie monitorować pod kątem występowania zaburzeń czynności kory nadnerczy zarówno podczas leczenia, jak i po odstawieniu worykonazolu. Pacjentów należy poinstruować, aby w przypadku objawów zespołu Cushinga lub niedoczynności nadnerczy niezwłocznie zwrócili się o pomoc medyczną. Leczenie długotrwałe. Długotrwała ekspozycja (leczenie lub stosowanie profilaktyczne) trwająca ponad 180 dni wymaga dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, dlatego lekarze powinni rozważyć konieczność ograniczenia ekspozycji pacjenta na działanie worykonazolu. W trakcie długotrwałego leczenia worykonazolem notowano przypadki raka kolczystokomórkowego skóry (w tym raka kolczystokomórkowego skóry in situ lub choroby Bowena). Niezakaźne zapalenie okostnej ze zwiększonym stężeniem fluorków i zwiększoną aktywnością fosfatazy zasadowej notowano u pacjentów po przeszczepieniu narządów. Jeżeli u pacjenta wystąpi ból kości oraz badania radiologiczne będą wskazywać na zapalenie okostnej, po uzyskaniu porady wielodyscyplinarnej należy rozważyć przerwanie stosowania worykonazolu. Działania niepożądane dotyczące wzroku. Notowano przedłużające się objawy niepożądane dotyczące wzroku, w tym niewyraźne widzenie, zapalenie nerwu wzrokowego oraz tarczę zastoinową. Działania niepożądane dotyczące czynności nerek. U ciężko chorych pacjentów leczonych worykonazolem obserwowano ostrą niewydolność nerek. Pacjenci leczeni worykonazolem byli prawdopodobnie jednocześnie leczeni lekami nefrotoksycznymi i występowały u nich zbieżne zaburzenia, które mogły doprowadzić do pogorszenia czynności nerek. Monitorowanie czynności nerek. Należy kontrolować, czy u pacjentów leczonych worykonazolem nie rozwijają się zaburzenia czynności nerek. Powinno to obejmować ocenę laboratoryjną, zwłaszcza oznaczanie stężenia kreatyniny w surowicy. Monitorowanie czynności trzustki. Podczas leczenia worykonazolem należy bardzo dokładnie kontrolować pacjentów, szczególnie dzieci, z czynnikami ryzyka wystąpienia ostrego zapalenia trzustki [np. niedawno przebyta chemioterapia, przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych (HSCT)]. W takiej sytuacji klinicznej można rozważyć kontrolowanie aktywności amylazy lub lipazy w surowicy. Dzieci i młodzież. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności worykonazolu u dzieci w wieku <2 lat. Stosowanie worykonazolu jest wskazane u dzieci ≥2 lat. U dzieci i młodzieży częściej obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Czynność wątroby należy kontrolować zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Biodostępność po podaniu doustnym może być ograniczona u dzieci w wieku od 2 do <12 lat z zaburzeniami wchłaniania lub bardzo małą masą ciała w stosunku do wieku. W takim przypadku zaleca się podawanie worykonazolu dożylnie. Ciężkie skórne działania niepożądane, w tym rak kolczystokomórkowy skóry. Reakcje fototoksyczne występują częściej u dzieci i młodzieży. Ponieważ odnotowano rozwój raka kolczystokomórkowego skóry, uzasadnione jest stosowanie w tej grupie pacjentów rygorystycznych środków chroniących przed promieniowaniem słonecznym. U dzieci z objawami fotostarzenia się skóry, takimi jak plamy soczewicowate lub piegi, zaleca się unikanie słońca i kontynuowanie kontroli dermatologicznych nawet po zakończeniu leczenia. Profilaktyka. W przypadku wystąpienia związanych z leczeniem działań niepożądanych (hepatotoksyczności, ciężkich reakcji skórnych, w tym fototoksyczności i raka kolczystokomórkowego skóry, ciężkich lub przedłużonych zaburzeń widzenia i zapalenia okostnej) należy rozważyć przerwanie stosowania worykonazolu i zastosowanie alternatywnych leków przeciwgrzybiczych. Fenytoina (substrat dla CYP2C9 i silny induktor CYP450). W razie jednoczesnego stosowania fenytoiny i worykonazolu konieczne jest ścisłe kontrolowanie stężeń fenytoiny we krwi. Należy unikać jednoczesnego podawania obu leków, chyba że oczekiwane korzyści przeważają nad ryzykiem. Efawirenz (induktor CYP450; inhibitor i substrat CYP3A4). Jeżeli worykonazol jest podawany jednocześnie z efawirenzem, należy zwiększyć dawkę worykonazolu do 400 mg co 12 h, a dawkę efawirenzu należy zmniejszyć do 300 mg na dobę. Glasdegib (substrat CYP3A4). Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie worykonazolu będzie zwiększać stężenie glasdegibu w osoczu oraz nasilać ryzyko wydłużenia odstępu QTc. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, zaleca się częste monitorowanie EKG. Inhibitory kinazy tyrozynowej (substrat CYP3A4). Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie worykonazolu z inhibitorami kinazy tyrozynowej metabolizowanymi przez CYP3A4 zwiększy stężenie inhibitora kinazy tyrozynowej w osoczu oraz ryzyko działań niepożądanych. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, zaleca się zmniejszenie dawki inhibitora kinazy tyrozynowej i dokładną obserwację kliniczną pacjenta. Ryfabutyna (silny induktor CYP450). Podczas jednoczesnego stosowania worykonazolu i ryfabutyny zaleca się uważne kontrolowanie morfologii krwi oraz działań niepożądanych związanych ze stosowaniem ryfabutyny (np. zapalenie błony naczyniowej). Należy unikać jednoczesnego podawania obu leków, chyba że oczekiwane korzyści przeważają nad ryzykiem. Rytonawir (silny induktor CYP450; inhibitor i substrat CYP3A4). Należy unikać jednoczesnego stosowania worykonazolu i małych dawek rytonawiru (100 mg 2 razy na dobę), chyba że ocena stosunku korzyści do ryzyka dla pacjenta uzasadnia stosowanie worykonazolu. Ewerolimus (substrat CYP3A4 oraz P-gp). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania worykonazolu i ewerolimusu, ponieważ worykonazol znacznie zwiększa stężenie ewerolimusu. Obecnie nie ma wystarczających danych umożliwiających zalecenie odpowiedniego dawkowania w takiej sytuacji. Metadon (substrat CYP3A4). Po jednoczesnym zastosowaniu metadonu z worykonazolem zwiększa się stężenie metadonu. Z tego względu podczas jednoczesnego stosowania metadonu i worykonazolu zaleca się częste kontrolowanie, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane i objawy toksyczności związane z przyjmowaniem metadonu, w tym wydłużenie odstępu QTc. Konieczne może być zmniejszenie dawki metadonu. Krótko działające opioidy (substraty CYP3A4). Podczas jednoczesnego podawania z worykonazolem alfentanylu, fentanylu i innych krótko działających opioidów o budowie zbliżonej do alfentanylu i metabolizowanych przez CYP3A4 (np. sufentanyl), należy rozważyć zmniejszenie ich dawki. Ponieważ T_0,5 alfentanylu podczas jednoczesnego podawania z worykonazolem wydłuża się 4-krotnie, a jednoczesne stosowanie worykonazolu i fentanylu powoduje zwiększenie średniej wartości AUC_0-∞ fentanylu, może być konieczne zwiększenie częstości kontrolowania pacjenta (możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z opioidami), w tym wydłużenie okresu monitorowania oddychania. Długo działające opioidy (substrat CYP3A4). Należy rozważyć zmniejszenie dawki oksykodonu oraz innych długo działających opioidów metabolizowanych przez CYP3A4 (np. hydrokodon) podczas równoczesnego podawania z worykonazolem. Konieczne może być częste kontrolowanie pacjenta w związku z możliwością wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z opioidami. Flukonazol (inhibitor CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4). U osób zdrowych równoczesne podawanie doustnych postaci worykonazolu oraz flukonazolu powodowało znaczące zwiększenie C_max oraz AUC_τ worykonazolu. Nie ustalono zmniejszonej dawki i (lub) częstości stosowania worykonazolu i flukonazolu, mogących wyeliminować takie działanie. Jeśli worykonazol jest stosowany po flukonazolu, zaleca się kontrolowanie, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane związane z flukonazolem. Substancje pomocnicze. Ze względu na zawartość laktozy, pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku. Tabletka zawiera <1 mmol (23 mg) sodu, pacjentów będących na diecie niskosodowej można poinformować, że ten preparat jest zasadniczo „wolny od sodu”.

Producent

Sandoz